Tagliatelle z krewetkami i jarmużem

No i co by tu dzisiaj zrobić dzieciakom na obiad? Wracają z tych szkół wygłodniali tacy jakby tam rowy kopali... ale to chyba nie możliwe... nie ten profil... 

Franciszek zaczyna dopiero wchodzić w okres intensywnego rośnięcia (czytaj: jedzenia), a Basia... Basia czasem tuż po wyjściu ze szkoły, śle esmesa z informacją do swego kochanego tatusia jak to bardzo jest głodna i co zamierzam z tym zrobić... 

A potem co na kolację? Waśnie! Co? 

Zrobić zakupy i ugotować to sama przyjemność, ale to wymyślanie... 

Wiem, mam pierdylion książek a i w sieci można znaleźć drugi pierdylion przepisów... okej! 

A teraz wybierz z tych dwóch pierdylionów jeden przepis na dzisiejszą kolację! No? Słabo co nie?

Jednak czasem ktoś z domowników podsunie jakiś przepis lub chociaż trop. Ostatnio takim podsuniętym przez Tęczę tropem był sponsorowany filmik na FB reklamujący pewną praską restaurację o niebiańskiej nazwie... "O! Takie coś byś zrobił..."

Panowie kucharze w pląsach przyrządzili bardzo apetycznie wyglądające kluchy z krewetkami i czymś zielonym. Zielone początkowo wziąłem za szpinak (i w sumie można zrobić ze szpinakiem) ale po dokładniejszym obejrzeniu dziesiąty raz filmiku okazało się, że to jarmuż. Resztę dośpiewałem sobie sam...

3 porcje

250 g makaronu tagliatelle 

2 łyżki oliwy ex.

1 łyżka masła

1 op. 500 g (400 g netto) mrożonych krewetek surowych oczyszczonych

1 papryczka chilli bez wnętrzności

4 ząbki czosnku

150 g jarmużu (same miękkie części porwane na kawałki)

1 łyżeczka ziół prowansalskich

1 szklanka białego wytrawnego wina

ew. tarty parmezan do posypania

1 cytryna pokrojona w ósemki

Krewetki rozmrozić i wypłukać. Nastawić wodę na makaron, lekko osolić. Na sporej patelni rozgrzać oliwę, dodać masło, a kiedy się rozpuści dodać posiekaną papryczkę i czosnek. Smażyć chwilę i dorzucić krewetki i zioła. Krewetki smażyć około 3 - 4 minut max. Muszą zmienić się z szaro-szklistych na biało-pomarańczowe, ale zbyt długie smażenie, jak i innych owoców morza, spowoduje, że zrobią się gumowe. Krewetki z czosnkiem i chilli zdjąć z patelni i przykryć żeby zbyt nie wystygły. Na patelnie wlać wino i kiedy się zagotuje dodać jarmuż. Dusić go mieszając, aż zmięknie a wina zostanie tylko odrobina. Odpowiednio wcześniej, zależnie od czasu podanego na opakowaniu, włożyć makaron do wrzątku. Minutę przed czasem podanym na opakowaniu, odlać makaron i wrzucić na patelnie. Dodać krewetki z chilli i czosnkiem. Wszystko grzać i mieszać na patelni 1 - 2 minuty. 

Podałem posypane tartym parmezanem i skropione sokiem z cytryny.

Tym razem się udało, ale jutro znów będę kombinował...

Pesto z rukoli i migdałów

"Święta, święta i po świętach..."
Jakoś przetrwaliśmy ;) Boże Narodzenie, Sylwestra, Trzech Króli i udało nam się nie pęknąć z przejedzenia.
U nas w tym czasie w kalendarzu jest jeszcze jedno bardzo ważne święto, a mianowicie urodziny Barbary. W tym roku bardzo szczególne, bo już osiemnaste ( masakra! ) ... ale i TO udało nam się wytrzymać.
Tak, więc lodówki i portfele opróżnione, pomysły na wyszukane dania wyczerpane, a sadełko jeszcze ma się dobrze.
Czy to już czas, żeby na stół wjechało coś prostego i skromnego? Czy wszyscy mają już dość pasztetów, pieczonych karkówek, kaczek w wiśniach, ciast z bakaliami i wszelkich wyszukanych trunków?
... no ale bez nerwów nie uciekajcie!
Nie będzie przepisu na owsiankę czy bezmięsne kotlety z bezskrobiowymi ziemniakami i bezalkoholowym winem (brrr!)
Będzie klasycznie, skromnie, ale z klasą!

Zapraszam na tagliatelle z pesto z rukoli i migdałów.

150g rukoli czyli duże pudełko (opłukanej i odwirowanej)
 ok 50 g tartego sera Parmezan lub Grana Padano
ok 80 g migdałów (ze skórką)
1 łyżka soku z cytryny
szczypta soli i pieprzu
ok 100 ml oliwy extra virgin
1 ząbek czosnku ( jeżeli rukola jest jak rucolla, czosnek odpuszczam )

Wszystko wrzucam do malaksera i dokładnie miksuję. Jeżeli pesto jest zbyt gęste, trzeba dodać odrobinę wody. Dodatek soku z cytryny powoduje wolniejsze ciemnienie i pesto można trzymać w lodówce dwa - trzy dni.

Przepysznie smakuje nie tylko z makaronami, ale zawsze dobrze, gdy towarzyszy mu odrobina schłodzonego białego wytrawnego wina.

Tempura i fotoocena

Dostałem maila z propozycją oceniania blogów pod względem fotograficznym. Na pierwszy ogień rzucił się autor pomysłu - Atonii z Gotowania na gazie . Zrobiłem to mimo, że nie jest to wdzięczne zajęcie, a wręcz trudne i NIEwdzięczne :) Ale o tym możecie poczytać na moim drugim blogu.
Ocenianie zdjęć innych jest bardzo ryzykownym zajęciem. Dla ocenianego też, ale przede wszystkim dla oceniającego!
Kiedy chodziłem do szkoły średniej zaczytywałem się prasą fotograficzną. W latach 80-tych prasą fotograficzną był miesięcznik FOTO i kwartalnik FOTOGRAFIA, który ukazywał się raz lub dwa razy w roku. W FOTO publikowane były zdjęcia młodych fotografów, co bardzo zachęcało do działania. Szczególnym miejscem w miesięczniku, był dział pod tytułem foto - ocena. Tam, różne autorytety komentowały nadesłane zdjęcia. Był to najprostszy sposób na opublikowanie chociaż jednej fotki, nawet gdyby miała być "zjechana". Jako 13 - 14 latek miałem duże parcie na pierwszą publikacje w prasie i mimo nieśmiałości wysłałem fotoreportaż. Było to chyba sześć zdjęć z cmentarza powązkowskiego. Na pierwszym była brama wejściowa, na ostatnim fragment muru z zabitą dechami, nieużywaną bramą. Reszta to nastrojowe fotki zniczy, roślin, liści, nagrobków itp. Niestety nie załapałem się na publikację, ale dostałem list z foto - oceną... Pod listem podpisana była pani, znana zresztą do dzisiaj, dziennikarka, fotografka, autorka książek i różnych opracowań. Pani Anna Teresa (nazwiska nie podam) napisała mi taki list, że czytając go miałem duże wątpliwości czy dotyczy moich zdjęć! "Wiem o co chodziło... o ten odwieczny problem przemijania..." Ale mnie nie chodziło o żaden problem! Na zdjęciach był zabytek, fajnie według mnie pokazany... To były fajne, nastrojowe, czarno-białe fotki... Ale Pani Anna - Teresa dostrzegła "problem" z jakim chciałem się zmierzyć! Kurde: "co poeta miał na myśli!?!".  Tak sobie wtedy pomyślałem, że taki Mickiewicz czy Słowacki (nie żebym się porównywał ;) to jakby wstali z grobu i posłuchali co się opowiada o ich dziełach... padliby trupem! Bo co Mickiewicz miał na myśli opisując stepy akermańskie? Tęsknił za Litwą? A może po prostu tam było fajnie? (na stepach... hm! wątpliwe!)
Tak więc, nie słuchajcie co "mądre głowy" opowiadają o Waszych fotkach. Ważne żeby WAM się te zdjęcia podobały!
Inną rzeczą jest ocena techniczna i to starałem się zrobić u Antoniego.
No, ale po tak trudnych tematach ;) należy zrobić coś fajnego do jedzenia!
Na przykład TEMPURA!

Tempura kojarzy się z Japonią, a podobno pochodzi z... Portugalii.
Japońce by sami na to nie wpadli. Tempura to nie jest jakiś tam czip! To świetny pomysł na urozmaicenie jadłospisu. Najlepiej użyć do frytkownicy, ale można jak ja na dużej patelni. Trzeba tylko wlać duuużo oleju. No i nastawić się na duuuże sprzątanie :(((

Chyba nie ma ściśle określonych składników, których trzeba użyć. Pole do popisu dla artystów kuchennych...

Ja użyłem: ryby pokrojonej na kawałki (bez ości), krewetek obgotowanych i obranych, ogonków langustynek, bakłażana i cukinii pokrojonych w plastry, papryki czerwonej pokrojonej w paski, brokuła podzielonego na różyczki i niestety, rozmrożonej mrożonej fasolki szparagowej z powodu braku szparagów :(
Robimy ciasto naleśnikowe z 2 jajek, 2 szklanek wody i 2 szklanek mąki oraz szczypty soli.
Składniki zanurzamy w cieście i wrzucamy na chwilę na rozgrzany olej, zaczynając od warzyw, a kończąc na owocach morza i rybach.
Wpis ten powstał dzięki Gavinowi, mojemu australijskiemu kumplowi, z którym pracuję ostatnio nad zdjęciami do książki. Od Gavina podpatrzyłem też patent na to co widzicie jako "podkład". Jest to makaron ryżowy, który wrzuciłem na chwilkę na głęboki olej.

O Gavinie i książce napiszę więcej, kiedy już sprawa będzie bliska finału. A tym czasem SMACZNEGO!

Zagadka... i wołowina w sosie własnym :)))

Zagadka!
Idzie koleś, z piwem w ręku, a właściwie to najpierw idzie brzuch kolesia. Spodenki szerokie, do kolan, sandały na skarpety, T-shirt ze śmiesznym napisem np.: "seks instruktor - pierwsza lekcja gratis!". Dwa, trzy metry za nim wózek dziecinny z trzylatkiem, obładowany parawanami, materacami, leżakami, wiaderkami z łopatkami, torbą plażową typu termos z ciepłym i tak piwem. Wózek pcha kobitka, taka normalna na pierwszy rzut oka, tzn nie atletka... Dochodzą do smażalni ryb. On do niej: poczekaj! zobacze czy tu jest fajnie. Wchodzi po długich schodach. Rozgląda się i woła na dół: okej! chodź! I idzie zasiąść przy stoliku. Ona wpycha wózek z całym majdanem na górę. Na szczęście jest podjazd. Trochę stromy, ale jest!
Teraz pytanie: Co wyrośnie z tego trzylatka w wózku?
Nagród nie ma!
Scenka oglądana w Polsce, w Krynicy Morskiej w sierpniu 2010, na ulicy Świerczewskiego.
To takie jedno ze wspomnień minionych wakacji, a że konkursy ostatnio modne... :)
No, a będąc już przy Krynicy Morskiej...
Jak wcześniej kiedyś wspominałem, byłem tam najpierw z Franciszkiem, potem z Basią. Z Basią jeździmy od urodzenia Franka, a z młodym byłem pierwszy raz - na próbę. Próbę przeszedł superowo! Nawet "podnamiotowe" jedzenie wchodziło lepiej niż knajpiane.
A oto stały punkt "podnamiotowego" menu.

Kluchy z wołowiną w sosie własnym z puszki i pomidorami z puszki. Do tego wkrawam cebulę, czosnek, 1/2 łyżeczki suszonej bazylii.

A swoją drogą to wspomniana smażalnia jest chyba jedynym miejscem w Krynicy, gdzie można zjeść dobrą rybkę. Na pierwszy rzut oka może nie jest zbyt wyględna i serwują na tackach papierowych. Taka dawna PRL-owska smażalnia, kolorowo odmalowana olejną farbą. Polecam z czystym sumieniem.
Tylko z obładowanym wózkiem samemu trudno wjechać...
 :-(