Coś się po pierniczyło...

Nie wiem czy to ja coś po pierniczyłem czy autor przepisu w dodatku GW "Palce lizać". Zrobiłem wszystko dokładnie jak w przepisie...
125g miękkiego masła
1/2 szklanki brązowego cukru (teraz pomyślałem że pewnie cukier był za mało brązowy! Ech, blondyn ze mnie!)
2 i 1/2 mąki pszennej
1 łyżeczka mielonego imbiru
1 łyżeczka cynamonu
1 łyżeczka sody oczyszczonej
Masło z cukrem utrzeć mikserem na puszysty krem, dodaj pozostałe składniki, zagnieć ciasto. Jeśli jest zbyt kleiste dosyp mąki. Zawiń w folię, wstaw do lodówki na 30 minut.
No i tak zrobiłem!
Później rozwałkowałem. Rodzina obległa placek z foremkami, wycinają, chcą przekładać na blachę... a tu Gucio za samo przeproszeniem! Nie dało się. Ciasto rwało się i rozpadało w palcach.
Podjąłem nierówną walkę o uratowanie pierniczków - jak USA o ratowanie świata! Wygrzebałem jakieś stare przepisy z kolorowych gazet i dodawałem jajka, mąkę i coś tam, coś tam... Bój zakończył się oczywiście zwycięstwem! Pierniczki powstały i są bardzo smaczne.
Trzeci raz piszę o pierniczkach na i pod choinkę, i trzeci raz same problemy... jakieś fatum... pierniczone!

Nie zrażony trudnościami i gotowy prawie na wszystko, życzę Wam wszystkim którym chce się tu zaglądać:
 zdrowych, spokojnych i rodzinnych Świąt Bożego Narodzenia oraz lepszego 2012 roku

Pierniczki

Jednak słodkości to nie jest mój żywioł... ale zaraz święta i słodkie "co-nieco" by się jednak zdało. Kolejny raz zabrałem się z dziećmi za wytwarzanie świątecznych pierniczków. Przepis znalazłem nowy, w "Lawendowym Domu"...
Po ostatnich przygodach z makaronikami, wszystko sprawdzałem dwa razy! No i ... znów porażka!?! Doszliśmy do momentu kiedy trzeba ciasto wyrobić na gładką masę, a w misce znów "ciasto naleśnikowe". Jakaś klątwa!!! Czy już tak będzie zawsze?! Czy tylko z ciastami, czy z mięsem też? Jonasz...
Dzieci patrzyły na mnie trochę dziwnie, ale musiałem zachować spokój (i autorytet:)). W ruch poszła torebka z mąką... jeszcze i jeszcze, i jeszcze trochę... Po wsypaniu prawie kilograma zamiast jednej szklanki, zrobiło się tak jak powinno być.
Uff!
Rozwałkowałem, dałem potomstwu foremki i zagoniłem do roboty!

Dalej poszło gładko, ja się już zbytnio nie wtrącałem, żeby znów coś się nie popsuło...

Po upieczeniu okazało się, że inna ilość mąki nic nie zmieniła. Pierniczki były pyszne i nie różniły się zbytnio (w smaku:)) od tych z oryginalnego przepisu. Miałem okazję to sprawdzić organoleptycznie w sobotę na warsztatach dla dzieci prowadzonyh przez Beatę z Lawendowego Domu. (Bardzo się cieszę, że się poznaliśmy. Beato, pozdrowienia dla Lubo!)
Przed świętami będzie jeszcze o bardzo zacnym pierniku (nie! nie będę pisał o sobie!), chyba że jak w zeszłym roku uda mi się i to zepsuć :-)))
P.S.
Generalnie pierniczki nie zostały udekorowane. Lubimy takie sote :-)

Pierniczki dzieci zrobiły...

No ! Właśnie tak. Dzieci pierniczki zrobiły, pod moim nadzorem... Przepis na ciasto był od Alicji w kuchni. Nie wiem kto co pokręcił, ale mąki musiałem dać dwa razy więcej, bo byłyby co najwyżej lane kluski pierniczkowe... Ale efekt końcowy na 6!

A... witrażyki nie pamiętam od kogo... (upss!)

Już wiem od Cytryny ! PRZEPRASZAM!(23XII)

Basia zagniotła i rozwałkowała ciasto...

Franczesko połowę landrynek przygotował na witrażyki... a połowę zjadł...

wycinali na zmianę...

Zabawa była przednia. Tylko pieczenie i sprzątanie zostało dla mnie...

A to produkt uboczny. Basiowy janioł...