Carpaccio z buraków (niskopurynowe)

Właściwie to sałatka, bo carpaccio... jedynie słuszne może być z wołowiny! I to z polędwicy! A z buraków może być co najwyżej "carpaccio". 
Pomysł na takie coś, powstał ponieważ od Mikołaja dostałem taką maszynę, która rozdrabnia na papkę, kroi w kostkę i w plasterki różnej grubości. Od tej pory jemy różniste surówki, humusy, "chipsy" z warzyw i owoców albo po prostu kostkę z marchewki zamiast popcornu czy orzeszków ziemnych. 
Jest jeszcze jeden powód: zdrowotny. Zawsze podkreślałem, że jestem bardzo mięsożerny (chociażby podejście do carpaccio 😉 ) i nie wyobrażam sobie, żeby miało być inaczej. Dowiedziałem się jednak o czymś takim jak puryny i o kwasie moczowym, który z nich powstaje i co taki kwas może. Tak, więc czasem zamiast carpaccio z polędwicy wołowej serwuję "carpaccio" z buraków. Wszystkie składniki tego przepisu są niskopurynowe. Taka dobra zmiana...

Nie podaję ilości składników, żeby każdy mógł zrobić według własnych preferencji.

buraki pieczone (w folii nieduże buraki piekę około godziny, potem obieram)
ser pleśniowy np gorgonzola
pomarańcza okrojona ze skóry
mieszanka sałat
oliwa z oliwek
ocet balsamiczny
pieprz i sól do smaku

Buraki cienko pokroić i ułożyć na talerzu. Pokruszyć na nie ser, pomarańcze pokroić w plastry. Ułożyć na burakach i udekorować sałatą. Lekko skropić oliwą i octem balsamicznym, przyprawić.
Pysze np z bagietką... 

Humus

Matury, składanie papierów na uczelnie i (niestety) wakacje mamy za sobą... Było bardzo dużo emocji i nerwów, ale wszystko dobrze się skończyło. Plan A został zrealizowany w 100% i mamy w domu studentkę. 
Studentka to o wiele fajniejsza córka niż maturzystka... Jest bardziej wyluzowana i częściej się uśmiecha. Nie siedzi tyle w domu i nie zakuwa (na razie ;) ) i jest z niej więcej pożytku dla otoczenia. W ogóle jakaś taka dorosła się zrobiła... ech!
Młody zresztą też robi się co raz doroślejszy. Gada jakimś barytonem na zmianę z sopranem i w zastraszającym tempie wzrostem zbliża się do mnie... 
Mój blog też trochę się zmienił, chociaż staram się, żeby był taki jak na początku, ale stuknęło mu właśnie siedem latek.
Ale, ale! Wspomniałem coś na początku o minionych wakacjach! Wakacje to zawsze był mój ulubiony temat i tego będę się trzymał. 
W tym roku naszym wakacyjnym przebojem stał się właśnie HUMUS.

 Jedliśmy go z takosami, z plackami tortilli albo jako dodatek do kanapek. Bardzo przydatny w sytuacjach kiedy trzeba coś szybko i smacznie (a jednocześnie sycąco) przekąsić. Świetnie nadaje się również jako przystawka. 

Ma jeszcze taką zaletę, że można go robić w różnych smakach zmieniając jeden - dwa skłądniki. Po za tym humus kupowany jest dość drogi, a robiony wręcz przeciwnie. 

Prosty i szybki przepis na humus.

1 puszka ciecierzycy ("cieciorka" to tak naprawdę inne różne rośliny i zwierzęta np samica cietrzewia :)  )
5 łyżek sezamu
3 łyżki oliwy
1 ząbek czosnku
1 łyżeczka kuminu lub kminku (może być mielony)
+
1 papryczka chilli bez pestek (dla hardcorowców z pestkami)
3 - 4 suszone pomidory (z oliwy lub nie)

Zamiast sezamu i oliwy można użyć pasty sezamowej (tahini),
ale to podnosi znacznie koszty nie zmieniając na plus efektu końcowego.
Sezam prażę na patelni, bardzo uważając żeby się nie przypalił (!).
Wsypuję do malaksera i dodaję oliwę, czosnek, kumin i trochę płynu z puszki ciecierzycy. Miksuję długo i namiętnie (bez przesady! kilka minut) aż zrobi się gładka masa. Dodaję wtedy resztę ciecierzycy z płynem z puszki i papryczkę z pomidorami. Miksuję dalej. Dłuższe miksowanie da oczywiście bardziej gładką pastę, ale to już jak kto lubi. 

Zamiast pomidorów można dać figi (jak na zdjęciach), albo tylko pomidory, albo tylko papryczkę albo nic nie dodawać, albo........
Smacznego!
Może odezwę się wcześniej niż za pół roku ;) 

Carpaccio... Delicja nad delicjami !

 

Karmienie rodziny nie jest sprawą prostą. Zwłaszcza mojej rodziny... Tęcza jest najwdzięczniejszym obiektem do karmienia ( bo o tym teraz mówimy ), Basia jada większość moich potraw, a Franciszek... No cóż... Tu sprawa jest najtrudniejsza. Wiem, wiem Franek w porównaniu ze swoimi rówieśnikami je całkiem nieźle, ale trochę odstaje ze spożywalnością od reszty rodziny.
No, ale na przykład takie różne kasze, makarony... zero! Albo mięso mielone... Ani Franek, ani Basia... Jest tyle prostych i szybkich dań, które mógłbym im serwować po szkole ( bo w szkołach nic nie nadaje się do spożycia ! )
Ostatnio postanowiłem przekonać ich do kotletów mielonych... Czego ja nie próbowałem? Kotlety mielone z suszonymi pomidorami, z kawałkiem żółtego sera w środku... nic!
Ostatnio wymyśliłem kotlety mielone z parmezanem i drobno siekanymi orzechami włoskimi. No i...? Jedzą ze smakiem? Powiedzmy, że zgadzają się czasem zjeść... Załamka! Jeśli ktoś podeśle mi jakieś pomysły, będę wdzięczny.
Jest jedna potrawa, którą uwielbiamy ( Franek jeszcze nie ) zawsze i wszędzie. Basia wymienia ją na pierwszy miejscu ( tuż przed mulami ). Mowa o carpaccio! To jest zaprawdę delicja nad delicjami!

Carpaccio z polędwicy wołowej.
Polędwicę trzeba lekko zamrozić, wtedy można ją kroić na bardzo cieniutkie plasterki. To jest główna tajemnica sukcesu! Grubość plasterków zależy od gustu konsumującego. Basia np. lubi plasterki jak mgiełka, a ja wolę grubsze.

Polędwicę rozkładam na płaskim talerzu i na niej układam plasterki surowych pieczarek, czosnku, selera naciowego i oczywiście cienko zestrugane listki parmezanu. Odrobina soli do smaku, dużo grubo mielonego pieprzu. Każdy sam, według gustu polewa oliwą ekstra ( najlepiej z chili ), i sokiem z cytryny. Fajnie jak jest przybrane listkami rukoli...

Danie godne najbardziej wymagających podniebień i koronowanych głów ;)

Karczochy, po prostu...

Kupiłem żonie kwiaty...

Wiem, nie ma się czym chwalić. Czasem kupuję, tak bez okazji, jakby co, mam świadków.
Ale te kwiaty następnego dnia podałem na kolację! ( Dwa w jednym! Panowie polecam! )
"Na kolację" to lekkie nadużycie... Gdyby to było główne, albo co gorzej, jedyne danie... śmierć głodowa pewna! Ale jako przystawka... super! Szybkie (można przygotować wcześniej), proste i łatwe, a robi wrażenie.
Głównym problemem może być znalezienie kwiatków...
Najlepsze są świeże, ścisłe pączki, a nie wyglądające jak ubiegłoroczny bukiet nieśmiertelników.
Jak już mamy kwiaty sprawa jest prosta.
Trzeba ukręcić lub odciąć łodygę. A kwiaty zanurzyć w wodzie z sokiem z połówki cytryny albo/i podwiązać plasterek cytryny w miejsce odciętej łodygi.

Kwiatki przycisnąć talerzem (bo wypływają) , przykryć garnek i zagotować. Trzeba je gotować 20 - 30 minut. Dobre są kiedy możemy bez trudu wyrwać płatek. Nie można gotować zbyt długo bo kwiatek się rozpadnie! Odlać, ostudzić. Najprościej podawać z winegretem musztardowym, takim gęstym wypasionym. Mój był z szalotką, otartą skórką z cytryny, estragonem i octem balsamicznym.

Płatki odrywamy, zamaczamy w sosie i wysysamy to co miękkie z dolnej części. Kiedy dojdziemy do środka, natrafimy na takie coś włoskowate... tego nie jemy! Wywalamy, a pod tym jest... serce karczocha. Samo dobro i w końcu jakiś konkret! Również spożywamy z winegretem.
Roboty przy jedzeniu karczochów podanych w ten sposób jest sporo, ale jest to właśnie bardzo francuskie... jemy po troszku i długo, popijając białym winem, aby konwersacja rozwijała się owocnie...

To jest najprostszy, klasyczny przepis francuski...
zaczerpnięty z książki Raymond'a Blanc "Łatwa kuchnia francuska".

Przekąska - Paluchy z ciasta francuskiego

Trudno się zebrać do pisania. Trudno zebrać się do czegokolwiek... Nie będę oryginalny, ale pogoda działa na mnie tak demobilizująco... Nie chce mi się NIC! Przypomnę stary jak świat kawał o Murzynie studiującym w Moskwie. Zapytał go ktoś jak znosi klimat tak różny od jego rodzimego. " Jak jest to zielone, to pół biedy... Najgorzej jak jest to białe! "
No więc TEGO BIAŁEGO też mam już powyżej... Może jestem z Afryki?
Chciałoby się już szparagów, grilla i pierwszych wizyt na "nawsi". A tym czasem "nawieś" zasypana tym białym. Nie byłem, ale wiem, bo zadzwonił ostatnio "Pan z elektrowni", że nie może tam trafić. Wytłumaczyłem, znalazł naszą "drogę", ale ostrzegłem żeby nie wjeżdżał! Za 15 minut zadzwonił jeszcze raz... kto go może wyciągnąć traktorem?
Ja nauczony już na błędach, czerpię garściami z doświadczenia innych wprowadzając własne ulepszenia proponuję paluchy z ciasta francuskiego :)

Pomysł pochodzi z książki "PRZEKĄSKI" i jest tak powalająco prosty, że dziwię się, że sam na to nie wpadłem.

Świderki z tymiankiem robiłem smarując płat ciasta rozmąconym jajkiem, posypując świerzym tymiankiem i przyciskając drugim płatem. Wystarczy pociąć na 2 cm paski, skręcić w spiralę i piec w 210 st. 15 - 20 minut.

Można jeszcze zrobić cieńsze świderki z pojedynczej warstwy ciasta posypanej sezamem, albo makiem. Można posypać tartym parmezanem i nie robić świderka tylko upiec "palucha". Można z pasków zapleść warkocz wplatając w niego np suszone pomidory.

Można paskiem ciasta francuskiego owinąć szparaga (szparagi - jeden szparag?) i zapiec. Można użyć szynki parmeńskiej lub boczku. Można użyć innych ziół, albo innych wynalazków.

Trzeba tylko jako kleju używać rozmąconego jajka. Grubsze piec trochę dłużej (15-20min) cieńsze krócej (10min). Pole do popisu jest olbrzymie. Efekt jest czadowy a przygotowanie zajmuje kilkanaście minut.

Czas na (zaległą) przystawkę :)

Przystawka jest z książki mojej ulubionej "Wyśmienita kuchnia francuska". Dla mnie jest wyśmienita...

A to jest jeszcze do bólu proste!

Na cykorii układam "patyczki" z selera naciowego, podprażone orzechy włoskie, pokruszony ser roquefort, trochę natki i parę kropli winegreta.

Do stołu!