Późnoletnie tarty... z kurkami i z figami

Lato jeszcze trwa i będę się tego trzymał! O jesieni jeszcze nie chce słyszeć i nawet jak się już zacznie, nie przyjmę tego do wiadomości. Tej następnej pory roku po jesieni nie chcę nawet wymieniać z nazwy... brrrr! Na samą myśl przechodzą mi zimne dreszcze. Jest zakaz używania! To się chyba nazywa wyparcie, albo cóś... To tak jak moje dzieci zabraniają w czasie wakacji wymawiać w jakimkolwiek kontekście i przypadku słowa "szkoła".
Tak, więc to są tarty późnoletnie i już.

Tarty są fajne, bo można na nie wrzucić co się komu podoba i szybko się je robi ( i zjada ! ).
Spodem tarty u mnie zawsze jest gotowe ciasto francuskie. Szkoda czasu na wyważanie otwartych drzwi. Kiedyś piekłem je najpierw obciążone grochem, po czym zdejmowałem groch i dopiekałem bez obciążenia. W efekcie końcowym brzegi zaczynały się przypalać (bo jeszcze piekły się ze składnikami tarty).
Teraz nakłuwam ciasto widelcem i wstawiam do gorącego piekarnika. Kiedy widzę, że robi się wielka poducha, wyjmuję z piekarnika i nakłuwam żeby ciasto opadło i wstawiam znów. Czasem wystarczą dwa razy, czasem trzy. Później wystarczy ułożyć na wierzchu kilka pyszności, polać śmietaną roztrzepaną z dwoma jajkami, startą szczyptą gałki i przyprawami do smaku.

Prawie zawsze jednym ze składników jest u mnie podsmażony wędzony boczek. Pasuje i do szparagów, i do fig.
A inne składniki...
Dzisiaj proponuję tarte z figami i tarte z kurkami.

Tarta z figami.
Na podpieczonym cieście francuskim układam kawałki jakiegoś "bluserka" (gorgonzola jest najpyszniejsza, ale lazur też pasuje), boczek, mogą być orzechy włoskie. Zalewam je śmietaną z jajkami i wciskam figi.

Tarta z kurkami.
Kurki około 30 dkg, po oczyszczeniu i ewentualnym lekkim rozdrobnieniu ( jeżeli są bardzo duże) podsmażam  na oliwie z jedną posiekaną cebulą. Nie za długo, żeby cebula tylko się zeszkliła. Na podpieczonym cieście rozkładam kurki z cebulą, boczek, porwaną na kawałki mozzarellę lub po "kupce" ricotty. Zalewam śmietaną z jajkami i dodatkowo z posiekaną natką pietruszki.

Tarty piekę w 180 st. C około pół godziny.
Tarte z figami można udekorować natką lub rukolą i np. polać kremem na bazie octu balsamicznego.
I aby do wiosny... Będzie znów można robić tarty ze szparagami!!

Tarta ze szparagami, boczkiem i gorgonzolą czyli szparagi 2014

O szparagach pisałem już tyle razy, że w tym roku staram się nie zanudzać Was tym tematem. Nie piszę o nich, ale jemy je teraz prawie codziennie. Najczęściej przyrządzam je z boczkiem lub z sosem musztardowym, ale czasem wymyślam coś innego dla urozmaicenia...
Pomysł na tą tartę powstał w pięć minut na bazie tego co miałem w lodówce. Musiałem tylko wyskoczyć do sklepu po ciasto francuskie.

1 opakowanie ciasta francuskiego
1 jajko
1 mała śmietana
szczypta gałki muszkatołowej
pieprz i sól
1 pęczek cienkich zielonych szparagów
1 opakowanie wędzonego boczku w plasterkach lub szynki parmeńskiej
1/2 opakowania gorgonzoli

Ciasto rozłożyłem na papierze do pieczenia i zawinąłem lekko boki. Ponakłuwałem widelcem i wstawiłem do piekarnika rozgrzanego do 180 st. C na kilka minut. Ze śmietany, jajka i przypraw przygotowałem "bazę każdej tarty" mieszając je trzepaczką. Kiedy ciasto w piekarniku rozwarstwiło się i "napęczniało", wyjąłem, jeszcze raz nakłułem i wstawiłem jeszcze na 2 minuty. Dalej to już łatwizna...
Ułożyłem szparagi dość rzadko, przykryłem plasterkami boczku i dołożyłem resztę szparagów. Chodziło mi o to, aby boczek przeplatał się po między szparagami. Pokruszyłem na nie ser i zalałem śmietaną z jajkiem.
Piekłem około 20 minut w 180 st. C.
To jest moja propozycja, ale składniki i proporcje można zmieniać wedle własnych upodobań.
Podałem z chłodnym białym winem. Smacznego!

Tarta z jabłkami w stylu wiejskim i spełnianie się życzeń... prawie jak w bajce!

Czasem bardzo czegoś pragniemy i głośno wypowiemy nasze życzenie... No i niestety czasem się spełni!
Jakoś na początku grudnia zmęczona Tęcza po powrocie z pracy powiedziała: " Ech! Chciałabym, żeby te święta były inne niż zawsze... "
Święta zbliżały się w tempie błyskawicy, ale nic nie zapowiadało żeby miały być inne... W końcu 23 grudnia rano Basie zaczął boleć brzuch. Początkowo wyglądało to na zwykłe zatrucie, koło południa przypominało jakiegoś paskudnego wirusa żołądkowego. Przyszła zaprzyjaźniona Pani Doktor i na wszelki wypadek zaleciła wizytę u chirurga i USG... Niby nie są to typowe objawy wyrostka, ale lepiej to wykluczyć. Udało nam się umówić wizytę na 16tą. Kiedy zbliżała się godzina wizyty próbowałem moją "małą" córeczkę zaprowadzić do samochodu, ale Basia zwijała się już z bólu przy każdej próbie przejścia paru kroków. 
Za pół godziny przyjechało pogotowie... W szpitalu na Działdowskiej mimo badań krwi i USG nadal nie było 100% pewności, że to wyrostek, ale lekarz zdecydował: " na stół!"
Operacja okazała się strzałem w dziesiątkę! To było zapalenie wyrostka, który usunięto w najlepszym monecie (operacja trwała niecałą godzinę ). 
Piszę o tym ku przestrodze wszystkich rodziców ( i nie tylko ), żeby nie lekceważyć "zwykłego zatrucia" jeśli choć ździebełko wzbudza wątpliwości. 
I w ten oto sposób Święta Bożego Narodzenia mieliśmy zupełnie inne niż zawsze, bo nigdy jeszcze nie spałem na karimacie pod łóżkiem w szpitalu. Zmienialiśmy się z Tęczą, żeby Basia nie była zbyt długo sama. Spędziliśmy tam tydzień. Pan Doktor robił wszystko, żeby Basia urodziny spędziła już w domu (01 stycznia). Teraz powoli wraca do sił, czuje się co raz lepiej i nadrabia kulinarne zaległości świąteczne (tylko lekkostrawne).
Jednym z takich smakołyków jest tarta jabłkowa.
Przepis pochodzi z "Wyśmienitej kuchni francuskiej", ale z jedną małą zmianą... taką świąteczną. Dodałem 1/4 łyżeczki cynamonu i więcej soku z cytryny.

Tarta jabłkowa

1 kg jabłek
1/3 szklanki cukru pudru
sok z jednej cytryny
1/4 łyżeczki cynamonu
2 łyżki masła
ciasto kruche (używam gotowca)

Jabłka obrać, usunąć gniazda i pokroić na ósemki lub dwunastki. Polać je sokiem, posypać cynamonem i cukrem pudrem. Na patelni rozpuścić masło i wrzucić jabłka. Mieszając obsmażać około 10 minut. Krążek ciasta o średnicy około 33 cm położyć na papierze do pieczenia. Na środku ułożyć piramidkę z ciepłych jabłek zostawiając z zewnątrz wolny pierścień ciasta o szerokości 5 -7 cm. Zawinąć brzeg ciasta na jabłka i wstawić do piekarnika. Piec około 20 - 30 minut (aż ciasto przyrumieni się) w temperaturze 180 st. C. Najlepsza jest jeszcze ciepła, ale na zimno też da się zjeść :)
(Podobno dobra jest z ubitą kremówką, ale to nie nasz klimat)

Figi... dwa proste przepisy. Grzanki i tarta z figami.

Figi są pyszne same z siebie i można je przyswajać w czystej formie jak jabłka prosto z drzewa. Ale można wykorzystać je w bardziej ambitny sposób. Nie warto jednak za bardzo kombinować, żeby nie przedobrzyć.
My najczęściej jadamy je zapiekane z boczkiem i serkiem orzechowo-tymiankowym lub jako seksowną sałatkę-przystawkę ;) Czasami trzeba próbować nowych rzeczy, więc dzisiaj proponuję GRZANKI Z FIGAMI I MOZZARELLĄ oraz TARTĘ Z FIGAMI I SEREM PLEŚNIOWYM.

Grzanki.
Na pajdce ulubionego/jedynegoposiadanego pieczywa skropionego oliwą, układam plasterek lub więcej figi, przykrywam plastrem mozzarelli. Zapiekam. Odrobina miodowego winegretu takiego jak do sałatki lub po prostu kilka kropli aceto balsamico. Do smaku i dekoracji świetnie pasuje świeży tymianek. 

Tarta.
Ciastem francuskim wykładam lekko natłuszczoną formę i nakłuwam widelcem. Ciasto przykrywam papierem do pieczenia, wykładam warstwą grochu i piekę 12 minut, a potem 5 minut bez niczego. Potem nakładam wytopiony na patelni wędzony boczek, kawałki sera pleśniowego. Zalewam śmietaną wymieszaną z dwoma jajkami, gałką m. solą i pieprzem. Na wierzch dorzucam orzechy włoskie i figi pokrojone w ósemki. Zapiekam, dekoruję rukolą... i podaję!

Midi tarty... jest niebawem!

W marcu, po szpitalu, wspomniałem, że robiłem midi tarty i niebawem o nich napiszę... Ta daaaa! Dzisiaj jest niebawem! A zawsze zastanawiałem się kiedy to jest "niebawem" lub ewentualnie "niedługo"... Wypisują mnie ze szpitala i mówią: "niedługo wszystko wróci do normy..." Kurde, strasznie długie to "niedługo"!!! Albo może wróciło, tylko ja przegapiłem i poszło dalej...
To ja już wolę moje (i naszych dzieci niestety też!) ulubione ZARAZ! Jak mówię: ZARAZ przyjdę, to powszechnie wiadomo, że nie należy się mnie spodziewać zbyt szybko. Mam to od urodzenia i przekazałem następnemu pokoleniu, ku rozpaczy Tęczy! Mnie też krew zalewa kiedy słyszę z Basi pokoju: ZARAZ! Ale przypominam sobie po kim to ma i mi przechodzi :), Moja babcia zawsze mówiła: "twoje zaraz, to jak żydowskie poczekaj!". Coś w tym jest! ;)
No jakby mi lekarz powiedział, że zaraz będzie wszystko super, to wiedziałbym o co facetowi chodzi, a tak... Wkurza mnie to straszliwie! Niby wszystko okej, ale żeby mi się chciało tak jak mi się nie chce, to byłoby okej!
Midi tarty robiłem w marcu i zostały wówczas (fajne słowo a'propos zaraz) troszkę ofotografowane. Troszkę, bo głodna rodzina nie dała mi się wyżyć fotograficznie wyrywając tarty z przed obiektywu. Kiedy, więc dzisiaj postanowiłem, że już jest "niebawem", zrobiłem jeszcze jedną tartkę i chciałem ją utrwalić w postaci jpegu. Okazało się ... wówczas (kurde! fajne to wówczas!), że mój aparat jest w serwisie! (nic strasznego - odpadło lustro... :-)). Wydobyłem więc... natenczas (ale fajnie!) aparat kieszonkowy firmy wszystkoprodukującej i pstryknąłem moją tartkę...
Tak, więc dzisiejszy wpis jest bardzo upośledzony fotograficznie, za co przepraszam i obiecuję, że ZARAZ się poprawię...
A tarty robiłem tak:
Gotowe ciasto francuskie podzieliłem na cztery prostokąty. Ułożyłem je na papierze do pieczenia, zawinąłem brzegi, po nakłuwałem widelcem, i na kilka minut do piecyka. Kiedy się zrumieniły i urosły, znów je potraktowałem widelcem, żeby opadły. Ponieważ Basia nie jada szpinaku, a Tęcza bardzo lubi szpinak (ja też), a Franek to lubi najbardziej mambę cocacolową... i szpinaku ani szparagów nie tknie, za to lubi pizze z szynką i pieczarkami... Nie da się zrobić jednej tarty dla całej rodziny i prawie każda tarta jest inna.

Pierwsza dla Franciszka. Ponieważ kiedy usłyszał, że będzie miał jeść coś o nazwie tarta, minę miał nie tęgą... pospieszyłem z wyjaśnieniami, że to francuska kuzynka pizzy... kiedy się okazało, że będzie z szynką i pieczarkami, pojawił się uśmiech. Czyli: na spód dwie łyżki "bazy tartowej" (opakowanie śmietany rozbełtanej z dwoma jajkami, przyprawionej startą gałką muszkatołową, solą i pieprzem), szynka, zrumieniony boczek, pieczarki, kawałki mozzarelli.

Dla Basi: "baza", boczek, pieczarki, kilka kawałków camemberta, pomidor.

Dorosłe: "baza", szpinak (uduszony z czosnkiem i odrobiną gałki), boczek, pomidory.

Wersja dzisiejsza, dla Tęczy, Basi i dla mnie: "baza", boczek, szparagi (obgotowane 3 minuty), mozzarella, pomidory.

Później wystarczy zapiekać przez jakieś 20 - 30 minut.

Przerwy we wpisach ostatnio trochę mi się wydłużyły, ale proszę o wyrozumiałość... mam nadzieję, że to przejściowe kłopoty i ZARAZ coś znów napiszę... ;)))

Tarty, nie tatry...

Książek kucharskich, czy raczej kulinarnych, mam ponad siedemdziesiąt. W 99% są to prezenty (każdy dając mi książkę ma nadzieje, że coś z niej zje). A właśnie! Chyba już kiedyś się zastanawiałem nad tym: jak inaczej, bardziej...ę ą, nazwać kucharza? No wiecie tak jak... nie fryzjer tylko stylista włosów... Czekam na propozycje. A wracając do książek, to często, z racji zawodu, nowe książki przynosi mi Tęcza. Kiedyś, powiedziała, że postawiła mi w kuchni nową książkę... Ok. Odwróciłem się i spojrzałem... Hmm... po co mi tu album o TATRACH...? Widocznie jakiś super czadowe fotki do szybkiego obejrzenia...
Po kilku dniach w Tęcza spytała czy ta książka o TARTACH jest jakaś kiepska, że nic z niej jeszcze nie zrobiłem...
Zwaliłem to na dysleksję... chociaż to chyba bardziej blondynizm... :(((
Dokładnie wg przepisu, jeszcze żadnej tarty nie zrobiłem. Raczej ogólna zasada tart wytrawnych jest zaczerpnięta z tej książki. A ciasto francuskie kupuję gotowe :(((
W tej tarcie znalazło się: trochę wędzonego boczku podsmażonego z grubo pokrojoną czerwoną cebulą i połówką żółtej papryki.

 Na zapieczone ciasto (najpierw z obciążeniem 15 min i 5 bez) rozłożyłem grube kawałki mozzarelli, to co z patelni i kawałki pomidora (brakowało mi czego czerwonego). To wszystko zalałem śmietaną, zbełtaną z jajkiem lub dwoma, kilkoma rozdrobnionymi listkami bazyli (coś zielonego) i przyprawami tzn sól, pieprz i sporo tartej gałki m. i wciśniętym czosnkiem.
Zapiekało się to około 20 minut w 160 st. (zawsze przypalają mi się brzegi ciasta :((( )

Po zapieczeniu znów brakuje mi zielonego...