Awokado i krewetki z salsą limonkowo - pomidorową oraz donos z "nawsi"

Rodzina ma chwilowy przesyt szparagów... no cóż? Kawior z szampanem po miesiącu też by mi się przejadł... Był tydzień przerwy w spożywaniu szparagów, ale jutro znów będą (rodzina jeszcze o tym nie wie... chyba że ktoś mi szperał w lodówce).
Wam też oszczędzę już szparagów i podam krewetki z awokado wg. przepisu z książki Julie Biuso "Lato bez końca" (troszkę oczywiście uproszczone, bo gdzie znaleźć liście limonki kaffir?).

Ale, ale! Zanim krewetki... Nowy sezon "nawsiowy" rozpoczęty, a tu żadnych "nawsiowych" niusóf!
A zatem...
Sezon otworzyliśmy w długi weekend majowy. PO-RAŻ-KA ! Hektolitry wody, zimno, błoto po pachy, a właściwie po zderzaki, bo samochody grzęzły jak muchy w smole. Relacja, a właściwie fotorelacja, pochodzi z ostatniego, słonecznego weekendu żeby nie epatować beznadzieją.
Pierwsza fota jest dowodem na otwarcie sezonu. To jest TO na co czekamy całą zimę.

Druga, przedstawia Franciszka w szczypiorku. Franczesko zajada go garściami. Musimy przeganiać go z ogródka, bo ilości jakie zjada grożą... kłopotami.

Trzecia fota w naszym sadku.

Czwarta to nasza okoliczna "prawieProwansja".

A na tej jest schowany nasz domek.

Tu go lepiej widać :)

Po lewej nasze zboże po prawej sad zawodowy naszych sąsiadów.

A tu, wieczorne palenie pozostałości z ubiegłego roku i pieczenie kiełbasek...

No, to teraz dla wytrwałych, awokado i krewetki z salsą limonkowo - pomidorową.

Krewetki ( kilka, zależy jak duże)
1/4 łyżeczki kurkumy
1/4 łyżeczki mielonego kminu
2 duże dojrzałe ale jędrne awokado
1 łyżka oliwy

Salsa:
2 średnie pomidory
2 łyżki oliwy extra
sok z 1 limonki i otarta z niej skórka
1 mała cebulka drobno posiekana
1 papryczka chilli oczyszczona z pestek i posiekana
sól i pieprz do smaku

Przygotować salsę. Pomidory sparzyć, obrać ze skóry, usunąć pestki i posiekać. Wymieszać z resztą składników. Przyprawić.
Krewetki oczyścić zostawiając ogonek. Obtoczyć w kurkumie i kminie. Usmażyć / ugrilować po kilka minut z każdej strony.
Awokado przekroić, usunąć pestki. Na awokado nałożyć salsę, a na niej krewetki. Podawać.

SZPARAGI 2013 ( w cieście francuskim i pieczone w maśle )

Szparagi w tym okresie są dość tanie i ogólnie dostępne. Nie są może tak popularne jak kebab i nie powodują tak dużych napięć w społeczeństwie... Jednak dostępności i przede wszystkim ceny kebabu żadna władza nie powinna lekceważyć!

Może należałoby wziąć się za zmianę nawyków żywieniowych w narodzie... Przed wojną to chyba nawet było specjalne ministerstwo? Jakby co to ja mogę zostać ministrem! (Zegarków nie kolekcjonuję, a moja dysekcja to pikuś na takim stanowisku.)
Później wybierzecie mnie na premiera... Pamiętajcie, jestem gotów!
A na razie wracam do szparagów.
Pierwszy przepis to delikatne cudeńka, którymi można "błysnąć" przed specjalnymi (zwykłymi też) gośćmi... np przed teściową.
Drugi to prosty sposób na delektowanie się aromatyczną szparagową przekąską.

Szparagi w cieście francuskim są kolejną moją improwizacją "na temat"... Gdzieś zobaczyłem hasło szparagi w cieście francuskim i nie chciało mi się wnikać w istniejący przepis tylko kupiłem ciasto francuskie, szparagi i puściłem wodze fantazji... ( A'propos kupowania szparagów... Pani na bazarku kiedy mnie widzi zadaje pytania: ile? białe czy zielone? )
Płat ciasta pociąłem na prostokąty w takiej ilości i wielkości aby każdy szparag mógł być "ubrany" rurkę z ciasta. Zrobiłem sos z musztardy z gorczycą, oliwy extra, otartej skórki z limonki i soku z tejże i przeciśniętego czosnku. Na każdym  kawałku ciasta robiłem "ścieżkę" z sosu, kładłem lekko blanszowanego szparaga i zawijałem. Wierzch posmarowałem rozmąconym jajkiem i posypałem sezamem. Kilkanaście minut w piekarniku i gotowe!

Szparagi do pieczenia zalałem i wymieszałem z sosem z rozpuszczonej 1/2 kostki masła z kilkoma przeciśniętymi ząbkami czosnku, posiekanymi, oczyszczonymi dwoma papryczkami chilli i skórką i sokiem z limonki. Również kilkanaście minut w piekarniku i drugie danie gotowe. Proste, a wykwintne, bardzo aromatyczne i zdrowe.

SZPARAGI 2013 (zupa krem)

Niektórzy może pamiętają, że szparagi bywały tu bardzo cząstym gościem, dlatego już mi brakuje tytułów... "Wyczekiwane", "Nareszcie są", "Znów szparagi", "Telenowela - Szparagi odc. 654294382 i pół"... i tak bez końca. No to są po prostu SZPARAGI.

Były szparagi gotowane, pieczone, grillowane, proste i bardziej pracochłonne, zielone i białe, moje własne pomysły i "wielkich". Szparagi jemy w ilościach prawie hurtowych i często powtarzam nasze ulubione przepisy ( najulubieńsze są z majonezem musztardowym i jajkiem oraz w boczku z jajkami w koszulkach ) więc nie wspominam o tym za każdym razem na blogu.
Szparagi są baaaardzo zdrowe, bo mają bardzo dużo "czegośtam" oraz wiele witamin i takich różnych bez których to się nie da. Ale najfajniejsze w nich jest to, że trzeba na nie czekać jedenaście miesięcy. Jak się tak człowiek wyczeka to potem się cieszy jak gupi do syra! Nawiasem mówiąc z wielu rzeczy powinniśmy się cieszyć, ale mamy je na stałe i nam spowszedniały ( nie tylko jedzeniowe rzeczy! ).

Dzisiaj szparagi będą trochę inaczej. Będzie zupa krem z zielonych szparagów.

Szparagi trzeba obłamać i pokroić na kawałki odkładając główki. Na patelni rozgrzać łyżkę oleju i łyżkę masła. Obsmażyć jedną dużą cebulę pokrojoną w drobną kostkę, jednego pora w plasterkach, ząbek czosnku rozgnieciony, dwa duże ziemniaki pokrojone w cienkie plastry i na końcu szparagi. W garnku zagotować około 1,5 litra bulionu, może być warzywny, ale ja użyłem drobiowo-warzywnego (w ostateczności z kostki, ale ja się do tego nie przyznam!). Do bulionu wrzucić warzywa z patelni i gotować chwilę. Zmiksować. Podawać z łyżką śmietany, przybrane szczypiorkiem, podduszoną papryczką chilli i zblanszowanymi czubkami szparagów!

Kalmary w sosie pomidorowo - paprykowym, ale nie traktujcie mnie jak idioty!

Jak myślicie, co upoważnia innych do traktowania Was jak idiotów?
Nikt nie traktuje Was w ten sposób?
A, no to przepraszam.
Widocznie tylko mnie tak traktują.
Nie mam na myśli reklam, gdzie próbują mnie przekonać, że cudowny proszek usunie nawet stary zapieczony tłuszcz. Każdy kto chociaż raz czyścił np. starą patelnie, puszcza takie brednie mimo uszu...
Ale jeśli ktoś proponuje mi przetestowanie produktu, powiedzmy szpinaku znanej firmy i wycofuje się po oświadczeniu przeze mnie, że ocena będzie owszem bezpłatna, ale obiektywna i bez możliwości darmowego udostępniania moich zdjęć... To co ja mam myśleć? Dlaczego miałbym olbrzymiej korporacji robić zdjęcia w prezencie...
Idźcie do szewca i powiedzcie mu żeby naprawił Wam buty za darmo to będzie się mógł chwalić, że naprawiał WASZE buty... Będziecie mieli szczęście jeśli tylko po puka się w głowę!
Inny przykład, związany bezpośrednie z dzisiejszą potrawą.
Szukałem nowego pomysłu na kalmary. Znalazłem w tvn style program Paskala Brodnickiego, w którym robił właśnie kalmary w sosie pomidorowo - paprykowym. No mniam! Oglądam, jest super! Jesteśmy na Krecie, morze, port, słońce... śródziemnomorskie klimaty! Już się wczuwam! Aż tu pan Brodnicki wyciąga mrożone kalmary, takie z Lidla... No żesz ty!
Sam przepis jest bardzo fajny i to, że tu w Polsce wykorzystałem mrożone kalmary nie oznacza, że mam niskie mniemanie o waszej inteligencji!

Kalmary w sosie pomidorowo - paprykowym (z drobnymi zmianami)
3 - 4 duże kalmary rozmrożone!
2 cebule pokrojone w plastry lub piórka
1 - 2 czerwone papryki pokrojone w paski
1 puszka krojonych pomidorów lekko odsączona
4 - 5 ząbków czosnku w plasterkach
1 papryczka chilli drobno po siekana
( 1 cukinia w plasterkach )
1 pęczek natki pietruszki posiekany
oliwa
pieprz i sól do smaku

Na rozgrzaną oliwę wrzuciłem cebulę, a później pomidory, czosnek, cukinię, paprykę i papryczkę. Smażyłem kilka minut, aż trochę zmiękły. Przyprawiłem pieprzem i solą. Podkręciłem ogień na maksa i dorzuciłem kalmary pokrojone w kostkę (ok.3x3cm) lub w krążki. Smażyłem jeszcze 4 minuty mieszając.
Z bagietką i winem... PYCHA!
Ale jadąc na Kretę nie zabierajcie mrożonych kalmarów... tam są świerze!

Tort urodzinowy w wersji dla "słabszych", czyli szczyt moich cukierniczych zdolności!

Franczesko (nasz prywatny) skończył 9 lat.
Jak każdy prawdziwy polski ojciec, postanowiłem sporządzić tort na syna urodziny. A ponieważ pieczenie ciast, a tym bardziej tortów nie jest moją mocną stroną, musiałem znaleźć coś prostego... Bo nie mogłem przecież iść na łatwiznę i iść do jakieś tam cukierni, i kupić jakiś tam gotowy, z pewenością niedobry, produkt tortopodobny nafaszerowany kilogramami cukru i bitej śmietany! (na samo wspomnienie mnie mdli...) Bo jakbym mógł spojrzeć synowi prosto w oczy. A w osiemnaste urodziny (kurcze to już niedługo!) rzuciłby mi w twarz : taki z ciebie ojciec?!! nawet tortu mi nigdy nie zrobiłeś!!!
Tak więc przewertowałem blisko setkę książek i księżeczek kulinarnych w poszukiwaniu czegoś, czemu bym podołał.
Jak zwykle nieoceniona okazała się "Wyśmienita kuchnia francuska". To z czego zrobiłem synowi tort w oryginale jest francuskim ciastem czekoladowym.
A robi się tak:
3/4 szklanki cukru pudru
3 tabliczki po 100g (u mnie tylko gorzka Wedla!)
175 g masła (odkryłem, o zgrozo! że obecnie kostka masła to 170 g a nie jak kiedyś 250 g )
1/2 łyżeczki aromatu waniliowego
5 jaj (osobno białka i żółtka)
1/4 szklanki mąki
szczypta soli

Czekoladę, 1/2 (!) szklanki cukru i masło rozpuściłem w kąpieli wodnej, dodałem aromat waniliowy i ostudziłem. Później potraktowałem czekoladową masę mikserem i dodawałem po jednym żółtka, a po nich mąkę. Z białek z odrobiną soli ubiłem pianę i na koniec dodałem do niej resztę cukru pudru nadal ubijając. Tortownicę (24 cm) grubo wysmarowałem masłem i obsypałem cukrem pudrem. Wlałem ciasto i lekko postukałem o blat. Piekłem 40 minut w 170 st. C. W połowie pieczenia obuciłem formę o 180 stopni bo z jednej strony rosło bardziej. Po wyjęciu z piekarnika i ostudzeniu ciasto lekko opada i giną małe pęknięcia na powierzchni. Posypałem cukrem pudrem.
Ciasto gotowe! Pozostaje wykazać się inwencją twórczą i je troszku udekorować.
Ja zrobiłem to w sposób dość ojcowski...

Tort - ciasto jest mocno czekoladowe i obłędnie pachnie!!!
P.S.
Podobno trzeba być bardzo zdolnym żeby zepsuć ciasto czekoladowe ;)

Przekąska - Paluchy z ciasta francuskiego

Trudno się zebrać do pisania. Trudno zebrać się do czegokolwiek... Nie będę oryginalny, ale pogoda działa na mnie tak demobilizująco... Nie chce mi się NIC! Przypomnę stary jak świat kawał o Murzynie studiującym w Moskwie. Zapytał go ktoś jak znosi klimat tak różny od jego rodzimego. " Jak jest to zielone, to pół biedy... Najgorzej jak jest to białe! "
No więc TEGO BIAŁEGO też mam już powyżej... Może jestem z Afryki?
Chciałoby się już szparagów, grilla i pierwszych wizyt na "nawsi". A tym czasem "nawieś" zasypana tym białym. Nie byłem, ale wiem, bo zadzwonił ostatnio "Pan z elektrowni", że nie może tam trafić. Wytłumaczyłem, znalazł naszą "drogę", ale ostrzegłem żeby nie wjeżdżał! Za 15 minut zadzwonił jeszcze raz... kto go może wyciągnąć traktorem?
Ja nauczony już na błędach, czerpię garściami z doświadczenia innych wprowadzając własne ulepszenia proponuję paluchy z ciasta francuskiego :)

Pomysł pochodzi z książki "PRZEKĄSKI" i jest tak powalająco prosty, że dziwię się, że sam na to nie wpadłem.

Świderki z tymiankiem robiłem smarując płat ciasta rozmąconym jajkiem, posypując świerzym tymiankiem i przyciskając drugim płatem. Wystarczy pociąć na 2 cm paski, skręcić w spiralę i piec w 210 st. 15 - 20 minut.

Można jeszcze zrobić cieńsze świderki z pojedynczej warstwy ciasta posypanej sezamem, albo makiem. Można posypać tartym parmezanem i nie robić świderka tylko upiec "palucha". Można z pasków zapleść warkocz wplatając w niego np suszone pomidory.

Można paskiem ciasta francuskiego owinąć szparaga (szparagi - jeden szparag?) i zapiec. Można użyć szynki parmeńskiej lub boczku. Można użyć innych ziół, albo innych wynalazków.

Trzeba tylko jako kleju używać rozmąconego jajka. Grubsze piec trochę dłużej (15-20min) cieńsze krócej (10min). Pole do popisu jest olbrzymie. Efekt jest czadowy a przygotowanie zajmuje kilkanaście minut.

Wołowina po burgundzku i po prowansalsku czyli Boeuf bourguignon i Daube de Boeuf a la Provencal

Wołowina na dwa francuskie sposoby czyli moje ulubione mięsko!
Sprawdzone i od dawna przygotowywane przepisy na pyszną wołowinę. To, że sprawdzone ma duże znaczenie, jak się dzisiaj przekonałem. Lubię eksperymentować, zmieniać trochę albo wymyślać coś nowego. Czasem próbując zrobić coś nowego "wychodzi" coś niejadalnego! Przekonałem się o tym dzisiaj kiedy chciałem zrobić zupę z zamrożonych w zeszłym roku szparagów.
Pierwsze rozczarowanie, kiedy wygrzebałem je z zamrażarki... Część była wysuszonymi wiórami! Resztę zagotowałem. "Zapach" unoszący się z garnka przypominał trawę skoszoną "na nawsi" trzy dni wcześniej... Wątpię czy jakiekolwiek zabiegi uczyniłyby zupę zdatną do spożycia.
Czsami jednak nowe pomysły są bardzo fajne. Ale o tym innym razem.
Dzisiaj sprawdzone i niezawodne mięso z krowy na dwa sposoby francuskie! Przepisy pochodzą z mojej "biblii" czyli "Wyśmienita kuchnia francuska".
Pierwszy Boeuf Bourguignon mój numer jeden!

1,5 kg wołowiny do duszenia (łopatka, pręga)
200 g wędzonego boczku grubo krojonego
3 łyżki masła
350 g cebulek
350 g grzybów (mogą być mrożone)
1 cebula drobno krojona
1 marchew jw.
3 ząbki czosnku jw.
3 łyżki mąki
1 butelka czerwonego wina (aromatycznego, ciężkiego)
2 łyżki przecieru pomidorowego
bouquet garni (związany pęczek ziół)
3 szklanki rosołu
3 łyżki natki
sól i pieprz
W dużym żeliwnym garnku wytapiam boczek, a po chwili obsmażam w nim wołowinę pokrojoną w kostkę (5 cm). Dodaję 1 łyżkę masła, pokrojoną cebulę, marchewkę i czosnek. Gotuję 3 - 4 minuty mieszając. Dodaję mąkę, mieszam, wino, przecier i bouquet garni.

 Czekam aż się zagotuje, oskrobuję dno i wlewam rosół. Przykrywam i duszę około 3 godzin, aż mięso będzie miękkie. Na reszcie masła osobno obsmażam grzyby i cebulki, i dodaję do miękkiego mięsa. Jeszcze z pół godziny duszenia, a na koniec natka pietruszki i gotowe! Z sałatą, bagietką i czerwonym winem jest najlepszym frncuskim wynalazkiem! Lepszym od gilotyny!!!
A teraz składniki na wołowinę po prowansalsku.

 

1,8 kg wołowiny do duszenia pokrojonej w kostkę 7 - 8 cm
300 g boczku wędzonego grubo krojonego
1 butelka czerwonego wina (aromatycznego jw.)
4 marchewki w pokrojone na grube kawałki
2 duże cebule posiekane grubo
3 duże pomidory jw. bez skórki i pestek
1 łyżeczka przecieru pomidorowego
4 ząbki czosnku rozgniecione
bouquet garni
1 łyżeczka ziaren czarnego pieprzu
1 mała cebula z 5 wbitymi goździkami
starta skórka i sok z 1 pomarańczy
3 łyżki natki
sól i pieprz do smaku
Postępujemy bardzo podobnie. Wytapiam boczek, obsmażam wołowinę, wlewam wino (jeśli trzeba dolewam trochę wody żeby zakryć mięso). Dodaję marchew, cebulę, pomidory, przecier, czosnek, bouquet garni, ziarna pieprzu, cebulę z goździkami. Przykrywam i duszę około 3 godzin. Wyjmuję cebulę z goździkami i bouquet garni. Dodaję skórkę i sok z pomarańczy, i natkę. Podaję tak samo z winem, bagietką i sałatą. Super aromatyczne i pyszne danie!
Dwa najwspanialsze mięsne dania!

Papryka faszerowana tymiankowym serkiem

Trafiło mnie. Przemykałem się długo i skutecznie po między grypami i innymi paskudami, aż i mnie trafiło. Dokładnie, to trafiło mnie w ucho... Pierwszy raz i mam nadzieję, że ostatni. Co za ból! A trafiło tak skutecznie, że na cztery dni mnie powaliło, co raczej się nie zdarza. 
No, a jak tak człowiek leży uziemiony, łeb mało nie pęknie i skupić się nie można ani na książce, ani na tv, to się straszliwie nudzi.
Wygrzebałem więc rodzinne albumy.
Obejrzałem 30 albumów, a potem idąc za ciosem, oglądałem późniejsze zdjęcia na laptopie. Basia, urodzona w XX wieku, ma dwadzieścia kilka albumów ze zdjęciami, do siódmego roku życia. Franek, urodzony w XXI wieku ma pół albumu i kilkadziesiąt megabajtów zdjęć...
Oglądając taką ilość zdjęć w krótkim czasie, osiąga się efekt zdjęć poklatkowych, czyli jak na filmach przyrodniczych, gdzie widać roślinkę wyłaniającą się z ziemi i wypuszczającą kolejne liście. Efekt jest bardzo ciekawy! Zauważamy zmiany, których na co dzień nie uświadamiamy sobie: o! ale to drzewo było malutkie! a jak pusto przed domem na wsi! ale Basia miała jasne włosy! i ile piegów!? A TO JA ?!?! Jakiś taki mizerny byłem...

A teraz o papryce faszerowanej będzie.
Świetna przystawka lub przekąska. Ładna, prosta, tania i szybka. W smaku bardzo delikatna i aromatyczna!
Czego trzeba więcej...

4 papryki czerwone, małe, raczej szersze
1 serek, feta, saładkowy albo inny (biały)
1 pęczek świerzego tymianku
4 plastry wędzonego boczku
pieprz kolorowy świerzo mielony
sól
polewa gourmet (taki koncentrat octu balsamicznego)

Papryki oczyścić. Serek wymieszać z drobno posiekanym tymiankiem. Przyprawić solą i kolorowym pieprzem. Napełnić papryki. Owinąć każdą plastrem boczku. Zapiekać w 180 st. około 20 - 25 minut. Udekorować tymiankiem i polewą.

"słitaśne fotki"..

                                       TAK !  TO JA !
Dzisiaj nie będzie żadnego przepisu! Ani słowa o jedzeniu! Wręcz przeciwnie... bo, za przeproszeniem, rzygać mi się chce kiedy słucham kolejnych biadoleń i lamentów mediów i "biednych kierowców", spowodowanych każdym nowym fotoradarem.
O co kaman?
Nie podoba się komuś, że trzeba przestrzegać przepisy drogowe? To może podnieśmy też lament nad każdym złodziejem złapanym na gorącym uczynku... bo on taki biedny a okradł przecież bogatego! A dlaczego mają być surowsze kary (i ściganie z urzędu) za gwałty? Przecież to tylko chłopak (no wiecie...) a ona sama się prosiła!
Wyliczać dalej?
Sam lubię "przycisnąć", lubię, jak ja to nazywam, jazdę dynamiczną. Prawko zrobiłem mając 17 lat i zawsze lubiłem dużo i najlepiej szybko jeździć. Miałem jeden, wypadek (nie z mojej winy), który mógł skończyć się tragicznie, ale na szczęście nikt poważnie nie ucierpiał (chociaż Tico, które wjechało mi pod maskę, poszło do kasacji). Około 95% moich kontaktów z drogówką dotyczyła przekroczenia prędkości. Ostatnio przysłano mi właśnie "słitaśną fotkę" z formulażem i propozycją sześciu punktów.

No i co ? Czyja to wina?
Mam pomstować na rząd, wszystkich "świętych" i fotoradary ? Za kierownicą siedziałem ja! Ja dusiłem pedał gazu! Było ograniczenie do 70! Dałem ciała, muszę przyjąć to na klatę i nie biadolić.
Co zmieni więcej fotoradarów w moim "życiu kierowcy"? Będę musiał jeszcze bardziej uważać. A to właśnie o to chodzi, żeby uważać! Chwila dekoncentracji i ... pyk! Masz fotkę. Innym razem... pyk! i możesz znaleźć się na TIRze jadącym z przeciwka.
A dla wszystkich krzyczących, że to rozbój, że to łatanie dziury budrzetowej itp, mam radę!
Zróbcie na złość rządowi, samorządom, ministrowi Rostkowskiemu, Donaldowi Tuskowi i wszystkim innym, i jeździjcie zgodnie z przepisami! Niech z powodu nowo ustawianych fotoradarów nie wypłynie ani złotówka z waszej kieszeni. Taki włoski strajk fotoradarowy!

Muffinki brownies na córci urodzinki

Moja mała Basia skończyła 16 lat... Tak to już 16 lat od pamiętnego 1 stycznia. To był bardzo męczący dzień, długi i z bardzo nerwowym wieczorem, ale zakończony bardzo szczęśliwie.
Tęczę zabrali na sale operacyjną, a ja przebrałem się w śluzie w zielone ciuszki, maskę i resztę. Wpakowałem się na salę operacyjną... bo poród miał być rodzinny, czyli ze mną! Po jakiś 10 minutach ktoś na mnie zwrócił uwagę (mimo że cichutko stałem za drzwiami) i wywalili mnie na korytarz... Czekałem... czekałem...
W końcu usłyszałem płacz. Do pomieszczenia obok sali operacyjnej wyniesiono małe, wrzeszczące, czerwone i brzydkie COŚ ! Pielęgniarka powiedziała mi, że zaraz mi JĄ dadzą...(Tęcza leżała w narkozie na stole operacyjnym!) Jak to? A co ja z NIĄ zrobię?! PANIKA!!! Zmierzyli, zważyli, zawinęli w "naleśnik" i wcisnęli mi w ramiona wrzeszczące zawiniątko... Maksymalna PANIKA!!! A ONA przestała płakać i zasnęła... Nie zapomnę Jej tego !
Więc, co miałem zrobić, kiedy dzień przed urodzinami powiedziała: Tato, zrobisz mi na urodziny czekoladowe muffinki...? Nigdy nie robiłem muffinek, ciasta to nie jest to co wychodzi mi dobrze... Ale muffinki też mi się udały!

Przeszukałem kilka blogów i znalazłem najprostsze i najbardziej czekoladowe muffinki. W Majanowym pieczeniu...
A ponieważ miały być bardzo czekoladowe, dałem 120 g gorzkiej czekolady (bez mlecznej).

Reszta prawie jak w oryginale czyli pół kostki masła roztopić w kąpieli wodnej z czekoladą. Studząc rozpuścić pół szklanki cukru. Dodać 3 jajka i potraktować mikserem. Jeszcze 3/4 szklanki mąki i najpierw delikatnie wymieszać mikserem, a potem ostro na maksa! Myślałem że będą miały konsystencję taką bardziej zakalcowatą, a one pięknie wyrosły!

A pachną tak intensywnie jak intensywnie czekoladowo smakują. Są przepyszne! Od 1 stycznia robiłem je już trzy razy i rodzina dopomina się już o następne...

Wesołych :-))))

Pasztety upieczone, pstrągi przygotowane do pieczenia, ryba w galarecie od Pana Witka na balkonie, piernik gotowy!
Z piernikiem to trochę przedobrzyłem, bo dałem za dużo miodu i nie wyrósł tak jak powinien, ale rodzina orzekła, że i da się zjeść...
Pozostaje tylko życzyć wszystkiego naj!

Pierś kaczki z sosem wiśniowym

Przed Wielkanocą pisałem w ostatniej chwili o piersi kaczej z sosem cytrusowym. Teraz z pewnym wyprzedzeniem, na świąteczny obiad proponuję z sosem wiśniowym. Smakiem i kolorem bardzo pasuje do Bożego Narodzenia. W wykonaniu jest bardzo prosty, a w smaku... powalający!

Przepis na sos zaczerpnięty jest prawie dokładnie z książki "Łatwa kuchnia francuska" (aut.Raymond Blanc), z małymi zmianami.
Pierś kaczki. Przygotowuję ją tak jak w poprzednim przepisie lub trochę prościej... Skórę nacinam  w kratkę, delikatnie, żeby "dojść" do tłuszczu nie naruszając mięsa! Przyprawiam solą i pieprzem. Na mocno rozgrzanej patelni układam mięso skórą do spodu i smażę 10 minut odlewając wytapiany tłuszcz. Przewracam na drugą stronę i smażę jeszcze 4 -5 minut. Później trzeba dać kaczce odpocząć ze 4 minuty i pokroić ukośnie.
Sos. Gotuję 50 ml czerwonego wytrawnego wina i 50 ml czerwonego porto (jak nie mam porto to 100 ml wina) aż zredukuje się o połowę. Wrzucam 300 g mrożonych wiśni bez pestek, szczyptę mieszanki pięciu przypraw oraz trochę większą szczyptę cynamonu, pieprz, sól i gotuję jeszcze z 10 minut. Wyjmuję około 20 wiśni, a resztę traktuję malakserem. Jeśli chcecie, żeby sos był idealnie aksamitny to przecedźcie go przez sitko, ja wolę taki bardziej nieaksamitny. Trzeba jeszcze tylko wrzucić z powrotem ocalone wiśnie i polać kacze piersi...
U nas sos ma takie wzięcie, że robię go z podwójnej ilości składników.

Co i jak jemy, a co i jak jedliśmy?

Czasem szperając w sieci trafiam na przepis, w którym autor zaleca na przykład obtoczenie mięsa w rozkruszonej kostce rosołowej albo czosnkowej, jakiegoś wiodącego producenta "Kostek", lub w jakimś wspaniałym proszku czyniącym kurczaka złocistym... Brrr!
Wzdrygam się i wydaje mi to się jakimś PRL-owskim anachronizmem, niepotrzebnym faszerowaniem się jakimiś polepszaczami smaku i wyglądu... Ale...
Cofnijmy się troszkę w czasie. W kuchni XV - XVII wiecznej w Polsce powszechnie spożywany był sos czarny. Głównie do gęsiny, ale do innych mięs oraz ryb także.

przygotowanie drobiu w kuchni, miniatura z Tacuinum Sanitatis wydanie z około 1400 roku

 Przygotowywany był z octu, miodu, imbiru i pieprzu. Dla uzyskania czarnej barwy dodawano przetartych powideł śliwkowych i ... spaloną słomę. Ale to jeszcze nic. Okazuje się, że często zabiegani kucharze z braku czasu, po słomę sięgali do swoich butów, bo była powszechnie używana zamiast dzisiejszych skarpetek!
Ja już chyba wolę kostkę rosołową...

sprzęt kuchenny, strona z encyklopedii Denisa Diderota

No dobra, zapytacie skąd ja takie wiadomości posiadam? Ano, znów przeczytałem fajną książkę.
Mowa o "Historii polskiego smaku", której autorami są Maja i Jan Łozińscy, ci sami od książek "W ziemiańskim dworze" i "Smaków dwudziestolecia".

Nie chwalę się tu każdą przeczytaną książką (chwalę się że czytam, to fakt, ale "czytanie jest seksy") ale, tylko takimi które, moim skromnym zdaniem, mogą spodobać się osobom  czytującym blogi kulinarne i "ciekawym świata". No bo kogo może interesować co i jak jadano i pito w czasach Piastów, Jagiellonów czy Sasów.
Wiecie co pijano z rana zanim nastała "mała czarna"? Okowitę, czyli gorzałkę... A piwo było powszechnie warzonym i pijanym trunkiem, który dawano nawet dzieciom (nisko procentowe) ze względu na dużą zawartość witamin zapewne...

w browarze drzeworyt z xvi w

Warto też wiedzieć jak "wykorzystywano" puchary wiwatowe witając w progu przybyłych gości... (strach się bać!)

Kielich wiwatowy ( miały po kilka litrów pojemności)

Zwyczaje zmieniały się ze zmianami panujących nam. Największe zmiany zawdzięczamy chyba królowej Bonie i królowi Stasiowi Ostatniemu.
Książka opowiada o historii naszego jadania i pijania od czasów przed Piastami do Gomułki. Mnie został jeszcze rozdział o PRLu, Wam cała książka. Obiecuję ciekawą lekturę!