Uczta polsko - duńska w Chorwacji

Dawno, dawno temu w Chorwacji... a dokładnie w lipcu 2010... Kiedy temperatury powietrza były w przedziale 35 -38 st. C, w pięknych okolicznościach przyrody, miała miejsce uczta zacieśniająca więzy Polski i Danii.

Piękne okoliczności przyrody - dla mnie- przejawiały się tym, że wszędzie rośnie jedzenie.

Kąpię się morzu, a dookoła pływają pyszne ryby, kalmary, na skałach mule... wychodzę z morza głodny!

 Idę polną drogą, a w rowach pachnie zabójczo szałwią, koprem włoskim, rozmarynem... a na polu stado młodziutkiej baraniny... jeszcze nie pieczonej...i człowiek znów głodny!

Idę wyrzucić śmieci... a tam taki zapach liści laurowych, że aż kręci w nosie... a to ktoś strzygł żywopłot laurowy i to co obciął wyniósł, o zgrozo, na śmietnik!

No, ale wracając do uczty... 

W letnim domu w którym mieszkaliśmy, wypoczywały jeszcze trzy rodziny. Dwie niemieckie i jedna duńska. Obok nas mieszkali Duńczycy - bardzo sympatyczna, wielopokoleniowa rodzina. Kolacje wszyscy spożywali na swoich tarasach lub przy stołach na zewnątrz, pod wiatami. Każda rodzina sobie, ale z Thomasem i jego rodziną często "chwaliliśmy" się tym co mamy dziś na stole. Któregoś dnia, ustaliliśmy, że zrobimy zrzutkę, a ja zrobię zakupy i kolację.

Oto nasze menu.

Główną rolę odgrywały oczywiście ryby: dorada i (już sobie przypomniałem) okoń morski.

Ryby wcześniej natarłem oliwą, solą, pieprzem. Okonie obłożyłem z zewnątrz i w środku rozmarynem (rósł przy moim samochodzie), a dorady koprem włoskim (rósł przy tarasie Niemców). Do środka wszystkich ryb włożyłem jeszcze po plasterku cytryny i poszedłem rozpalać grilla...

(c)photo by Tęcza

Do ryb były ziemniaki obgotowane z czosnkiem i rozmarynem, a później grillowane na tackach al. Do tego cebula biała i czerwona lekko grillowana na tackach. Następnie dodatki: sałatka z grillowanej cukinii z miętą, sałatka z pomidorów (takich pachnących, dojrzałych!) z bazylią, owczym serem i oliwą z oliwek zza płotu, zielona sałata z winegretem. Do ryb specjalny sos z siekanych pomidorów z ziołami, balsamico i oliwą, cytryna w ćwiartkach. Całkiem obok "kruch na żaru", czyli chleb (pszenny,biały, jak wielka buła) smarowany oliwą z czosnkiem i ziołami, lekko grillowany. No i oczywiście "bilo wino" Marćeta od naszej kochanej Loredany ( u której mieszkaliśmy w ubiegłym roku, a na ich stronie www pozostał po tym drobny ślad).

A przygotowania i uczta wyglądały tak:

Towarzystwo było zacne, wina przednie to i wieczór mijał bardzo sympatycznie. Rozprawiałem z Thomasem o kulinariach i o historii, o astronomi i o dzieciach... I nie miało najmniejszego znaczenia to, że nigdy nie uczyłem się angielskiego... z upływem czasu dogadywaliśmy się co raz lepiej. A kiedy okazało się że Thomas trochę zna francuski nasza rozmowa przybrała jeszcze ciekawszą formę! Czasem prosiłem Tęczę o przetłumaczenie jakiegoś trudniejszego słowa. Nie wiem tylko dlaczego Basia słuchając naszej dyskusji miała takie duże zdziwione oczy...

Znów na nawsi...

Nie, nie jąkam się... (a szkoda bo to podobno sexi:) Dlaczego nasze sioło nazywa się "nawsi" już pisałem, więc nie będę się powtarzał.

Ostatni weekend (i zbliżający się też) spędziliśmy właśnie tam.

Fale powodziowe i ulewy nam nie straszne, bo na szczęście/niestety (skreślić zależnie od kontekstu) w okolicy nie ma żadnej "wody". Pojechaliśmy w środę wieczorem i już za Jankami zaczęła się burza. Spoko! Nie takie rzeczy przejeżdżało się samochodem! Lało całą drogę i jeszcze długo w nocy. Jadąc do naszej nawsi trzeba na końcu pokonać około 500 m bardzo nie utwardzonej drogi, ale mimo ulewy jakoś się udało.

W czwartek chcieliśmy pojechać na procesję do miejscowego kościółka... ale niestety nasze autko zapadło się w rozmięknięte podwórko i nie zamierzało o własnych siłach, nigdzie się ruszać.

W piątek, po kolejnej burzy jego zamiary nawet się pogłębiły... A my nie mieliśmy już chleba, masła no i piwa! Z pomocą musiał przyjść, a raczej przyjechać zaprzyjaźniony traktor. Jemu udało się przekonać nasze autko do zmiany planów. Jednak aby sytuacja się nie powtórzyła, następną noc autko spędziło z dala od domu w pobliskim sadzie (co z kolei ja bardzo źle znosiłem :).

Okazało się, że jednak koło nas już jest "woda"... tuż za naszym "laskiem" płynie całkiem wartka rzeka... i nie przeszkadzają jej sady, porzeczki, ani pszenica...

U nas na polu, gdzie "zasiałem" trawę, też troszkę ją wypłukało...

 A to my ewrybady... wyglądamy nadchodzącej burzy.

Oczywiście na nawsi żywimy się w 90% potrawami z grilla. Stałym punktem menu, jest grillowana papryka, która jest specjalnością Tęczy. Paprykę trzeba opiec dość intensywnie na grillu, aż sczernieje skóra. Potem wkładamy ją do foliowej torebki, zawiązujemy i potrząsamy. Po tych torturach pięknie daje się obrać ze skóry. Paprykę czyścimy z pestek, kroimy na paseczki, zalewamy oliwą, wciskamy czosnek, sól, pieprz i odstawiamy do przegryzienia.

Drugą przystawką były grillowane paski cukinii z miętą i oliwą.

Mamy jeszcze ulubiony biały sos, który w wersji podstawowej składa się z: gęstego jogurtu, startej około pół cebuli i ząbka czosnku, posiekanej drobno mięty i natki kolendry, soli i pieprzu.

Ponieważ czasem czegoś brak, np kolendrę zjedzą turkucie podjadki, sos ulega pewnym mutacją.

Na koniec jeszcze doniesienia z mojej grządki :)))

Rukola mi się rzuciła straszliwie,

tymianek pięknie zakwitł,

tylko niestety perz też ma się świetnie, a zwłaszcza w szczypiorku.

Dzisiaj też wyruszamy. Zobaczymy jakie postępy zrobiła rukola, czy nadal mamy dom nad rozlewiskiem i czy maki jeszcze kwitną...

Rocznica...

Wczoraj mieliśmy z Tęczą 18. ( słownie: osiemnastą) rocznicę ślubu...

W sobotę, z tej okazji poszliśmy do El Popo. Kiedyś bywaliśmy tam częściej. Teraz, po dłuższej przerwie, byliśmy delikatnie mówiąc: rozczarowani! Nie było margarity frozen (!) tylko blue z maszyny. Guacamole było bez smaku, fajita była ok... No i nasi ulubieńcy... LOS AMIGOS, byli niezawodni!

fotka z komórki

W dniu rocznicy były kwiatki i kolacja, trochę elegantsza, przy dobrym winie, specjalnie "zakamuflowanym" na taką okazję - też osiemnastoletnim :)))

Na kolację były polędwiczki wieprzowe w karmelu z orzechami nerkowca. Bagietka, sałata z winegretem (z musztardą prowansalską) i wprowadzone ostatnio do naszego menu, grillowane wstążki z cukini z miętą.

Polędwiczki sa naprawde godne polecenia, bo i pyszne, i proste...

Dwie średnie polędwiczki trzeba pokroić w plastry około 1 - 1,5 cm. Na suchej patelni uprażyć garść orzechów. Na dużej patelni rozpuścić 8 łyżek cukru, a kidy lekko zbrązowieje, wlać ok. 70 - 100 ml octu balsamicznego, rozpuścić i włożyć w "to" plastry polędwiczek. Smażyć/dusić/gotować (jak kto woli) ok 10 minut. Serwować posypane siekaną bazylią i niesiekanymi orzechami... Miodzio! Dosłownie!

    pomidorki koktajlowe bo było zbyt monochromatycznie...

I tak delektowaliśy się tym winem do końca... butelki...

Obiad na trzeci dzień świąt :)

No! Już po Sylwestrze dawno, a ja jeszcze nie zamknąłem Świąt... A'propos Sylwestra był i rodzinny, i szalony (troszkę), i z pysznym stołem, i .... superowy... a przede wszystkim w przepięknych okolicznościach przyrody!

Wracając do obiadu... nie trzeba z tym przepisem czekać, aż święta znów będą miały trzy dni... można nim podjąć np. przyszłych (albo obecnych) teściów... :))) (no dobra! sory! to było złośliwe...)
Przepis podstawowy pochodzi z Kuchni.tv, chyba z programu "JAK PIOTR PRZYKAZAŁ". Oczywiście trochę zmieniony...
Nie lubię podawać dokładnych proporcji, bo sam ich nie przestrzegam... trochę intuicji i uczucia (ha ha ale truizm!!!)
Polędwica wołowa (moje ulubione mięso - powinno się pisać z dużej litery!) trzeba marynować 1-2 dni w oliwie z czosnkiem, rozmarynem, tymiankiem, liściem laurowym i pieprzem (BEZ SOLI!!! - polędwicę można solić dopiero po upieczeniu/smażeniu/etc ).
Polędwicę owinąłem boczkiem surowym wędzonym, zapiąłem wykałaczką i na patelnię grillową! Na chwilę z obu stron.

Potem do mocno rozgrzanego piekarnika! Po 10 minutach były dość krwiste... jak kto lubi... dla mnie takie są najlepsze! Teraz trzeba je po solić i po pieprzyć.

Żeby, "podnieść walory smakowe" serwujemy je z sosem (w oryginale z prawdziwków) kurkowym. Na maśle z oliwą podsmażyłem cebulę (żeby ładniej wyglądało - czerwoną) z dwoma posiekanymi ząbkami czosnku, i garstką malutkich kurek (bo kurek ci u mnie dostatek, z "nawsi", dzięki zaprzyjaźnionemu panu Markowi).

 Kiedy się zrumienią nalewamy dwie pięćdziesiątki brandy lub innego mocnego, aromatycznego alkoholu. Jedną wlewamy na patelnię i podpalamy. Kiedy się wypali, drugą podlewamy kucharza gardło. Odwrotna kolejność grozi pożarem lub poparzeniem! Teraz trzeba rozprowadzić trochę śmietany i jeden serek mascarpone.Tymianek, sól i pieprz na koniec i jeszcze chwilkę na gazie... bajka! nie wyjadać pod pretekstem próbowania czy nie za mało słone!

Do tego pan Piotr Przykaza serwuje grillowaną cukinię. Ja oczywiście trochę ( aczkolwiek niewiele) zmieniłem. Cukinię "pokroiłem" obieraczką na cieniutkie wstążki, skropiłem oliwą, przyprawiłem solą i pieprzem, i ugrillowałem na patelni grillowej z Ikea :) Ciepłą oblałem oliwą i wymieszałem z listkami mięty...

Świetnie pasują do tego pieczone ziemniaki i rukola (którą teraz niestety muszę kupować i w niczym nie przypomina tej z Włoch i z "nawsi").

Jeszcze tylko czerwone wino... muszę kończyć, bo trochę zgłodniałem...