Carpaccio... Delicja nad delicjami !

 

Karmienie rodziny nie jest sprawą prostą. Zwłaszcza mojej rodziny... Tęcza jest najwdzięczniejszym obiektem do karmienia ( bo o tym teraz mówimy ), Basia jada większość moich potraw, a Franciszek... No cóż... Tu sprawa jest najtrudniejsza. Wiem, wiem Franek w porównaniu ze swoimi rówieśnikami je całkiem nieźle, ale trochę odstaje ze spożywalnością od reszty rodziny.
No, ale na przykład takie różne kasze, makarony... zero! Albo mięso mielone... Ani Franek, ani Basia... Jest tyle prostych i szybkich dań, które mógłbym im serwować po szkole ( bo w szkołach nic nie nadaje się do spożycia ! )
Ostatnio postanowiłem przekonać ich do kotletów mielonych... Czego ja nie próbowałem? Kotlety mielone z suszonymi pomidorami, z kawałkiem żółtego sera w środku... nic!
Ostatnio wymyśliłem kotlety mielone z parmezanem i drobno siekanymi orzechami włoskimi. No i...? Jedzą ze smakiem? Powiedzmy, że zgadzają się czasem zjeść... Załamka! Jeśli ktoś podeśle mi jakieś pomysły, będę wdzięczny.
Jest jedna potrawa, którą uwielbiamy ( Franek jeszcze nie ) zawsze i wszędzie. Basia wymienia ją na pierwszy miejscu ( tuż przed mulami ). Mowa o carpaccio! To jest zaprawdę delicja nad delicjami!

Carpaccio z polędwicy wołowej.
Polędwicę trzeba lekko zamrozić, wtedy można ją kroić na bardzo cieniutkie plasterki. To jest główna tajemnica sukcesu! Grubość plasterków zależy od gustu konsumującego. Basia np. lubi plasterki jak mgiełka, a ja wolę grubsze.

Polędwicę rozkładam na płaskim talerzu i na niej układam plasterki surowych pieczarek, czosnku, selera naciowego i oczywiście cienko zestrugane listki parmezanu. Odrobina soli do smaku, dużo grubo mielonego pieprzu. Każdy sam, według gustu polewa oliwą ekstra ( najlepiej z chili ), i sokiem z cytryny. Fajnie jak jest przybrane listkami rukoli...

Danie godne najbardziej wymagających podniebień i koronowanych głów ;)

Obiad na trzeci dzień świąt :)

No! Już po Sylwestrze dawno, a ja jeszcze nie zamknąłem Świąt... A'propos Sylwestra był i rodzinny, i szalony (troszkę), i z pysznym stołem, i .... superowy... a przede wszystkim w przepięknych okolicznościach przyrody!

Wracając do obiadu... nie trzeba z tym przepisem czekać, aż święta znów będą miały trzy dni... można nim podjąć np. przyszłych (albo obecnych) teściów... :))) (no dobra! sory! to było złośliwe...)
Przepis podstawowy pochodzi z Kuchni.tv, chyba z programu "JAK PIOTR PRZYKAZAŁ". Oczywiście trochę zmieniony...
Nie lubię podawać dokładnych proporcji, bo sam ich nie przestrzegam... trochę intuicji i uczucia (ha ha ale truizm!!!)
Polędwica wołowa (moje ulubione mięso - powinno się pisać z dużej litery!) trzeba marynować 1-2 dni w oliwie z czosnkiem, rozmarynem, tymiankiem, liściem laurowym i pieprzem (BEZ SOLI!!! - polędwicę można solić dopiero po upieczeniu/smażeniu/etc ).
Polędwicę owinąłem boczkiem surowym wędzonym, zapiąłem wykałaczką i na patelnię grillową! Na chwilę z obu stron.

Potem do mocno rozgrzanego piekarnika! Po 10 minutach były dość krwiste... jak kto lubi... dla mnie takie są najlepsze! Teraz trzeba je po solić i po pieprzyć.

Żeby, "podnieść walory smakowe" serwujemy je z sosem (w oryginale z prawdziwków) kurkowym. Na maśle z oliwą podsmażyłem cebulę (żeby ładniej wyglądało - czerwoną) z dwoma posiekanymi ząbkami czosnku, i garstką malutkich kurek (bo kurek ci u mnie dostatek, z "nawsi", dzięki zaprzyjaźnionemu panu Markowi).

 Kiedy się zrumienią nalewamy dwie pięćdziesiątki brandy lub innego mocnego, aromatycznego alkoholu. Jedną wlewamy na patelnię i podpalamy. Kiedy się wypali, drugą podlewamy kucharza gardło. Odwrotna kolejność grozi pożarem lub poparzeniem! Teraz trzeba rozprowadzić trochę śmietany i jeden serek mascarpone.Tymianek, sól i pieprz na koniec i jeszcze chwilkę na gazie... bajka! nie wyjadać pod pretekstem próbowania czy nie za mało słone!

Do tego pan Piotr Przykaza serwuje grillowaną cukinię. Ja oczywiście trochę ( aczkolwiek niewiele) zmieniłem. Cukinię "pokroiłem" obieraczką na cieniutkie wstążki, skropiłem oliwą, przyprawiłem solą i pieprzem, i ugrillowałem na patelni grillowej z Ikea :) Ciepłą oblałem oliwą i wymieszałem z listkami mięty...

Świetnie pasują do tego pieczone ziemniaki i rukola (którą teraz niestety muszę kupować i w niczym nie przypomina tej z Włoch i z "nawsi").

Jeszcze tylko czerwone wino... muszę kończyć, bo trochę zgłodniałem...