Bezy dla każdego

Ostatnio córka zapytała czy mógłbym zrobić tort  bezowo-cytrynowy... Chyba chciała mnie zabić! Ze śmiechu dusiłem się z dziesięć minut tarzając się po podłodze. Dziecko, mówię Jej, ja nawet zwykłej bezy w życiu nie robiłem. Podobno to strasznie trudne... To się naucz, padła odpowiedź.  No, wiśta wio! Łatwo powiedzieć. Ale czego to ojciec nie zrobi dla córeczki... No i wzięła mnie pod włos! 

Poszperałem w mądrych książkach, jeszcze mądrzejszych blogach i ... byłem załamany!
Bez dwóch zdań: żeby zrobić bezy trzeba mieć przynajmniej doktorat z cukiernictwa! 
Czego to ja się nie naczytałem? Jajka muszą być nie za zimne i nie za ciepłe, cukier musi być odpowiedni, piekarnik z niskimi temperaturami, wilgotność powietrza nie za duża. Nie można ubijać za krótko, ani za długo. Cukru nie dodawać na raz, tylko stopniowo.
No masakra!
Stwierdziłem jednak, że nie święci garnki lepią i wziąłem się do roboty.

4 świeże białka z jajek rozmiaru M o temperaturze pokojowej (i o nastawieniu pokojowym)
1 szklanka cukru najlepiej drobnego, ale nie pudru (bo będzie lukier a nie bezy)
szczypta soli

Białka wbiłem do czystego, suchego garnka i zacząłem ubijać. Kiedy się lekko spieniły dodałem szczyptę soli. Kiedy piana była już prawie ubita (po przekręceniu garnka dnem do pionu, powoli spływała), po łyżce dodawałem cukier. Ubijać trzeba aż cukier się rozpuści, ale nie można za długo bo pianę się "przebije" tzn zrobią się grudki, podejdzie wodą i będzie... po bezach. Ale to przecież wie każde dziecko z podstawówki.

Bezy najlepiej wyciskać na blachę wyłożoną papierem do pieczenia z takiego specjalnego rękawa z fikuśnymi końcówkami (wyglądają wtedy jak z cukierni). Ja takowego nie posiadam, więc nakładałem łyżką. 
W ostatniej chwili przypomniałem sobie, że mam jakieś barwniki spożywcze i może część bez będzie kolorowa (marzyły mi się takie białe w kolorowe paski). 
Teraz pieczenie... Wstawiłem do piekarnika nagrzanego do 120 st. C i po 20 minutach zmniejszyłem na 90 st. i piekłem jeszcze 50 minut. Duże bezy pieczemy dłużej. Czas i temperaturę najlepiej ustalić samemu, dla swojego piekarnika, metodą prób.

Jak widać, muszę jeszcze trochę popracować nad czasem i temperaturą, bo za bardzo zbrązowiały (a miały być śnieżno-białe, może ktoś, coś? ), ale po za tym były idealne: chrupiące z zewnątrz i lekko kleiste w środku. 
No cóż, kiedyś chyba byłem bardziej skromny...
Przekonałem się, że bezy to dziecinnie prosta sprawa. Muszę rozejrzeć się za przepisem na tort bezowo-cytrynowy.

Deser owocowy z kremem a'la tiramisu i mus porzeczkowy

Lato w końcu się jednak rozkręciło i niech tak trzyma! Część planów wakacyjnych już zrealizowana, ale wspólny urlop rodzinny jeszcze przed nami - startujemy w sobotę. W tym roku planujemy go spędzić trochę inaczej niż zwykle, w związku z czym mam drobne obawy. Ale o tym na razie sza! Żeby nie zapeszyć ;)
Zwykle wyjeżdżaliśmy na początku lipca i wszelkie pyszności owocowe przechodziły nam koło nosa. W tym roku w końcu udało mi się nacieszyć czereśniami i bobem. Teraz dochodzą porzeczki, maliny, jagody i borówka. Dzieci jakoś nie podzielają mojego entuzjazmu i nie rzucają się tak łapczywie na znoszone przeze mnie do domu owoce, więc staram się je zmotywować...
Pierwszym sposobem motywowania jest deser owocowy z kremem a'la tiramisu.

1 serek mascarpone
3 żółtka
3 łyżki cukru
owoce (maliny, borówka, jagody...)
czekolada lub kakao do posypania
ew. crunchy naturalne do posypania

Żółtka ubić trzepaczką z cukrem na jasny kogel-mogel i ubijając dalej dodawać serek. Przełożyć owoce kremem lub krem udekorować owocami - jak kto woli :)

Innym razem wprowadziłem pewną zmianę i z pozostałych mi białek ubiłem pianę i wymieszałem z kremem. W efekcie kremu zrobiło się dużo więcej, był rzadszy i delikatniejszy.

Drugim sposobem motywowania moich dzieci do jedzenia owoców jest mus z czerwonej porzeczki.

250g czerwonej porzeczki (bez ogonków)
3 łyżki cukru
1 łyżka cukru waniliowego
kilka listków mięty
kilka kostek lodu
1 szklanka zimnej wody gazowanej

Wszystko wrzucić do malaksera i zmiksować!
Bardzo sprawdza się w upalne dni.

Gofry - przepisy i praktyczne wskazówki

Ostatnio rzadko robię nowe wpisy na moim blogu, a jeszcze rzadziej goszczą u mnie słodkości. Dzisiaj całkiem niezamierzenie wypadły mi gofry w tłusty czwartek. No cóż, zbierałem się od dawna i nie będę przekładał wpisu, bo nie zrobię go jeszcze przez miesiąc...
Najpierw dostałem książkę. Właściwie książeczkę: GOFRY Tarry Duggan. Książeczka leżała w kuchni i drażniła wszystkich smakowitą okładką. Cierpliwie czekałem ponad miesiąc, pozwalałem sytuacji dojrzeć. Uznałem, że dojrzała w okolicy moich urodzin i zasugerowałem rodzinie prezent - piękną srebrną gofrownicę. Pomysł na prezent został bardzo ochoczo podchwycony.

Przygotowany lekturą wybrałem gofrownicę belgijską, tzn. taką z której gofry są grube z  głębokimi wgłębieniami (w odróżnieniu od gofrownicy amerykańskiej z której gofry są cienkie i chrupiące).
Inną ważną informacją jaką posiadłem z opinii użytkowników gofrownic jest MOC. Wiadomo kiedy moc jest z nami wszystko idzie lepiej...  Tak więc, nie ma co oszczędzać 30 złotych - gofrownica MUSI MIEĆ MOC! (około 1500 W jest okej)  

Na początek zabrałem się za klasyczne belgijskie (z bitą pianą) gofry waniliowe.
W przepisie jest prawdziwa wanilia, ja użyłem aromatu.

3 jajka, osobno białka i żółtka
1/2 szklanki roztopionego masła
1 1/2 szklanki mleka
1 1/2 łyżeczki esencji waniliowej
3 łyżki cukru
1 3/4 szklanki mąki
2 łyżeczki proszku do pieczenia
szczypta soli

Żółtka, mleko, masło i esencję wymieszać dokładnie. Do miski/garnka przesiać mąkę, proszek do pieczenia i posolić.
Wlać płyn do mąki i wymieszać trzepaczką, ale podobno lepiej nie zbyt dokładnie... Autorka książki zaleca zostawienie drobnych grudek mąki, żeby gofry były bardziej kruche. Nie potwierdzam i nie zaprzeczam. Ani raz nie udało mi się wymieszać niedokładnie...
Z białek ubić pianę z cukrem i dodać do ciasta.

 

 

 

Rozgrzać gofrownicę ustawioną tak gdzieś na 80% mocy i wlać ciasto. Ja robię to chochlą i jej dnem delikatnie rozprowadzam ciasto w formie (delikatnie żeby nie porysować powłoki).
Piecze się około 5 minut buchając parą i zapachem.
Czy otwierać wieko w czasie pieczenia? Są dwie szkoły (falenicka i otwocka), jedna mówi, że absolutnie nie, bo ciasto opadnie. Druga każe uchylić wieko na 2 sekundy w połowie pieczenia i wypuścić parę żeby gofry były bardziej chrupiące. Ja otwieram. Nic mi nie opada, ale jak zapomnę otworzyć gofry są równie pyszne.

Gofry można podawać z samym cukrem pudrem lub z czym się tylko ma ochotę. Do tych na zdjęciu zrobiłem polewę jeżynową.
Opakowanie mrożonych jeżyn wymieszałem z dwoma czubatymi łyżkami cukru pudru i solidną szczyptą cynamonu. Postawiłem na kaloryferze i kiedy skończyłem robić gofry, sos był gotowy.

Drugim pomysłem z książeczki gofrowej jest ciasto czekoladowe...
1 tabliczka gorzkiej czekolady
1/2 szklanki masła
2 jajka
1 1/2 szklanki mleka
2 łyżeczki esencji waniliowej
1 3/4 szklanki mąki
1 szklanka cukru
1/4 szklanki kakao
1 łyżka proszku do pieczenia
szczypta soli

Czekoladę rozpuścić z masłem w kąpieli wodnej. Przestudzić. Wymieszać z jajkami, mlekiem i esencją. Mąkę, cukier, kakao, proszek do pieczenia i sól wymieszać. Wlać płynne składniki do suchych i wymieszać... też nie zbyt dokładnie...

Tych gofrów nie otwieram w czasie pieczenia, bo ciasto jest cięższe i dopóki się nie upiecze przywiera do gofrownicy.
Dodatki... wedle własnej fantazji i stanu lodówki. Na zdjęciach z bitą śmietaną i bananami lub z cukrem pudrem.
No, to do roboty! I powodzenia!

Tarta z jabłkami w stylu wiejskim i spełnianie się życzeń... prawie jak w bajce!

Czasem bardzo czegoś pragniemy i głośno wypowiemy nasze życzenie... No i niestety czasem się spełni!
Jakoś na początku grudnia zmęczona Tęcza po powrocie z pracy powiedziała: " Ech! Chciałabym, żeby te święta były inne niż zawsze... "
Święta zbliżały się w tempie błyskawicy, ale nic nie zapowiadało żeby miały być inne... W końcu 23 grudnia rano Basie zaczął boleć brzuch. Początkowo wyglądało to na zwykłe zatrucie, koło południa przypominało jakiegoś paskudnego wirusa żołądkowego. Przyszła zaprzyjaźniona Pani Doktor i na wszelki wypadek zaleciła wizytę u chirurga i USG... Niby nie są to typowe objawy wyrostka, ale lepiej to wykluczyć. Udało nam się umówić wizytę na 16tą. Kiedy zbliżała się godzina wizyty próbowałem moją "małą" córeczkę zaprowadzić do samochodu, ale Basia zwijała się już z bólu przy każdej próbie przejścia paru kroków. 
Za pół godziny przyjechało pogotowie... W szpitalu na Działdowskiej mimo badań krwi i USG nadal nie było 100% pewności, że to wyrostek, ale lekarz zdecydował: " na stół!"
Operacja okazała się strzałem w dziesiątkę! To było zapalenie wyrostka, który usunięto w najlepszym monecie (operacja trwała niecałą godzinę ). 
Piszę o tym ku przestrodze wszystkich rodziców ( i nie tylko ), żeby nie lekceważyć "zwykłego zatrucia" jeśli choć ździebełko wzbudza wątpliwości. 
I w ten oto sposób Święta Bożego Narodzenia mieliśmy zupełnie inne niż zawsze, bo nigdy jeszcze nie spałem na karimacie pod łóżkiem w szpitalu. Zmienialiśmy się z Tęczą, żeby Basia nie była zbyt długo sama. Spędziliśmy tam tydzień. Pan Doktor robił wszystko, żeby Basia urodziny spędziła już w domu (01 stycznia). Teraz powoli wraca do sił, czuje się co raz lepiej i nadrabia kulinarne zaległości świąteczne (tylko lekkostrawne).
Jednym z takich smakołyków jest tarta jabłkowa.
Przepis pochodzi z "Wyśmienitej kuchni francuskiej", ale z jedną małą zmianą... taką świąteczną. Dodałem 1/4 łyżeczki cynamonu i więcej soku z cytryny.

Tarta jabłkowa

1 kg jabłek
1/3 szklanki cukru pudru
sok z jednej cytryny
1/4 łyżeczki cynamonu
2 łyżki masła
ciasto kruche (używam gotowca)

Jabłka obrać, usunąć gniazda i pokroić na ósemki lub dwunastki. Polać je sokiem, posypać cynamonem i cukrem pudrem. Na patelni rozpuścić masło i wrzucić jabłka. Mieszając obsmażać około 10 minut. Krążek ciasta o średnicy około 33 cm położyć na papierze do pieczenia. Na środku ułożyć piramidkę z ciepłych jabłek zostawiając z zewnątrz wolny pierścień ciasta o szerokości 5 -7 cm. Zawinąć brzeg ciasta na jabłka i wstawić do piekarnika. Piec około 20 - 30 minut (aż ciasto przyrumieni się) w temperaturze 180 st. C. Najlepsza jest jeszcze ciepła, ale na zimno też da się zjeść :)
(Podobno dobra jest z ubitą kremówką, ale to nie nasz klimat)

Rajskie jabłuszka w karmelu z "nawsi"

Dzisiaj mija tydzień od mojego gospodarczego wypadu na "nawieś". Dopiero teraz udało mi się dosiąść komputra i przelać to "na papier". W związku z tym zdjęcia straciły na aktualności, więc zamieszczam tylko symbolicznie...
Tuż przed wjazdem rzucił się na mnie barzant... niestey uzbrojony byłem tylko w aparat i to w wersji lajtowej :(

Pod domem powitały mnie grzyby, raczej niejadale, ale bardzo malownicze...

Jadalne były kilka metrów dalej, przy huśtawce... tylko że mało...

A tak po za tym to było bardzo kolorowo! Do dzisiaj pewnie już się to zmieniło...

Później trafiłem na raj... no, nie zupełnie... na rajskie jabłka!

I wtedy przypomniał mi się wpis Anny-Marii i jej raskie jabłka.
Złapałem więc koszyczek i narwałem "materiał" do dzisiejszego wpisu. Wróciłem do domu, zrobiłem kilka fotek...

...a wieczorem przygotowałem karmel, lekko obgotowałem jabłuszka ( trzy minuty, pęka na nich skórka, którą zdjąłem).
Przyznam szczerze, że troszkę mi chyba nie wszystko wyszło tak jak powinno...Karmel chyba był trechę lewy. Nie wiem czy potrzebne było w nim masło... Widać to na zdjęciach...

Jabłuszka mają specyficzny cierpki smak i lekką goryczkę. Nie każdemu będą smakować, o czym czuję się w obowiązku wspomnieć. Może to kwestia gatunku jabłek...

Powakacyjnie...

No, nareszcie koniec wakacji !
Koniec pakowania i rozpakowywania, i dźwigania tobołów, jeżdżenia setki albo i tysiące kilometrów. Koniec z upałami, lodami, basenami i różnymi morzami (ciepłymi i zimnymi), z wiecznym szukaniem kawałka cienia, parkingu, lodziarni, knajpy, w której nas nie będą chcieli otruć. Dość wydawania kasy na benzynę, parkingi, autostrady, dziwne jedzenie, które np kilka godzin wcześniej pasło się na dnie morza, na przeróżne napoje (w tym alkoholowe - alkohol przecież szkodzi zdrowiu!), zabawki, pamiątki, jakieś dziwne rozrywki typu pływanie łodzią (można się utopić!) albo zwiedzanie nie znanych miejsc (wiadomo jakie niebezpieczeństwa tam czyhają?).
Koniec ze spaniem do której kto chce i bezsensownym czytaniem książek (też raczej bezsensownych), wylegiwaniem się w hamakach, na plażach, łąkach i w tym podobnych niebezpiecznych miejscach. Koniec z mieszkaniem u obcych ludzi, w hotelach albo co najgorsze w namiocie!
Mógłbym tak jeszcze długo, a wszystko z radości, że nastąpił wreszcie koniec rozpasania i chaosu wakacyjnego! Wszystko wróciło do ściśle określonego, nienaruszalnego, dającego poczucie bezpieczeństwa i stabilności, nudnego (do zrzygania) i szarego porządku!
Ktoś mi uwierzył ?!
Ja już za tym wszystkim tęsknię i na myśl o nadchodzących słotach zaczynam popadać w depresję... Ciągle sobie powtarzam: jeszcze tylko 9 i pół miesiąca!

A teraz cofamy się o miesiąc, półtora... Jestem na "nawsi" z Basią, jest 28 st. C, czytamy książki w cieniu na tarasie i mamy ochotę na jakiś deser...

Idę do "ogródka" (my nie mamy ogródka! czasem gdzieś coś rośnie) i zrywam trochę owoców, i mięty.

 Serek mascarpone mieszam z małą śmietaną, ocieram skórkę z cytryny i drobno siekam trochę mięty. Jeszcze tylko coś słodkiego (cukier, miód - wedle uznania).

Przekładam owoce serkiem, posypuję czekoladą i wracam na taras do lektury... STOP! Nie tak szybko. Najpierw zdjęcia!

Owocowo!

Lato w pełni! Trochę takie w kratkę, ale bywało gorzej...
Na "nawsi" nawet jak jest burza to świeci słońce!

Przyznam, że po przyjeździe z Chorwacji troszkę marzliśmy, przyzwyczajeni do 35 - 37 st. C. Ale po lekkim sprowadzeniu nas do polskiej rzeczywistości, poprawiło się i tak jak teraz mogłoby zostać do końca listopada.

Owoców dostatek. Zewsząd sypią się nowe pomysły na owocowe dania. Jestem na "nawsi" i mam bardzo ograniczony dostęp do sieci, więc nie jestem na bieżąco. Mignęło mi jednak kilka owocowych blogów i Wysokie Obcasy... ;)

To są przepyszne owocki pod kruszonką prosto od Małgosi. Trochę zmieniłem zawartość miseczek, ale tam może być wszystko co aktualnie upolujemy na bazarku. Prawda...?

Lemoniada jest dość powszechnie znanym dobrem ogólnym. Ostatnio częściej ją robię, ponieważ pani doktor zaleciła dużo cytryn naszym dzieciom, w związku z krwotokami z nosa.

Sok z jednej dużej soczystej cytryny (albo i dwóch!)
Łyżeczka cukru (to są dzieci, a to nie jest za karę!)
Kilka kostek lodu
(Listek mięty)
Dopełnić gazowaną wodą

"Puch czekoladowy z musem malinowym" prosto z Nieszawy

Znów przeczytałem książkę. Ech... powiecie, dobrze że ten Gutek tak wolno czyta bo zanudziłby nas książkami, a miał być blog o dobrym żarciu! Jest! Dwa w jednym.

Jak już sugeruje tytuł  "ZAPACH ŚWIEŻYCH MALIN", jest o jedzeniu. Też.
Książka jest zbiorem opowieści o czasach przed- i powojennych w Nieszawie, miasteczku nad Wisłą. Nieszawianie i ich potomkowie wspominają dawne smaki, zwyczaje i ludzi którzy mieli w tym wszystkim swój udział.
Nieszawa z racji połóżenia, była miasteczkiem wielonarodowościowym. Przeczytamy, więc o kuchni polskiej, niemieckiej, żydowskiej, a nawet kresowej. Opowieści przeplatane są najróżniejszymi przepisami. Dowiemy się jak zrobić mus malinowy, marynatę do mięs czy kiszkę wątrobianą, ale też co to jest cymes, gęsi pipek czy Weihnachtsstollen. Mnie najbardziej spodobał się rozdział pod tytyłem "Swojskie jadło, czyli ''biedny'' nie znaczy "głodny"". Tu znajdziecie przepisy na zapomnianą wodziankę, kartoflankę, żur, żelazne kluski, ołdaki czy parzybrobę.
Ja dzisiaj podejmę Was trochę bardziej bogato i elegancko :)
Oto puch czekoladowy z musem malinowym.

Ponieważ pora roku trochę nie malinowa... mus zrobiłem z konfitury malinowej i dodałem od siebie sporą gałązkę mięty, które to poraktowałem malakserem. Reszta przepisu dokładnie prosto z książki.

Truskawki w czekoladowych muszelkach... na Franka urodziny

Nie ma roboty - źle! Za dużo roboty - też źle!
To tak w kwestii mojej długiej absencji na blogowych stronach. Nie tylko tu, ale i na zaprzyjaźnionych blogach.
Dzisiaj krótko, ale konkretnie.
Franciszek ma dziś urodziny, goście byli w niedzielę...

Przepisu na deser nie było... powstawał do ostatniej chwili, do podania na stół.
Miałem ochotę na truskawki.
Truskawki fajnie grają z czekoladą.
Ale truskawki maczane w czekoladzie? Hmm... Kiepsko...
A truskawki w foremkach z czekolady... No! Ciepło...
Trochę może być mdło... chyba że to będzie gorzka czekolada...
Ok, jest prawie dobrze... a gdyby tak kilka kropel zagęszczonego balsamico...
BINGO!
No, tak... przez obiektyw wygląda trochę nudno!
Listek mięty! Teraz lepiej!!!

PS
Muszelki robione w rulonie z papieru do pieczenia