Łosoś zapiekany pod mozzarellą...

No i stało się... Szukałem jakiegoś zdjęcia i trafiłem na folder z ubiegłorocznych wakacji... Teraz już się ode mnie nie odczepią!

Trochę zaczynam mieć dosyć tego lodowatego wiatru i chętnie ponarzekałbym na upał...

Zaczęło mi brakować tego południowego klimatu...

A najbardziej tamtejszych smaków.
Warzyw i owoców prosto z targu.
Wina prosto z piwniczki, no i rybki. Prosto z mojego ulubionego bazaru rybnego...

Dlatego dzisiaj zapodam łososia zapiekanego pod mozzarellą.
Przepis jest bardzo prosty (jak zawsze) a efekt powalający!
Kawałki filetów łososia bez skóry i ości smaruję oliwą, doprawiam solą i pieprzem. Układam w naczyniu/naczyniach żaroodpornych.

Przykrywam kawałkami porwanej mozzarelli.

Nakładam warstwę kwaśnej śmietany.

Na śmietanie układam paski papryczki chilli, otartą skórkę z cytryny, kawałki listków bazylii i skrapiam oliwą.

Piekę około 20 minut w temperaturze 220 st. C.

Podane z chrupiącym pieczywem i kieliszkiem białego zimnego wina może przenieść chociaż na chwilę w wakacyjne klimaty.

P.S.
Wiem, że łosoś jest mało południowy, więc można go wymienić na coś śródziemnomorskiego, ale w naszych warunkach... Sorry taki mamy klimat...

A to bonus wprowadzający najlepiej w Chorwackie klimaty:
(dźwięk na max !)

Upsss! Troszkę jakość obrazu poleciała...

Wakacyjna relacja z Chorwacji z naciskiem na grillowanie!

To były nasze piąte wakacje w Chorwacji. Przeplatane innymi krajami, bo nie lubimy monotonii. Za każdym razem w innym miejscu, chociaż czasem w znajomej już okolicy.
W tym roku byliśmy w okolicach Zadaru na wyspie Vir.

Tłem dla naszej wyspy były piękne góry.
Tuż obok naszego domku też był dostatek pięknych landszaftów...

Ale najbliżej naszego domku znajdowała się jedna z najcudowniejszych budowli jaką można sobie wymarzyć!
Wielki wspaniały grill!!!

Ale... o tym później!
Jeszcze jedną rzeczą, która zawsze mnie zachwyca, jest wszechobecne jedzenie... które dlatego zostało jedzeniem, że było pod ręką. Na przykład karczoch...

W drodze na plażę, dosłownie pod nogami zmaterializowała się nasza ulubiona RUKOLA! Przed prawie każdym posiłkiem Franek z mamą szli po nową dostawę rukoli.

I niech ktoś mi powie, że dzieci nie lubią zielonego! Tylko "zielone" musi mieć konkretny smak!!! A rukola, zwłaszcza taka "niesupermarketowa", ma BARDZO konkretny smak.

 Muszę jeszcze wspomnieć o figach, które też rosną wszędzie. Niestety dopiero zaczynały dojrzewać i było ich jeszcze mało. Basia była niepocieszona...

Zwiedzanie okololicy zaczęliśmy od samej wyspy i miasta "wojewódzkiego", czyli Zadaru. Ciekawi zabytków znajdą kilka pamiątek po Cesarstwie Rzymskim, a wielbiciele knajpek też będą mieli spory wybór.

Zastanawialiśmy się tylko, czy miasto ma jakiś specjalny fundusz na odszkodowania za złamane kończyny na tamtejszym bruku, który nawet bez deszczu przypomina lodowisko...

Morze było dość blisko i nie wymagało "wielkiej wyprawy".
Ja lubię "ciepło", ale kiedy jest 34 - 38 st. C wolę być w cieniu z jakimś zimnym napojem pod ręką. Najprzyjemniejszy czas to wieczór!

Chorwaci to bardzo otwarci i sympatyczni ludzie. W kontakcie z obcokrajowcami przechodzą szybko na angielski. Ja byłem jednak zwolennikiem zasady: mów wolno tak jak ja i dogadamy się!
Kiedyś czytałem w jakiś mądrych księgach, że lud obecnie chorwacki, zamieszkiwał w bardzo dawnych czasach, ziemię wielkopolskie i  stamtąd wyruszyli na obecne terytorium. To wiele tłumaczy...
Odbywaliśmy też inne wycieczki. Zaprzyjaźniliśmy się z właścicielem kilku jednostek pływających - Robim (od Roberta - fajne imię!). Na początek całą rodziną popłynęliśmy odrestaurowaną starą chorwacką łodzią. W czasie rejsu okazało się, że mimo, iż Robi jest na co dzień fishermanem, a ja fotografem, mamy dużo wspólnego...

Innym razem popłynąłem z Frankiem glasbołtem na nocny rejs... Franek do dziś opowiada o wraku łodzi na dnie Adriatyku...

Pojechaliśmy na jeszcze jedną wycieczkę, trochę dłuższą... do parku narodowego KRKA. Piękności! Wodospady jak z bajki! To trzeba zobaczyć!

Teraz taka mała dygresja z morałem...
Kiedy czekaliśmy na nasz stateczek, który miał nas zawieźć do parku KRKA, przyglądaliśmy się obrzydliwie wielkiemu, bogatemu jachtowi z rosyjską banderą

, gdy podpłynął... dwa razy większy i bardziej obrzydliwie bogaty jacht z banderą brytyjską...

No, ale może przejdę już do jedzenia... :)
Prawie codziennie w użyciu był grill. Przy temperaturze 35 st. C, nie jest to łatwa sprawa, ale dawałem radę... (medal już dostałem). Jadaliśmy grillowane ryby (dorada, okoń morski i taka w złote paski), lokalny przysmak ciwapcziczi (takie paluszki z mielonego mięsa) i tradycyjną karkówkę w musztardzie Dijon (z Polska), rostbef w papryce oraz pikantne surowe kiełbaski kupowane "z metra".  Raz udało mi się kupić mule (dagnie),  ale nie robiłem ich na grillu, tylko tradycyjnie :) na białym winie.

Ryby nacierałem albo tymiankiem zerwanym z pobliskiego żywopłotu i faszerowałem cytryną, albo rosnącym przy drodze koprem włoskim i cytryną.

Tu są tradycyjne mięsiwa, czyli karkówka w marynacie z musztardy, rostbef w papryce, ciwapcziczi i szaszłyki z filetów kurczaka w marynacie z rozmarynu z czosnkiem i cebulą w oliwie na patyczkach z rozmarynu.

Dodatkami był chleb z grilla posmarowany oliwą z ziołmi i czosnkiem, bakłażan grillowany z twarogiem ziołowym z pomidorem, rukola, sałta, pomidory, ratatuja, grilowana cukinia z oliwą z ziołami, białe lub czerwone wino...
Szaszłyki chyba na prawdę były dobre!

Kiedy nie mieliśmy ochoty na tradydyjny obiadek, zjadaliśmy kuskus z warzywami lub polentę smażoną na głębokim oleju z rozmarynem i pomidorami.

No i na koniec ostatni kieliszek bilo wino...

... i pocztówka z pozdrowieniami z polskim syrenem w gorącym Adriatyku!

;)

Łosoś na porach z pistacjami, czyli pora na łosia

Znów mam deżawiiiii...
Takie miałem piękne plany na dzisiejszy wieczór... Zrobienie kilku zdjęć, których nie udało mi się dokończyć za dnia, wczesne spacyfikowanie młodego, a potem zasiąść spokojnie do komputera w celu ogarnięcia dzisiejszych zdjęć, zrobienia wpisu na blogu i wcześniejszego zalegnięcia pod kołderką... Ale... "Cały misterny plan w ....." Jak się wyraził Siara w Kilerze2...
O 17 tej, odbierając Młodego ze szkoły dowiedziałem się, że ma na dzisiaj  (od tygodnia) zaproszenie na urodziny do kumpla. W pierwszej chwili powiedziałem NIE! Ale łzy wielkości grochu zrobiły swoje (po za tym ukarałbym też jubilata...) No, więc szybka akcja - dom, odrabianie lekcji, przebieranie, rajd na drugi koniec miasta i spóźniliśmy się tylko pół godziny :)
A Młoda, okazało się, że ma juto klasówkę z chemii... ech... o 23,50 zakończyliśmy wodorotlenki.
Przejrzałem tylko fotki i zasiadłem do bloga...
A dzisiaj znów łosoś. Tak jakoś chodzi za mną ostatnio.
Przepis pierwotny zaczerpnięty jest od Paskala de Knorr Brodnickiego, pominąłem tylko kostki z benzoesanem sodu... chemii mam dzisiaj dość!

Alor!
(Porcja na jedną nie bardzo wygłodzoną osobę.)
stek z łososia bez skóry, około 150g, przyprawiony solą, pieprzem i curry
duży por, część zielona pokrojona na plasterki i wypłukana
garść pistacji rozkruszonych
porwany listek bazylii
odrobina oliwy
Pora kładziemy na zimną(!) oliwę i smażymy ok 5 minut, dodajemy połowę pistacji, przyprawiamy solą, pieprzem i curry.
Smażymy łososia. Na talerzu układamy pory, na nich łososia, posypujemy bazylią i resztą pistacji. Gotowe! Idziemy robić zdjęcia, ignorujemy nawoływania głodnej rodziny! Bą apetyt! :)

P.S.
Wiem, że należę do męskiej mniejszości blogowej (wystąpię do premiera o parytety w tej dziedzinie) ale walcie śmiało!
 Np "przepis ograny i passe!" albo "może wymyśliłbyś coś swojego!"
;)

Łosoś w skorupce z musztardy na świeżych pomidorach z bazylią...

Zimno trochę, co? Chcieli zimy to mają... Ale to już nie długo.
Jak na doświadczonego (czytaj: starego) glindę przystało, powinienem powiedzieć: kiedyś to były zimy! (-20) Ale jak były te moje prawdziwe zimy, to moja babcia mawiała: kiedyś to były prawdziwe zimy! (-40) To się nazywa różnica pokoleń... Dla Basi zima to jest -5, a teraz to "jakiś dramat".
Dzisiaj jadąc cieplutkim samochodem widziałem koksowniki na przystankach... Pomyślałem: ale fajnie stać na takim przystanku z koksownikiem... można się ogrzać! Ale nie było gdzie zaparkować.
Wyobrażacie sobie, że moja córka nie wiedziała co to jest koksownik? Koniec świata!
Koksownik to koksownik, ale żyletka?!
Młoda uczy się fizyki... napięcie powierzchniowe... No i tłumaczą autorzy podręcznika, że żyletka położona na płask nie tonie, a włożona na sztorc idzie na dno... proste! Rozumiesz? Nie!!! Czego nie rozumiesz?!!! CO TO JEST ŻYLETKA?.........................
Ja to ja, ale taki gamoń co pisze/akceptuje (to dwa gamonie) podręcznik powinien pomyśleć, że obecnie używa się depilatorów, elektrycznych maszynek do golenia i wosku, a nie żyletek!!! Wiem, że trudno byłoby wytłumaczyć napięcie powierzchniowe próbując położyć depilator na powierzchni wody, ale płyta CD położona na wodzie już przemówiłaby do wyobraźni... ech! A tym co układają/akceptują lektury szkolne przyłożę innym razem.
A wracając do zimy... U mnie lato pełną gębą... przynajmniej na stole. Udaję, że za oknem jest +25 :)
Jak tytuł zapowiada będzie łosoś. Powinien być z grilla, ale jechać teraz "na nawieś", wykopywać ten betonowy postument... i gdzie ja bym go ustawił? Na balkonie? Prościej było użyć piekarnika.

Pomysł jest prawie mój. Gdzieś coś widziałem, gdzieś coś czytałem, a lenistwo przewodziło!
Łososia (kupuję ogony z dzwonka, najlepsze i niedoceniane, filetuję i używam ze skórą lub bez) trzeba przyprawić standartowo: sól, pieprz, cytryna. Tam gdzie była skóra, nałożyć musztardę Dijon z gorczycą i ułożyć na pomidorach bez pestek, z listkami bazylii i odrobiną oliwy (musztardą do góry). I zapiekam! 15 minut. Jak zwykle proste, a lato murowane!