Wakacyjna relacja z Chorwacji z naciskiem na grillowanie!

To były nasze piąte wakacje w Chorwacji. Przeplatane innymi krajami, bo nie lubimy monotonii. Za każdym razem w innym miejscu, chociaż czasem w znajomej już okolicy.
W tym roku byliśmy w okolicach Zadaru na wyspie Vir.

Tłem dla naszej wyspy były piękne góry.
Tuż obok naszego domku też był dostatek pięknych landszaftów...

Ale najbliżej naszego domku znajdowała się jedna z najcudowniejszych budowli jaką można sobie wymarzyć!
Wielki wspaniały grill!!!

Ale... o tym później!
Jeszcze jedną rzeczą, która zawsze mnie zachwyca, jest wszechobecne jedzenie... które dlatego zostało jedzeniem, że było pod ręką. Na przykład karczoch...

W drodze na plażę, dosłownie pod nogami zmaterializowała się nasza ulubiona RUKOLA! Przed prawie każdym posiłkiem Franek z mamą szli po nową dostawę rukoli.

I niech ktoś mi powie, że dzieci nie lubią zielonego! Tylko "zielone" musi mieć konkretny smak!!! A rukola, zwłaszcza taka "niesupermarketowa", ma BARDZO konkretny smak.

 Muszę jeszcze wspomnieć o figach, które też rosną wszędzie. Niestety dopiero zaczynały dojrzewać i było ich jeszcze mało. Basia była niepocieszona...

Zwiedzanie okololicy zaczęliśmy od samej wyspy i miasta "wojewódzkiego", czyli Zadaru. Ciekawi zabytków znajdą kilka pamiątek po Cesarstwie Rzymskim, a wielbiciele knajpek też będą mieli spory wybór.

Zastanawialiśmy się tylko, czy miasto ma jakiś specjalny fundusz na odszkodowania za złamane kończyny na tamtejszym bruku, który nawet bez deszczu przypomina lodowisko...

Morze było dość blisko i nie wymagało "wielkiej wyprawy".
Ja lubię "ciepło", ale kiedy jest 34 - 38 st. C wolę być w cieniu z jakimś zimnym napojem pod ręką. Najprzyjemniejszy czas to wieczór!

Chorwaci to bardzo otwarci i sympatyczni ludzie. W kontakcie z obcokrajowcami przechodzą szybko na angielski. Ja byłem jednak zwolennikiem zasady: mów wolno tak jak ja i dogadamy się!
Kiedyś czytałem w jakiś mądrych księgach, że lud obecnie chorwacki, zamieszkiwał w bardzo dawnych czasach, ziemię wielkopolskie i  stamtąd wyruszyli na obecne terytorium. To wiele tłumaczy...
Odbywaliśmy też inne wycieczki. Zaprzyjaźniliśmy się z właścicielem kilku jednostek pływających - Robim (od Roberta - fajne imię!). Na początek całą rodziną popłynęliśmy odrestaurowaną starą chorwacką łodzią. W czasie rejsu okazało się, że mimo, iż Robi jest na co dzień fishermanem, a ja fotografem, mamy dużo wspólnego...

Innym razem popłynąłem z Frankiem glasbołtem na nocny rejs... Franek do dziś opowiada o wraku łodzi na dnie Adriatyku...

Pojechaliśmy na jeszcze jedną wycieczkę, trochę dłuższą... do parku narodowego KRKA. Piękności! Wodospady jak z bajki! To trzeba zobaczyć!

Teraz taka mała dygresja z morałem...
Kiedy czekaliśmy na nasz stateczek, który miał nas zawieźć do parku KRKA, przyglądaliśmy się obrzydliwie wielkiemu, bogatemu jachtowi z rosyjską banderą

, gdy podpłynął... dwa razy większy i bardziej obrzydliwie bogaty jacht z banderą brytyjską...

No, ale może przejdę już do jedzenia... :)
Prawie codziennie w użyciu był grill. Przy temperaturze 35 st. C, nie jest to łatwa sprawa, ale dawałem radę... (medal już dostałem). Jadaliśmy grillowane ryby (dorada, okoń morski i taka w złote paski), lokalny przysmak ciwapcziczi (takie paluszki z mielonego mięsa) i tradycyjną karkówkę w musztardzie Dijon (z Polska), rostbef w papryce oraz pikantne surowe kiełbaski kupowane "z metra".  Raz udało mi się kupić mule (dagnie),  ale nie robiłem ich na grillu, tylko tradycyjnie :) na białym winie.

Ryby nacierałem albo tymiankiem zerwanym z pobliskiego żywopłotu i faszerowałem cytryną, albo rosnącym przy drodze koprem włoskim i cytryną.

Tu są tradycyjne mięsiwa, czyli karkówka w marynacie z musztardy, rostbef w papryce, ciwapcziczi i szaszłyki z filetów kurczaka w marynacie z rozmarynu z czosnkiem i cebulą w oliwie na patyczkach z rozmarynu.

Dodatkami był chleb z grilla posmarowany oliwą z ziołmi i czosnkiem, bakłażan grillowany z twarogiem ziołowym z pomidorem, rukola, sałta, pomidory, ratatuja, grilowana cukinia z oliwą z ziołami, białe lub czerwone wino...
Szaszłyki chyba na prawdę były dobre!

Kiedy nie mieliśmy ochoty na tradydyjny obiadek, zjadaliśmy kuskus z warzywami lub polentę smażoną na głębokim oleju z rozmarynem i pomidorami.

No i na koniec ostatni kieliszek bilo wino...

... i pocztówka z pozdrowieniami z polskim syrenem w gorącym Adriatyku!

;)

Młoda kapusta... jak u mamy/ taty*

*niepotrzebne skreślić
Wszystkie przepisy na duszoną młodą kapustę zaczynają się od wspomnień babć i mam, które robiły pyszną kapustę.
Bardzo sentymentalny przepis...
Moja babcia świetnie gotowała (kapustę też) i wraz z Nią przepadło masę wspaniałych smaków... nie do odtworzenia.
Nie zapomnę smaku Jej barszczu z buraków z uszkami... (Co ciekawe najbliższy smakiem jest barszcz w kartonie firmy Krakus.)
Ja mam nadzieję, że moje dzieci będą kiedyś wspominać kapustę (i nie tylko!) jaką robił tata!  :)

A JA robię to tak:

średnia młoda kapusta poszatkowana
średnia cebula poszatkowana
1/2 kostki masła
2 łyżki mąki
1 spory pęczek koperku drobno pokrojony
sok z 1/2 cytryny
1 łyżka cukru
pieprz i sól

Kapustę zalać wodą tak, aby była prawie zakryta i dusić pod przykryciem. Cebulę zeszklić i dodać do garnka z kapustą, i 1/3 koperku.
Dusić, aż kapusta będzie miękka.
Na patelni rozpuścić masło, dodać mąkę i rozprowadzić. Nie rumienić zbyt mocno (zasmażka ma być jasna). Dodać do kapusty i dusić jeszcze chwilę. Przyprawić solą, pieprzem i cytryną. Wyłączyć gaz i dodać resztę koperku.
Można dodać w czasie duszenia pomidora drobno pokrojonego ewentualnie wędzonego boczku... zależy jaki mamy nastrój :)
Pychotka! Smacznego!

Syrop z kwiatów czarnego bzu

Franciszek od trzech tygodni nosi prawą łapkę w gipsie... Taki mały niefart na zajęciach karate. Cóż, zdarza się w najlepszej rodzinie.

 Na rower, plac zabaw i tym podobne zajęcia nie możemy sobie pozwolić, więc wziąłem syna, psa i aparat na spacer. Dodatkową misją miało być zdobycie kwitnącej gałązki czarnego bzu aby zrobić fotkę do tegoż właśnie wpisu. Był spacer po parku. Potem wypad nad tory, bo tam na 100% rośnie czarny bez. Zejście z małej skarpy ...i ups! Śliskie podeszwy na zielonej trawce równa się zerwanie przyczepności i ryms! Prawą ręką trzymałem smycz i ratowałem aparat, a lewą się podparłem w celu ratowania czterech swoich liter. Trochę zabolało, ale co tam. Wieczorem cała ręka bolała jakbym wsadził ją w młockarnie i nie miałem argumentów przeciw wizycie u chirurga. Pękła kostka nadgarstka. Na razie mam rękę w stabilizatorze i na temblaku. Bardzo utrudnia nawet krojenie natki, a razem z Frankiem wyglądamy bardzo śmiesznie...
Zdjęcia syropu jednak udało mi się zrobić.

Przepis na syrop podsunęła mi Bea w kuchni (klik) i nie będę go przepisywał bo stabilizator na lewej dłoni utrudnia trochę stukanie w klawiaturę. Powiem tylko, że warto włożyć trochę trudu, bo efektem jest pyszny i pachnący syrop, zamknięty w butelce. Otwieram go w styczniu i w całej kuchni pachnie gorącym czerwcem. Używam go głównie do napojów zimnych, do herbaty, ale i do deserów. Bardzo polecam!

Szparagi z grila i pasta z bakłażana

Dzisiaj krótka migawka z minionego baaardzo dłuuugiego weekendu na "nawsi".
Pierwszą z kilku nowinek jakie u nas gościły były szparagi z grilla, z pikantnym sosem limonkowo - miętowym.
Drugą, kiopułu - pasta z grillowanego bakłażana prosto z Lawendowego Domu .

Szparagi zrobiłem z tego co miałem w głowie i w spiżarce. Przygotowane szparagi obtoczyłem w oliwie z oliwek i odrobinie ziół prowansalskich.

Na patelni rozpuściłem pół kostki masła i wrzuciłem otartą skórkę z limonki, posiekanych kilka listków mięty i papryczkę chilli, po chwili zdjąłem z palnika.

Przyprawiłem odrobiną soli i pieprzu. Szparagi grillowały się około 10 - 15 minut.

Polałem sosem i gotowe.
Dokładny przepis na pastę z bakłażana znajdziecie w Lawendowym Domu.

W mojej wersji jest to upieczony na grillu bakłażan (a dokładnie trzy) roztarty (ze skórą) z pięcioma ząbkami czosnku.

Jak widać na zdjęciach nie miałem dobrego sprzętu do rozcierania i moja pasta jest mało pastowa... Ale była pyszna. Następnym razem dam więcej czosnku :)

A teraz wiadomości z "nawsi".
Tak wygląda nasz "sad" a właściwie sadek...

A tak wyglądają okoliczne profesjonaliczne Sady, na które prawie każdego dnia rozpryskiwane są hektolitry najróżniejszych preparatów. Przypomnę Wam o tym jesienią ;)

Szparagi 2012

Są... Zazdrościłem innym, ale już są i u mnie. Na początek zrobiłem naszą wersję ulubioną. Wczoraj trochę zmienioną wersję ulubioną numer dwa.

A robi się to tak...
Przygotowane zielone szparagi obtoczyć w oliwie i szczypcie ziół prowansalskich. Ułożyć w żaroodpornym naczyniu i piec w 200 st. C ok. 10 min. Posypać podsmażonym boczkiem wędzonym pokrojpnym w kostkę i odrobiną soli, i pieprzu. W czasie gdy pieką się szparagi ugotować jajka w koszulkach. Jaka zozgnieść na boczku, posypać tartym parmezanem i szczypiorkiem...
Wcinać trzęsąc uszami...

Proste?
A w sobotę otwieramy sezon na "nawsi"...
Oj będzie się działo...

"Puch czekoladowy z musem malinowym" prosto z Nieszawy

Znów przeczytałem książkę. Ech... powiecie, dobrze że ten Gutek tak wolno czyta bo zanudziłby nas książkami, a miał być blog o dobrym żarciu! Jest! Dwa w jednym.

Jak już sugeruje tytuł  "ZAPACH ŚWIEŻYCH MALIN", jest o jedzeniu. Też.
Książka jest zbiorem opowieści o czasach przed- i powojennych w Nieszawie, miasteczku nad Wisłą. Nieszawianie i ich potomkowie wspominają dawne smaki, zwyczaje i ludzi którzy mieli w tym wszystkim swój udział.
Nieszawa z racji połóżenia, była miasteczkiem wielonarodowościowym. Przeczytamy, więc o kuchni polskiej, niemieckiej, żydowskiej, a nawet kresowej. Opowieści przeplatane są najróżniejszymi przepisami. Dowiemy się jak zrobić mus malinowy, marynatę do mięs czy kiszkę wątrobianą, ale też co to jest cymes, gęsi pipek czy Weihnachtsstollen. Mnie najbardziej spodobał się rozdział pod tytyłem "Swojskie jadło, czyli ''biedny'' nie znaczy "głodny"". Tu znajdziecie przepisy na zapomnianą wodziankę, kartoflankę, żur, żelazne kluski, ołdaki czy parzybrobę.
Ja dzisiaj podejmę Was trochę bardziej bogato i elegancko :)
Oto puch czekoladowy z musem malinowym.

Ponieważ pora roku trochę nie malinowa... mus zrobiłem z konfitury malinowej i dodałem od siebie sporą gałązkę mięty, które to poraktowałem malakserem. Reszta przepisu dokładnie prosto z książki.

Harmonijki z kalmarów - czarowanie lata...

Wiosnę już przywołaliśmy... czas na lato! Dzisiaj mała zaprawka, coś co może się przydać na wakacjach!

Ale, ale... Odkryłem ostatnio moją prywatną mała Amerykę!
Przeglądając mojego bloga znajdziecie przede wszystkim dania główne, przystawki i ewentualnie jakieś desery, ale wypieków jak na lekarstwo! Właśnie odkryłem dlaczego... To jest zwykła NIEPOKORA. Robiąc wołowinę po burgundzku czy polędwiczki w karmelu mogę sobie po folgować... Czosnku jeden ząbek czy pięć? Proszę bardzo pięć! Musztardy, łyżka czy trzy, a może wcale? Dzisiaj trzy, a jutro jedna, ale z gorczycą!
A teraz folgujcie sobie piekąc ciasto drożdżowe... No śmiało! Jedźcie po całości i nie dajcie drożdży, albo dziesięć jajek zamiast trzech...
Piekąc ciasta i tym podobne sprawy trzeba trzymać się przepisów! A to nie jest fajne... przepisy są po to żeby je omijać ;) No bez przesady... Wiadomo, że każda przesada jest zła. Nie dam czosnku do czekolady, ale chilli owszem.
To trochę tak jak za kierownicą... :) Przejedźcie przez całą Warszawę zgodnie z przepisami! Ha, ha! Już to widzę. W najlepszym przypadku będzie Was boleć głowa od klaksonów trąbiących na Was samochodów. Kiedyś, tak dla jaj, jeżdżąc i usypiając małą Basię (to był najlepszy sposób), przejechałem duży kawałek Trasy Łazienkowskiej zgodnie z ograniczeniami prędkości (50 - 80 km/h)... Pomijając drobny fakt, że o mało sam nie zasnąłem (a Młoda wręcz przeciwnie), byłem zawalidrogą, powodującym korek i niewybredne "pozdrowienia" od mijających mnie kierowców.
A teraz do kuchni!
Potrawa prawie zgodna z przepisem J. Oliviera z książki "Moje obiady" :)

Kalmary, po jednym na głowę (np 4), mogą być mrożone, nacinamy. Potrzebne są do tego dwa noże, jeden wkładamy do środka, drugim tniemy co centymetr, tak żeby jedna strona była nie naruszona. Następie solimy i pieprzymy pieprzem białym, ale ja wolę kolorowy. Biały ma charakterystyczny zapach, za którym nie przepadam.
Gotujemy ziemniaki (najlepiej młode, ale... to nie ciasto, mogą być stere), odparowujemy i rumienimy na oliwie z masłem. Do ziemniaków dajemy czerwoną cebulę pokrojoną w talarki lub piórka. Gdy się zeszkli, zdejmujemy wszystko z patelni na talerz do ciepłego piekarnika. Na patelnię dolewamy odrobinę oliwy i smażymy kalmary, 2-3 minuty po każdej stronie. Gdy się ze złocą, dodajemy kawałeczek masła, dwa ząbki czosnku drobno pokrojonego, dwie papryczki chilli bez pestek pokrojone w drobną kostkę i sporą garść siekanej natki. Mieszamy intensywnie smażąc na dużym ogniu i po chwili dodajemy ziemniaki i cebulę. Jeszcze minuta na dużym ogniu, sok z połówki cytryny i gasimy ogień, posypujemy listkami mięty, i mamy wakacje nad Adriatykiem na talerzu...

Pierś kaczki z sosem cytrusowym

Dzisiejszy wpis czynię w trybie specjalnym - interwencyjnym!
Święta tuż, a okazało się, że na blogu nie ma przepisu na sos cytrusowy... skandal! Robię go od tak dawna, że wydawało mi się naturalne, że On tu jest.
Sos jest baaardzo zacny, a pochodzi z książki "W kuchni u Kręglickich". Sposób smażenia piersi pochodzi ode mnie (i też jest zacny).

Sos cytrusowy

szklanka soku ze świeżych pomarańczy

szklanka soku ze świeżych grejpfrutów

60 g cukru

skórka z pomarańczy otarta w cienkie paseczki (bez białego)

20 ml brandy (robiłem też z rumem)

Sok przecedzić, zagotować i zredukować do połowy. Dodać cukier i dalej redukować aż zgęstnieje. Dodać skórki, zamieszać wlać alkohol, podpalić i poczekać aż się wypali. Jeżeli jest za gęsty dodać trochę soku z pomarańczy.

 

Piersi kaczki naciąć w kratkę, przyprawić solą i pieprzem. Smażyć skórą do dołu ok 10 min na średnim ogniu. Wytapiany tłuszcz odlewać. Przewrócić i smażyć 2 min. Wstawić do piekarnika (180 st. C) na 4 min.

Podawać pokrojone w ukośne plastry i polane sosem...

 

Kaczkę widoczną na zdjęciach robiłem na występach gościnnych i zdjęcia są robione telefonem :( To chyba dlatego nie znalazły się do tej pory na blogu...

Truskawki w czekoladowych muszelkach... na Franka urodziny

Nie ma roboty - źle! Za dużo roboty - też źle!
To tak w kwestii mojej długiej absencji na blogowych stronach. Nie tylko tu, ale i na zaprzyjaźnionych blogach.
Dzisiaj krótko, ale konkretnie.
Franciszek ma dziś urodziny, goście byli w niedzielę...

Przepisu na deser nie było... powstawał do ostatniej chwili, do podania na stół.
Miałem ochotę na truskawki.
Truskawki fajnie grają z czekoladą.
Ale truskawki maczane w czekoladzie? Hmm... Kiepsko...
A truskawki w foremkach z czekolady... No! Ciepło...
Trochę może być mdło... chyba że to będzie gorzka czekolada...
Ok, jest prawie dobrze... a gdyby tak kilka kropel zagęszczonego balsamico...
BINGO!
No, tak... przez obiektyw wygląda trochę nudno!
Listek mięty! Teraz lepiej!!!

PS
Muszelki robione w rulonie z papieru do pieczenia

Łosoś na porach z pistacjami, czyli pora na łosia

Znów mam deżawiiiii...
Takie miałem piękne plany na dzisiejszy wieczór... Zrobienie kilku zdjęć, których nie udało mi się dokończyć za dnia, wczesne spacyfikowanie młodego, a potem zasiąść spokojnie do komputera w celu ogarnięcia dzisiejszych zdjęć, zrobienia wpisu na blogu i wcześniejszego zalegnięcia pod kołderką... Ale... "Cały misterny plan w ....." Jak się wyraził Siara w Kilerze2...
O 17 tej, odbierając Młodego ze szkoły dowiedziałem się, że ma na dzisiaj  (od tygodnia) zaproszenie na urodziny do kumpla. W pierwszej chwili powiedziałem NIE! Ale łzy wielkości grochu zrobiły swoje (po za tym ukarałbym też jubilata...) No, więc szybka akcja - dom, odrabianie lekcji, przebieranie, rajd na drugi koniec miasta i spóźniliśmy się tylko pół godziny :)
A Młoda, okazało się, że ma juto klasówkę z chemii... ech... o 23,50 zakończyliśmy wodorotlenki.
Przejrzałem tylko fotki i zasiadłem do bloga...
A dzisiaj znów łosoś. Tak jakoś chodzi za mną ostatnio.
Przepis pierwotny zaczerpnięty jest od Paskala de Knorr Brodnickiego, pominąłem tylko kostki z benzoesanem sodu... chemii mam dzisiaj dość!

Alor!
(Porcja na jedną nie bardzo wygłodzoną osobę.)
stek z łososia bez skóry, około 150g, przyprawiony solą, pieprzem i curry
duży por, część zielona pokrojona na plasterki i wypłukana
garść pistacji rozkruszonych
porwany listek bazylii
odrobina oliwy
Pora kładziemy na zimną(!) oliwę i smażymy ok 5 minut, dodajemy połowę pistacji, przyprawiamy solą, pieprzem i curry.
Smażymy łososia. Na talerzu układamy pory, na nich łososia, posypujemy bazylią i resztą pistacji. Gotowe! Idziemy robić zdjęcia, ignorujemy nawoływania głodnej rodziny! Bą apetyt! :)

P.S.
Wiem, że należę do męskiej mniejszości blogowej (wystąpię do premiera o parytety w tej dziedzinie) ale walcie śmiało!
 Np "przepis ograny i passe!" albo "może wymyśliłbyś coś swojego!"
;)