Pesto z rukoli i migdałów

"Święta, święta i po świętach..."
Jakoś przetrwaliśmy ;) Boże Narodzenie, Sylwestra, Trzech Króli i udało nam się nie pęknąć z przejedzenia.
U nas w tym czasie w kalendarzu jest jeszcze jedno bardzo ważne święto, a mianowicie urodziny Barbary. W tym roku bardzo szczególne, bo już osiemnaste ( masakra! ) ... ale i TO udało nam się wytrzymać.
Tak, więc lodówki i portfele opróżnione, pomysły na wyszukane dania wyczerpane, a sadełko jeszcze ma się dobrze.
Czy to już czas, żeby na stół wjechało coś prostego i skromnego? Czy wszyscy mają już dość pasztetów, pieczonych karkówek, kaczek w wiśniach, ciast z bakaliami i wszelkich wyszukanych trunków?
... no ale bez nerwów nie uciekajcie!
Nie będzie przepisu na owsiankę czy bezmięsne kotlety z bezskrobiowymi ziemniakami i bezalkoholowym winem (brrr!)
Będzie klasycznie, skromnie, ale z klasą!

Zapraszam na tagliatelle z pesto z rukoli i migdałów.

150g rukoli czyli duże pudełko (opłukanej i odwirowanej)
 ok 50 g tartego sera Parmezan lub Grana Padano
ok 80 g migdałów (ze skórką)
1 łyżka soku z cytryny
szczypta soli i pieprzu
ok 100 ml oliwy extra virgin
1 ząbek czosnku ( jeżeli rukola jest jak rucolla, czosnek odpuszczam )

Wszystko wrzucam do malaksera i dokładnie miksuję. Jeżeli pesto jest zbyt gęste, trzeba dodać odrobinę wody. Dodatek soku z cytryny powoduje wolniejsze ciemnienie i pesto można trzymać w lodówce dwa - trzy dni.

Przepysznie smakuje nie tylko z makaronami, ale zawsze dobrze, gdy towarzyszy mu odrobina schłodzonego białego wytrawnego wina.

Wakacyjna relacja z Chorwacji z naciskiem na grillowanie!

To były nasze piąte wakacje w Chorwacji. Przeplatane innymi krajami, bo nie lubimy monotonii. Za każdym razem w innym miejscu, chociaż czasem w znajomej już okolicy.
W tym roku byliśmy w okolicach Zadaru na wyspie Vir.

Tłem dla naszej wyspy były piękne góry.
Tuż obok naszego domku też był dostatek pięknych landszaftów...

Ale najbliżej naszego domku znajdowała się jedna z najcudowniejszych budowli jaką można sobie wymarzyć!
Wielki wspaniały grill!!!

Ale... o tym później!
Jeszcze jedną rzeczą, która zawsze mnie zachwyca, jest wszechobecne jedzenie... które dlatego zostało jedzeniem, że było pod ręką. Na przykład karczoch...

W drodze na plażę, dosłownie pod nogami zmaterializowała się nasza ulubiona RUKOLA! Przed prawie każdym posiłkiem Franek z mamą szli po nową dostawę rukoli.

I niech ktoś mi powie, że dzieci nie lubią zielonego! Tylko "zielone" musi mieć konkretny smak!!! A rukola, zwłaszcza taka "niesupermarketowa", ma BARDZO konkretny smak.

 Muszę jeszcze wspomnieć o figach, które też rosną wszędzie. Niestety dopiero zaczynały dojrzewać i było ich jeszcze mało. Basia była niepocieszona...

Zwiedzanie okololicy zaczęliśmy od samej wyspy i miasta "wojewódzkiego", czyli Zadaru. Ciekawi zabytków znajdą kilka pamiątek po Cesarstwie Rzymskim, a wielbiciele knajpek też będą mieli spory wybór.

Zastanawialiśmy się tylko, czy miasto ma jakiś specjalny fundusz na odszkodowania za złamane kończyny na tamtejszym bruku, który nawet bez deszczu przypomina lodowisko...

Morze było dość blisko i nie wymagało "wielkiej wyprawy".
Ja lubię "ciepło", ale kiedy jest 34 - 38 st. C wolę być w cieniu z jakimś zimnym napojem pod ręką. Najprzyjemniejszy czas to wieczór!

Chorwaci to bardzo otwarci i sympatyczni ludzie. W kontakcie z obcokrajowcami przechodzą szybko na angielski. Ja byłem jednak zwolennikiem zasady: mów wolno tak jak ja i dogadamy się!
Kiedyś czytałem w jakiś mądrych księgach, że lud obecnie chorwacki, zamieszkiwał w bardzo dawnych czasach, ziemię wielkopolskie i  stamtąd wyruszyli na obecne terytorium. To wiele tłumaczy...
Odbywaliśmy też inne wycieczki. Zaprzyjaźniliśmy się z właścicielem kilku jednostek pływających - Robim (od Roberta - fajne imię!). Na początek całą rodziną popłynęliśmy odrestaurowaną starą chorwacką łodzią. W czasie rejsu okazało się, że mimo, iż Robi jest na co dzień fishermanem, a ja fotografem, mamy dużo wspólnego...

Innym razem popłynąłem z Frankiem glasbołtem na nocny rejs... Franek do dziś opowiada o wraku łodzi na dnie Adriatyku...

Pojechaliśmy na jeszcze jedną wycieczkę, trochę dłuższą... do parku narodowego KRKA. Piękności! Wodospady jak z bajki! To trzeba zobaczyć!

Teraz taka mała dygresja z morałem...
Kiedy czekaliśmy na nasz stateczek, który miał nas zawieźć do parku KRKA, przyglądaliśmy się obrzydliwie wielkiemu, bogatemu jachtowi z rosyjską banderą

, gdy podpłynął... dwa razy większy i bardziej obrzydliwie bogaty jacht z banderą brytyjską...

No, ale może przejdę już do jedzenia... :)
Prawie codziennie w użyciu był grill. Przy temperaturze 35 st. C, nie jest to łatwa sprawa, ale dawałem radę... (medal już dostałem). Jadaliśmy grillowane ryby (dorada, okoń morski i taka w złote paski), lokalny przysmak ciwapcziczi (takie paluszki z mielonego mięsa) i tradycyjną karkówkę w musztardzie Dijon (z Polska), rostbef w papryce oraz pikantne surowe kiełbaski kupowane "z metra".  Raz udało mi się kupić mule (dagnie),  ale nie robiłem ich na grillu, tylko tradycyjnie :) na białym winie.

Ryby nacierałem albo tymiankiem zerwanym z pobliskiego żywopłotu i faszerowałem cytryną, albo rosnącym przy drodze koprem włoskim i cytryną.

Tu są tradycyjne mięsiwa, czyli karkówka w marynacie z musztardy, rostbef w papryce, ciwapcziczi i szaszłyki z filetów kurczaka w marynacie z rozmarynu z czosnkiem i cebulą w oliwie na patyczkach z rozmarynu.

Dodatkami był chleb z grilla posmarowany oliwą z ziołmi i czosnkiem, bakłażan grillowany z twarogiem ziołowym z pomidorem, rukola, sałta, pomidory, ratatuja, grilowana cukinia z oliwą z ziołami, białe lub czerwone wino...
Szaszłyki chyba na prawdę były dobre!

Kiedy nie mieliśmy ochoty na tradydyjny obiadek, zjadaliśmy kuskus z warzywami lub polentę smażoną na głębokim oleju z rozmarynem i pomidorami.

No i na koniec ostatni kieliszek bilo wino...

... i pocztówka z pozdrowieniami z polskim syrenem w gorącym Adriatyku!

;)

SERY!!! Dobre! Nasze Polskie!

Trafiłem na sery!
Powiecie: phi! też mi coś! Wszędzie pełno różnych serów. Do wyboru do koloru.
Jasne. Są nawet dostępne wyroby seropodobne... a jakie tanie!
Powiem tak, większość tych wyrobów, w porównaniu z tym na co trafiłem, przypomina produkty seropodobne. Niestety skojarzenia z PRLu tak bardzo mi się tu gramolą, że muszę o nich wspomnieć :np
tabliczka czekoladopodobna... paw totalny! Dzisiaj nawet produkty Terrawity są bardziej czekoladoprzypominające. Drugim skojarzeniem jest dżem z dyni o smaku pomarańczy! To był przysmak! Gumowy i taki raczej w stronę syntetycznej marmolady, ale jak był było fajnie, chociaż domowym przetworom mógłby czyścić buty (tzn. zakrętki!)
Trzecim: teksas! Spodnie z teksasu robiły za dżinsy. Wygląd "prawie" identyczny. Albo juniorki, które musiały zastępować adidasy!
No! Chwatit... Chyba wystarczająco obrazowo przedstawiłem jak sery, na które trafiłem mają się do większości naszej polskiej masowej produkcji.
Teraz przystąpię do prezentacji czterech serów (z dziesięciu chyba dostępnych u tego producenta), które kupiłem. Dodam na początku, że ich ceny nieco różnią się od tych seropodobnych... ale warto! Tak więc...

Oto cała czwórka.
Zacznę według wieku.

Najmłodszy. Ser owczy młody (kilku dniowy).

Ser owczy dojrzewający.

Ser dżersejowy dojrzewający.

Ser owczy blue (pięknie "pachnie"!)

Ok! Sesja za nami, więc do kuchni...
Uwieczniłem dwa pomysły na wykorzystanie tych serów.
Kluchy z sosem ze świerzych podgrzybków podsmarzonych z boczkiem i cebulą, podlanych następnie białym winem i odrobiną śmietany. Przed podaniem dorzuciłem do sosu pomidora i natkę, a na talerzu posypałem tartym serem owczym blue (mój pomysł w całości :))

A to, sałatka z rukoli, owocu nashi, pestek granatu i sera owczego dojrzewającego, skropiona sosem z octu balsamicznego, soku z cytryny i oliwy (inspirowane P. Brodnickim tylko bez kosteK)

Nie jest to promocja. To są sery, które z czystym sumieniem mogę polecić, co też czynię. Wszystkie powstają na Ranczo Frontiera.
Ich sery zasmakowały nie tylko mnie... TU jest artykuł.
Serio! Niebo w gębie!

"W ZIEMIAŃSKIM DWORZE"

Przeczytałem książkę... Nie żebym się chwalił, że przeczytałem. To nie pierwsza moja przeczytana... Nie, nie. Kilka książek w roku udaje mi się przeczytać. Kiedyś bardzo tego nie lubiłem, chociaż miałem na to czas (bo musiałem). Teraz chętnie czytam, ale nie zawsze mam kiedy. Jak w ruskim przysłowiu: nie choczesz - nie nada! zachoczesz - nie budźet!
No, ale... przeczytałem fajną książkę! "W ZIEMIAŃSKIM DWORZE. Codzienność, obyczaje, święta, zabawy" autorstwa Maji Łozińskiej, a wydaną przez PWN.

Ludzie! To było życie!
Barwne, z fantazją i rozmachem, ale z szacunkiem dla tradycji i wiary. Życie w zgodzie z naturą. Rytm wyznaczała przyroda. I to nie tylko rytm dnia, ale całego roku.
Ale w zgodzie z naturą nie oznacza nudnie...
Kiedy na Wielkanoc pieczono ciasta... "Ciasto z białej pszennej mąki i ogromnej liczby żółtek (Kucharz wielkopolski zalecał litr żółtek na dwie szklanki mąki) utartych z cukrem, doprawiano szafranem rozpuszczonym w wódce, utłuczoną w moździerzu wanilią..."
A jak się bawiono... A te polowania...
No, a przede wszystkim jakie budowano domy! Te dzisiejsze klocki... Czy taki współczesny projektant nie mógłby troszkę zainspirować się ówczesną architekturą...
Znajdziecie tam sporo zdjęć z epoki.
Ale co ja tu będę... sami się przekonajcie!
A to mała próbka ilustracji z książki, które pochodzą z Narodowego Archiwum Cyfrowego. ( Wypisuję wszystkich posiadaczy praw autorskich ).

                                Józef Mehoffer Widok wiosenny z Janówki

To było dla ducha, a dla ciała... sałatka z rukoli, która spokojnie mogłaby stanąć na "pańskim" stole.
Sałatka pochodzi od Pascala Brodnickiego.

Rukolę, cienkie plastry gruszki, pestki granata i wiórki parmezanu skropiłem sosem z oliwy, balsamico i cytryny. Bajka...