Alternatywa dla zapiekanki

Ponieważ, rzeczywiście można zapomnieć o mięsku przy zapiekance ziemniaczanej, to jadamy głównie ziemniaki pieczone. Pokrojone w plastry, ćwiartki, łódeczki, kostkę.... jak kto ma cierpliwość może wycinać gwiazdki :)),dodaję kilka ząbków czosnku w łupinach, polewam oliwą, kilka "potarmoszonych" gałązek tymianku, starty kawałek gałki, sól i pieprz. Dobrze wymieszać i do piekarnika...

Nawet Franczesko bierze udział w walce przy podziale ziemniaków, nazywając je co prawda frytkami. Są o wiele zdrowsze i smaczniejsze od frytek, więc niech je nazywa jak chce i wcina...

Zapiekanka ziemniaczana

To jest przepis do którego mam szczególny sentyment...
W 1989 roku pierwszy raz pojechałem do wymarzonej Francji na winobranie. Miała to być głównie przygoda, ale samofinansująca się. Ceny biletów lotniczych były tak śmieszne, że poleciałem Air France do Paryża, ale dalej (do Sabaudii) jechałem pożyczonym Mercedesem (beczką), nacjonalkami, bo nie miałem kasy na autostrady. Na miejscu Francuzi śmiali się, że Polak Merolem przyjechał pracować przy zbiorze winogron...
Pierwszego dnia, od 8.00 zrywanie winogron (nie piszę praca, bo zabawa była wyborna...) do 12.00, potem dwie godziny przerwy na obiad i odpoczynek, i do 18.00 winnica... W południe byłem tak głodny... no i to słynne francuskie jedzenie... Zasiedliśmy do stołu. "Wjechała" sałata z winegretem i bagietka. Wszyscy nakładają i jedzą, i nic się dalej nie dzieje... No cóż, zjadłem trochę mając nadzieję, że to przystawka i zaraz podadzą danie główne. No i podali... zapiekankę z ziemniaków. I koniec! Ja głodny jak 100 bandziorów! Nażarłem się (bo inaczej tego nie można nazwać) ziemniaków... Wszyscy skończyli ziemniaki i ... "wjechało" pyszne mięsko! A ja już nie mogłem ani kęsa!
Zapamiętam te zapiekane ziemniaki do końca życia... nie tylko dlatego, że były pyszne. ( Uprzedzę pierwszy wpis: g. chłopu nie zegarek...)
Po powrocie do domu próbowałem zrobić takie coś samemu i nawet było podobne. Dzisiaj w każdej książce o kuchni francuskiej jest jakiś przepis na zapiekane ziemniaki. To jest wypadkowa moich prób i książek.
Ziemniaki pokrojone w plastry 15 minut gotuję w osolonej wodzie, szkło do zapiekania smaruję masłem i dno wykładam plasterkami czosnku. Przygotowuję śmietanę (jeśli jest za gęsta rozrabiam mlekiem) z tartym serem (najlepszy jest gruyer, ale z innym twardym też jest jadalne), solą, pieprzem i tartą gałką. Ziemniaki odlewam, układam w szkle i zalewam śmietaną. Po lekkim utrząśnięciu posypuję jeszcze odrobiną tego samego tartego sera i parmezanu. Piekarnik ma 180 st C i zapiekanka stoi w nim ok 1 godziny... może krócej, trzeba obserwować!
Tylko pamiętajcie, że jeszcze będzie mięso!!!

Proste, a pyszne... Jabłka w cieście.

Dzisiaj dla odmiany coś prostego, a pysznego dla dzieci na obiad i coś prostego, a pysznego na kolację z żoną...

Jak już pisałem wcześniej przywiozłem z "na wsi" skrzynkę jabłek...

... jemy jabłka na drugie śniadanie, obiad i podwieczorek (dobrze, że nie chciało mi się zrywać więcej bo trzeba by wprowadzić dodatkowe posiłki).

Franek jeszcze siedzi w domu... a Basia nadal odmawia spożywania posiłków, zwanych obiadami, w szkole. A więc coś dla dwojga... W środku dnia i tygodnia nie chce mi się robić francuskiej potrawki z kurczaka w starym stylu... więc zrobiłem im jabłka w cieście.

Tak proste, że nie wiem czy pisać jak to się robi... Chyba wszyscy wiedzą, że to plasterki jabłek z wyciętymi środkami w cieście naleśnikowym tylko trochę gęstszym... A to, że ciasto naleśnikowe powstaje z wymieszania jajka, szklanki mleka i szklanki mąki z odrobiną soli i ewentualnie odrobiną cukru waniliowego, to już zupełnie oczywiste...

Franciszkowi słodkie obiady "wchodzą" znacznie lepiej niż mięsko...

Na początek kolacji przygotowałem prostą przekąskę z koziego serka i sałaty...

Serki, najlepiej corttin de chavignol (ja dzisiaj takiego nie dostałem... nie rzucili!), trzeba przekroić na pół w poprzek, kromki bagietki opiec w piekarniku z jednej strony, obrócić i położyć na nich połówki serka i znów zapiec, aż serki przyrumienią się. Kiedy to zrobią wystarczy ułożyć je na sałacie skropionej winegretem.

 Przepis jest z mojej ulubionej, pierwszej jaką dostałem, książki "Wyśmienita KUCHNIA FRANCUSKA"

Rolada makaronowa

Dzisiaj nareszcie coś troszkę bardziej skomplikowanego! No i z dynią! Tak, postanowiłem sprawdzić czy z tymi dyniami to prawda i czy są jadalne... :))) 
Był taki przepis w jednej z książek J. Oliviera... zawsze mi się podobał... tylko ta dynia! Już kombinowałem żeby tą nieszczęsną, niejadalną dynię, zastąpić czymś... np kiełbasą! No, ale wszyscy dynia, dynia... dynia tak, dynia siak, dynia taka... Nie, no nie możliwe, żeby wszyscy udawali, że lubią coś niejadalnego! No, dobra... kto nie ryzykuje... w kozie nie siedzi! Jedziemy! Akurat święto, rodzina na obiedzie... Trochę było tradycyjnie - schab pieczony z warzywami, ziemniaki pieczone, brokuły, no i rolada!

Najpierw przygotowałem szpinak. Ok 600 g szpinaku wrzuciłem na patelnie 

 na której był podsmażony czosnek w plasterkach z łyżeczką majeranku (lub oregano). Po kilku minutach, kiedy płyn odparował, dołożyłem dwie łyżki masła i 1/3 tartej gałki. Po wymieszaniu i kilku chwilach na gazie... gotowe!

Dynie nasmarowałem lekko oliwą i obsypałem mieszanką zmiksowanej małej suszonej papryczki chilli, pół łyżeczki anyżu, soli i pieprzu, i do piekarnika. Kiedy dynia się piekła, musiałem zrobić ciasto makaronowe... to jest najgorszy punkt przepisu... chyba, że ktoś ma maszynkę do makaronu... ja nie mam!

Ciasto makaronowe robię wg. proporcji: 1 jajko na 100 g mąki. Tu użyłem 400 g mąki. Trzeba rozwałkować na prostokąt o grubości 2 mm. Jeśli potrzeba, nożem wyrównać brzegi. Ułożyłem ciasto na czystej ściereczce i rozłożyłem na nim z brzegu (dłuższego) upieczoną dynię, a dalej szpinak i na niego pokruszyłem ok 150 g ricotty.

Trochę tartego parmezanu, kilka kropli oliwy, szczypta soli...

Trzeba to to teraz zgrabnie zwinąć, zawinąć w ściereczkę i zawiązać końce. I delikatnie przełożyć do osolonego wrzątku na 25 minut, przyciskając np mniejszą pokrywką.

Potem, już tylko odwinąć, pokroić, posypać parmezanem i udekorować listkami szałwii (nie miałem szałwii, mięta okazała się też dobra) podsmażonymi na sklarowanym maśle...

Przeszło moje najśmielsze oczekiwania! Nawet Basia, która nie jada szpinaku zjadła mały kawałek...

Został mi jeszcze kawałek dyni... szkoda, żeby się zmarnowała... Aha! To była taka prawie "normalna" dynia, tylko bardziej pomarańczowa. :)))

Rybka i Afelia

Trochę odespałem wypad do Bielska - Białej, więc spieszę z przepisami na rybę i Afelię... obydwa są oczywiście, niestety proste. Tak jak i ostatnio pate, które w Bielsku smakowało :-)

Ryba może być raczej dowolna. Trzeba ją troszkę na oliwić, po solić, po pieprzyć. Przykrywam ją plastrami mozzarelli i smaruję kwaskową śmietaną. Papryczkę chilli kroję w paski (bez pestek i wnętrzności) i układam na śmietanie. Po tej czynności bardzo dokładnie myję ręce! Skórkę z cytryny można pokroić w cienkie paski lub zetrzeć na tarce, trochę bazyli lub majeranku, soli, pieprzu, oliwy i sok z cytryny... Piekarnik powinien mieć 220 st C , piekę około 20 min... Co ciekawe wszystko to samo tylko bez ryby i bez pieczenia jest pyszną przystawką.
Z Afelią też sprawa bardzo prosta, a efekt bardzo efektowny :)) Zapach jaki rozchodzi się z piekarnika działa jak zapach kawy w reklamach tv!
Potrzebna jest chuda wieprzowina pokrojona w ok. 5 cm kostkę, ok 1 kg. Pół opakowania nasion kolendry miksuję w malakserze z kilkoma ziarnami pieprzu, odrobiną soli i łyżeczką cukru. Można to rozgnieść w moździerzu, ale bardzo dokładnie, bo inaczej później nasiona kolendry wchodzą między zęby :(((
Powstałą miksturą nacieram mięso i odstawiam na kilka godzin do lodówki.Później mięso szybko obsmażam na dużym ogniu i do żeliwnego gara. Na patelni podsmażam trzy duże cebule pokrojone na plastry, a potem wlewam pół butelki czerwonego wina. Jak się zagotuje dorzucam na mięso tak, żeby go zakryła. Piekarnik 160 st. C i ok 1 godziny. Podaję posypane natką kolendry lub pietruszki. Do tego sałata z winegretem i bagietka............ poezja!

Afelia na talerzu z bagietką i sałatą prezentuje się o wiele lepiej, ale jak wróciliśmy z Bielska nie było już czego fotografować...

Dużo roboty...

Dzisiaj trochę pojechałem po bandzie :))) 
Jutro jedziemy z Tęczą na wyjazdową imprezkę... trochę daleko...
Jednym z prezentów będzie PATE z kurzych wątróbek, które zrobiłem dzisiaj jako pierwsze.

Później Basia wróciła ze szkoły, a i młody siedzi w domu więc trzeba było nakarmić potomstwo. Mało ambitnie i raczej leniwie... ale obydwoje przepadają za tym.

Na kolacje rybka pod kołderką z mozzarelli i śmietany ze skórką  z cytryny i ostrą papryczką, bo "wpływa na wszystko"... :)

No i trzeba zostawić młodym coś do jedzenia jak nas nie będzie... więc, prosta i pyszna grecka "Afelia", w której smak czerwonego wina i mięsa zamarynowanego w nasionach kolendry... mmm!

Afelia jest bardziej "fotogeniczna" na talerzu...

Przepis na pate (wiem nad e powinno być takie ' coś ) pochodzi z kuchni tv, leniwymi kiedyś "zaraziła" mnie Dominika, ryba od J.Oliviera, a Afelia z książki Arkad "Kuchnia Śródziemnomorska". Trochę tego dużo... zrobić zdążyłem, ale dzisiaj wszystkiego nie opiszę...
Ponieważ pierwszy raz robiłem "proste pate z kurzych wątróbek" i jestem z niego bardzo dumny :))) dzisiaj podam tylko ten przepis.

500 g wątróbek podsmażyłem na maśle, ale tylko chwilę, żeby w środku zostały różowe i do malaksera. Na tej samej patelni, po dorzuceniu jeszcze odrobiny masła, zeszkliłem dwie posiekane szalotki, dwa ząbki czosnku, pół łyżeczki świeżego tymianku i pół grubo mielonego pieprzu.Do tego wlałem 50 g brandy i podpaliłem... :)))

Kiedy ogień się wypalił, wszystko trafiło do malaksera, do wątróbek i jeszcze filecik anchois. Zmiksowałem, dodałem ok 120 g masła, zmiksowałem... Przełożyłem do foremki, wkleiłem gałązkę tymianku i zalałem sklarowanym masłem. Potem już tylko lodówka... :)))

Paczuszki

Franciszek postanowił spędzić z ojcem trochę więcej czasu... Fajnie było całą rodziną odwiedzać groby rodzinne na Powązkach i na Wólce, fajnie było zapalić znicz przy pomniku na cmentarzu Powstańców Warszawy...

Fajnie było, ale fanie też będzie z ojcem w domu... Jak postanowił tak i zrobił... w poniedziałek rano miał 38,2, a wieczorem jak ibufen przestał działać udało się mieć 39,6 st C... no ! Tyle to już dawno nie było! Tak więc siedzimy trzeci dzień w domu, odstaliśmy swoje do lekarza, z Tęczą na zmianę wstajemy w nocy, bo "gorączka trzyma". Dzisiaj jest trochę lepiej... kończymy właśnie oglądać Rudolfa Czerwononosego...

Tęcza "na zakładzie", Basia na zajęciach, a my z młodym zajęci Rudolfem... a jeść trzeba...

No, Rudolf się skończył, a Bolka i Lolka znam na pamięć więc udam się do kuchni...

Padło na "paczuszki" z piersią kurczaka z grzybami. Przepis z J.Oliviera troszkę dostosowany...

Na podwójnie złożoną folie al trafia plasterek cytryny, kawałki piersi kurczaka, ćwiartka małego pomidora, ząbek czosnku, mrożona kurka dla aromatu (akurat była, można zastąpić namoczonym suszonym borowikiem albo innym), pokrojona grubo pieczarka, ćwiartka małej cebuli, pół łyżeczki śmietany, odrobina musztardy (oczywiście Dijon:). Grubo mielony pieprz kolorowy, gruba sól, gałązka tymianku, kilka kropli oliwy. Folie składam na pół i zawijam szczelnie brzegi. Przed zamknięciem ostatecznym, wlewam łyka białego wina (do paczuszki!). Piekarnik 220 st. C i 25 minut...

...et ca suffit :)))

Znów było danie "w 5 minut", ale chodzi mi po głowie takie coś na pół dnia w kuchni... bajka!

Tak wygląda na talerzu z sałatą...  (troche gorzej, ale dobre!)

Nowość !!!!

Witam! Zapraszam do mojego nowego bloga, poradnika foto. Pomóżcie zacząć, a ja pomogę Wam... po to jest tamten blog.

Jak za dawnych lat...

Krótka historyjka z dzisiejszych wieczornych zakupów w supermarkecie...
Chciałem kupić jedną małą porcję piersi z kurczaka. Nie ma! Ani pakowanych, ani na wagę... Pytam Pana czy to jakaś nowa zaraza... Panie! rano się skończyły! Ludzie po 50! kg brali! ....?!? No! Po 9,99 to co się pan dziwi!!? A... no trudno... to jakąś małą porcję z indyka poproszę, dla dzieci... A pan tylko jedną chce?!? Ychy! I Pan wyciągnął mi "ZPODLADY" tackę piersi z kurczaka "na 9,99"... Nie wiedziałem czy się śmiać czy płakać... podziękowałem...

Risotto wypasione

Risotto zrobiłem w sobotę, ale dopiero dzisiaj się nim dzielę. O ryżu przypomniała mi Isadora swoim risottem. Mój sposób na risotto jest trochę inspirowany przepisami J.Oliviera, a trochę naukami Pascala Brodnickiego, którego spotkałem kiedy jeszcze nie był taki znany...

Składniki: ryż na risotto (na 4 głodne osoby - ok 350g), ok 1/4 masła, oliwa, szklanka białego wina, ok 1l bulionu (może być z kostki, trudno...), czosnek, seler naciowy - 4 łodygi, 3 spore cebule, 300 g mięsa mielonego lub siekanego (albo lekko zmalakserowanego:), 200 g boczku surowego wędzonego, pomidor bez skóry, jeszcze raz 1/4 masła i trochę natki (lepszy byłby świerzy tymianek, ale mi wyszedł) i trochę tartego parmezanu.

No to do garów!

Zanim stanąłem do risotta, wstawiłem do piekarnika szkło z cebulami NIEOBRANYMI, i mięsem. Na godzinkę, po pół na mięso wrzuciłem boczek. Po upieczeniu dwie cebule pokroiłem w grubą kostkę, a od mięsa odlałem tłuszcz. Trzecia, obrana przekrojona na 4 czeka na podpieczenie i zwieńczenie dzieła...

W dużym garnku rozgrzałem masło i trochę oliwy. Na pierwszy ogień (tłuszcz:-) poszedł seler i cebula, a po kilku min. czosnek, a później ryż. Ryż trzeba cały czas mieszać, niestety do końca gotowania. Kiedy się zeszklił, wlałem wino. Ale tak jak je pijemy... łyczkami... nie wlewamy (raczej) szklanki wina do gardła! Ryż musi wszystkie wlewane doń płyny wchłaniać, delektować się nimi. Inaczej się zachłyśnie i rozpaćka:)) Tu jest dobry moment, żeby dodatkowym kieliszkiem wina podlać gotującego, bo zapach jaki buchnie z garnka... trudno się powstrzymać! A do ryżu wlewam po trochu bulion. Wchłonie, znów trochę... i tak do... momentu kiedy ryż będzie miękki. Kiedy ryż jest prawie, ale nie zupełnie... dodaje mięso i boczek. Podpiekłem ćwiartki cebuli. Ponieważ trochę to wyglądało mało marketingowo, pokroiłem pomidora w kostkę i podkolorowałem risotto. No i tymianek, poprawi i smak ,i look :))) Chwilę mieszania na gazie i koniec, wrzuciłem drugą 1/4 masła, trochę parmezanu , wymieszałem, przykryłem i na 5 min na odpoczynek (risotto:)).

Na talerzach po przybraniu pieczoną cebulą posypałem parmezanem...

"Nawsi..."

Dysleksja dysleksją, ale wiem, że NA WSI... ale dla Franciszka to miejsce długo nazywało się "nawsi". I jechaliśmy "na nawieś"...
Sezon się zakończył i trzeba chałupę i okolicę przysposobić do zimy. Zbierałem się do tego jak jeż do... tzn. jak do jeża... W tak zwanym "międzyczasie" spadł śnieg, wszyscy się pochorowali i inne plagi egipskie i polskie... Dzisiaj pojechałem (nie chcem ale muszem - z całą sympatią!).
Wyjechałem z Warszawki i zaczęło padać... standard. Nawsi dramat! Albo mżyło, albo padało, albo lało! Kocham to miejsce... powyżej 18 st C + trochę słońca (czytaj: od maja do września). Ale jesienią [___] coś tam o kontroli publikacji....  (nie mam blokady dla dzieci!). Klimaty samobójczo - depresyjne to przy tym Lazurowe Wybrzeże...
Chmmm... nic o gotowaniu...
Nazrywałem skrzynkę jabłek... (reszta się zmarnuje ;((( ) Ale dzisiaj już nic z nich nie zrobię.
A chciałem pochwalić się risottem... No dobra o ryżu jutro! (Po zmianie czasu jakoś "nie mogę się odnaleźć")
Mała próbka  z "nawsi" zrobiona komórką...

roztocze i placki ziemniaczane

Młody siedzi w domu = siedzimy (ja z młodym) w domu.... Zawdzięczamy to roztoczom. Nasz pan alergolog nazwał ostatnio Franciszka "roztoczowym chłopcem". I mimo że, kaloryferów prawie nie używamy, te potwory mnożą się na potęgę a, z Franciszkiem jakoś się nie lubią... No i czasem dochodzą do takiego nielubienia się...
A ponieważ i Basia, i Franciszek lubią się z plackami ziemniaczanymi...

Tarki do tego już dawno nie używam. Załatwiam TO malakserem. Dokładam tam jeszcze cebulę, jajko, sól, pieprz, trochę mąki... i jeszcze chwilkę malakserem. Potem to już tylko gorąca patelnia.

My jemy je na słodko!

Zapiekane pomidory z cukinią

Dzisiaj musiałem odebrać Franciszka wcześniej z przedszkola i nie zdążyłem przed tym nic upolować. Nie chciało mi się targać dzieciaka "na zakupy", więc zrobiłem przegląd lodówki: cebula, cytryny, pomidory, czosnek, jakaś wędlina... hm! trochę cienko... ale była jeszcze cukinia! Przypomniała mi się zapiekanka, którą jadłem kiedyś we Francji i czasem odtwarzam w domu. We Francji wszystko smakuje "troszkę" inaczej niż tu. Tam nawet żaby smakują...
Ale, do rzeczy...

Potrzebne są: duuuża cebula, czosnek, pomidory, cukinia, oliwa, trochę tartego parmezanu (pożyczyłem od sąsiadki :-), trochę tartej bułki i jakieś ziółka (oregano, bazylia, estragon).

Ingredienty przed rozcząstkowaniem.

 Cebulę i czosnek pokroiłem na cienkie plastry i zeszkliłem, ułożyłem je na dnie naczynia do pieczenia. Na cebuli z czosnkiem położyłem cukinie i obok pomidory, wszystko pokrojone w plastry. Posypałem tartym parmezanem z bułką i ziołami. No i do pieca, aż się zapiecze. Tadaaa...!

Guacamole

Za inspirowała mnie Małgosia.dz ...Do swojej potrawy poleca guacamole, a ja przypadkiem mam fajny i chyba prosty przepis... powstały na bazie kilu innych i dużego doświadczenia w zjadaniu tego specjału.

Podstawa to dobre awokado! Dobre tzn. dojrzałe, nie twarde jak kamień i nie czarne rozlewające się między palcami ( chociaż słyszałem od znajomych, że w Mexyku nie jedli ani razu zielonego guacamole ).

Takie dojrzałe ( ja jednak wolę zielone ) awokado (2szt) rozgniatam widelcem w miseczce na papkę, na grubej tarce ścieram cebulę (jedną mniejszą lub pół dużej) lub drobno kroję, mały ząbek czosnku na drobnej tarce, dodaję drobno posiekaną papryczkę chilli ( świerzą lub trochę pasty paprykowej - jak i ile kto lubi ), drobno startą skórkę z lemonki i sok z tejże. Sól, pieprz ( świeżo grubo mielony ) i trochę oliwy extra... Dobrze trzeba wymieszać i dobrze wstawić na pół godziny do lodówki. Może być do jakiegoś dania , a można podawać z tacosami w parze z salsą pomidorową.

winegret

Czas na winegreta! Trochę tu za słodko ostatnio było...
Właśnie wstukałem w google: winegret. To co znalazłem woła o pomstę... i jeszcze ma tytuły np. prawdziwy francuski... Sorki, mogę nie umieć upiec ciasta, ale winegret to MOJA perełka! Jak czytam: wymieszać wszystkie składniki w słoiku... oooo! gore mi! To tak, jakby w przepisie na  Boeuf Bourguignon ktoś polecał: wymieszać składniki i ugotować!
No, dobra. Spoko!
Do szklanki ( jak ktoś się uprze, może być słoik - trudniej mieszać ) wrzucam łyżeczkę musztardy francuskiej ( jak ma być sarepska to lepiej odpuścić winegreta i podać sałatę z ketchupem), łyżeczkę octu winnego ( lub więcej - będzie zajzajer) albo sok z pół cytryny, albo łyżkę aceto balsamico - będzie delikatniej, (można i to i to), wymieszać, po solić i po pieprzyć, wymieszać, wcisnąć czosnek 1-2 ząbki w zależności od upodobania i wielkości ząbków (ostatnio nie wciskam tylko ścieram na drobnej tarce). Wymieszać, bardzo! I teraz uwaga! Po odrobince, mieszając wlewam oliwę... Najlepiej extra vergine, zwykła też ujdzie, ale smakosz może poczuć. Z olejem Kujawskim też się wymiesza. Czym lepsza oliwa tym lepiej smakuje i lepiej się łączy! Oliwy wlewam tyle, żeby sosu było max 1/2 szklanki. Jeśli jest bardzo gęsty, dodaję łyżkę wody a najlepiej wina (b lub cz).

A teraz dla tych którzy dobrnęli, aż tu, przepis na winegreta MIODZIO!

Można nie dawać czosnku, można dawać, można dać trochę więcej kwaśności bo zrównoważy go łyżeczka miodu, plus 1/2 łyżeczki estragonu. Zawsze oliwa na końcu i po troszku!

Występy gościnne!

Wczoraj dzięki uprzejmości i na zaproszenie Olisz, gościłem na Jej blogu. Pochwaliłem się jak pozbyć się nadmiaru śliwek...
Zapraszm do Olisz i na moje tam występy ...

Ciasto od edysi79

W sobotę Basia upiekła ciasto ze śliwkami. W przepisie nosi nazwę ciasta karmelowego z cynamonem. http://przystole.blox.pl/2009/09/Ciasto-karmelowe-z-cynamonem.html  Ciasto jest prze!pysz!ne! Nawet prawie udało jej się uzyskać karmel na wierzchu, co podobno nie jest łatwe... Prawie, bo okazało się, że trzeba wprowadzić korektę czasu pieczenia. Po pół godzinie,wyglądało ok, a po 40 min. wierzch zaczął się przypalać! Tu musiałem troszkę się wtrącić i wydobyć je z piekarnika. Dostało nową warstwę brązowego cukru plus odrobinę białego i ... po przestudzeniu, przy protestach rodziny zabrałem ciasto na małą sesję fotograficzną.

Dzięki edysiu79 za pomysł! A nad młodą już pracuję, żeby zrobiła powtórkę z korektą...

Zaległa wizyta...

Mam kumpla z dzieciństwa. Prawdziwego przyjaciela od lat. Każdemu takiego życzę... znamy się od piaskownicy... jakieś... no prawie 40 lat (rany ludzie tyle nie żyją!) Kiedyś mieszkaliśmy "klatkę obok". On wcześniej się ożenił, wyprowadził, potem ja... nasze drogi trochę się rozeszły... proza. Ale, cały czas jesteśmy w kontakcie i możemy na siebie liczyć, chociaż rzadko się spotykamy.

Dzisiaj byliśmy całą rodziną u Nich na kolacji. Nie miałem aparatu więc zdjęć nie będzie, ale tak pysznej zupy-kremu z dyni jeszcze nie jadłem (nie lubię dyni!). Na "drugie" były jabłka faszerowane mięsem z indyka z dodatkami... Jak zdobędę przepis to się podzielę! Była szarlotka i fondue czekoladowe i domowe wino z winogron z mojej "plantacji", ale nie taki typowy ulepek, fajne...

No dobra, bez jakiegoś zdjęcia byłoby... kiepsko!

Oglądaliśmy zdjęcia z ich wyprawy do Paryża... i tak mnie skręcało...

Kiedyś (bardzo kiedyś) bywałem w Paryżewie co roku... ostatnio 11 lat temu... Nie jestem oryginalny, ale bardzo lubię to miasto, sorki, trochę się rozmarzyłem... to chyba przez to wino...

Ale, to tak na marginesie...

Mój "młody" blog

Kiedy dałem się namówić i zacząłem popełniać tego bloga, nie miałem pojęcia w co się ładuję!

Wczoraj i dzisiaj zwiedzałem okolicę... tzn. odwiedzałem blogi kulinarne. Jest ich taka masa... głowa boli. Ale większość tych, które odwiedziłem są tak prowadzone, że... chapeau bas. Na dodatek zdjęcia w nich zamieszczane chyba są zamawiane w agencjach fotograficznych specjalizujących się w fotografii kulinarnej :))) (zainteresowani wiedzą, kogo mam na myśli). A serio, to dobrze, że ich autorzy piszą blogi, a nie zajmują się zawodowo fotografią potraw, bo umarłbym z głodu... uf!

Ja swojej pisaniny nie zaliczam do blogów ściśle kulinarnych, ale jakiś przepis czasem wrzucę. I dzisiaj proponuję...

Jest to przystawka z J. Oliviera - pieczone cytryny! Przepis wart rozpropagowania...

Cytryny sparzone, wyszorowane itd. kroję na pół i odcinam piętki, wycinam miąższ. Do środka mały plasterek mozzarelli, taki żeby zakrył dno, na niego pół filecika anchovis (chodzi o anszua:-), pół pomidorka koktajlowego albo kawałek "normalnego", listek bazyli, sól, pieprz i szczyptę chili. Zakrywam drugim plastrem mozzarelli i do pieca na 10 - 15 minut. Miodzio!

Siedzę i przygotowywuję zdjęcia dla "klienta" i są to między innymi fotki zrobione w minione wakacje... A tu za oknem kiszka... Jak trafiłem na zdjęcie zrobione przez Tęczę, na którym z Franczeskiem robimy faszerowane papryki na grill, to mnie normalnie skręciło. Ale mając patelnię grillową (z Ikea;-), można ją zrobić nawet jak za oknem kiszka... kiszkę z cebulą zrobię innym razem.

W Chorwacji paprykę dostawaliśmy "z pola" od naszej gospodyni. Była taka bardziej biaława, tu radziłbym czerwoną.

Mielone mięso podsmażone z cebulą, czosnkiem (u mnie dużo), pomidorem i ziołami (np tymianek, rozmaryn), pieprz, sól. Można dodać trochę drobno tartej cukinii. Tym napychaliśmy papryki i na żar... Bułeczka, bilo wino................