W końcu są... W A K A C J E !

Czekaliśmy, czekaliśmy no i są !
Winiety, ubezpieczenia, lekarstwa, waluta na drogę i jeszcze parę "niezbędnych" rzeczy, kupione. Płetwy, maski z rurką, ręczniki i namiot plażowy, spakowane. Samochód wyrychtowany. Nastroje, nas czworga,  bojowe! W piątek wyruszamy. Chorwacja, a dokładniej Istria, czeka. Istryjskie bilo wino i ćrno wino już się cieszą na nasz przyjazd. Mule, krewetki, dorady i wszelkie kalmary z ośmiornicami, już przebierają nóżkami, nie mogąc się doczekać kiedy wylądują na naszym stole. Sir i warzywa, cierpliwie dojrzewają, dygocząc z tęsknoty... Mam również nadzieję na nadrobienie zaległości w kwestiach istryjskich trufli.Oj! Będzie się działo! Będzie!

A na pożegnanie, jak zwykle szybki i prosty przepis, jak zwykle mięsny :) Nafaszerowałem filety z kurczaka podduszonym na patelni szpinakiem z czosnkiem na maśle, suszonymi pomidorami, mozzarellą i papryczką pepperoni czerwoną.

Papryczka taka jakaś trochę lipna, bo mogłem ją chrupać jak marchewkę, bez konieczności popijania wiadrem wody...
Jak nafaszerować filet z kurczaka, każdy chyba wie: wbić w niego nóż, kilka razy lekko pogrzebać nim w środku, napełnić powstałą kieszeń :)
Później po oliwiłem, po tymiankowałem, po soliłem, po pieprzyłem i upiekłem (ok 30 min. 180 st. C).

Na deser, co u nas rzadko się zdarza, był sorbet truskawkowy (deser rzadko się zdarza, a sorbet jeszcze rzadziej). Sorbetem poczęstowałem się od Dominiki lekutko go jeszcze bardziej upraszczając (jak przystało na leniwego faceta).

Zmiksowałem: truskawki, pół szklanki soku z lemonki z cytryną(Hortex), łyżka cukru, kilka listków mięty. Potem zamrażalnik, gdzie niestety trzeba to mieszać czasem.
Nie mam porządnej łyżki do lodów, co niestety widać na zdjęciu...

Ale nikomu to zbytnio nie przeszkadzało w konsumpcji...

Pozdrawiam wszystkich letnio, tzn gorąco, tylko letnio od lata... i do zobaczenia gdzieś tak pod koniec lipca :)

Pieczone udka kurczaka... po karaibsku nad Bałtykiem

Fajne jedzonko na zimne letnie wieczory... Siadamy na tarasie naszego domu na działce pracowniczej, lub przed przyczepą kempingową stojącą na tyłach domu zaprzyjaźnionego rybaka... Opędzając się od chmary zmutowanych i wygłodzonych komarów, wdychamy spaliny z pobliskiej obwodnicy lub bałtycką bryzę wymieszaną z "zapachem" tojtojki z wydm. Okręcamy się szczelnie kocem, a dzieciakom zakładamy kurtki na polarze. Jak mamy taką możliwość to radzę rozpalić ognisko... poprawi trochę "zapachy" i podniesie temperaturę powietrza do jakichś 8 st C.

Kiedy jesteśmy już tak przygotowani możemy zabrać się do spożywania naszej karaibskiej kolacji! (przepis z książeczki KUCHNIE ŚWIATA 4/5 wydanej kiedyś przez Tęczę z Agorą) 
A kolację robimy tak:
Udka (NIE PAŁKI!) ułożyć w naczyniu do pieczenia skórą do góry (w przepisie było odwrotnie, ale wtedy nie będziemy mieli chrupiącej skórki) i naciąć wzdłuż kostki, żeby zrobiła się kieszonka. Kieszonkę napełniamy posiekanym szczypiorkiem z solą i pieprzem.

W miseczce robimy marynatę: rozpuszczone pół kostki masła, łyżeczka tymianku, dwa zmiażdżone ząbki czosnku, sok z jednej limonki i coś ostrego ode mnie np. posiekana papryczka chili lub chociaż trochę sproszkowanej. Tym polewamy kurczaka, zakrywamy folią i wstawiamy do lodówki na kilka godzin (jeśli jesteśmy na urlopie nad Bałtykiem, nie musimy używać lodówki).

Pieczemy pod folią al (na koniec zdejmujemy) około godziny w 190 st C. Podajemy przybrane plasterkami limonki i świerzą kolendrą np z ratatouille i pieczonymi ziemniakami.

Konsumujemy marząc o dodatniej temperaturze wody w Bałtyku...

Zabawa

Żeby było jasne: nie lubię łańcuszków! Ale ten to zabawa, niezobowiązująca i może być wesoła... Więc dlaczego nie dziesiąte zdjęcie?

Trochę miałem kłopot z ustaleniem, które to u mnie w komputerze jest dziesiąte. Jakby zabawa nazywała się ostatnie zdjęcie... sprawa byłaby dziecinnie prosta, a tak... przy tej ilości zdjęć... Koniec końców, ustaliłem, że pierwszym folderem będą "aaaarchiwalne".

Ale zanim zdjęcie, zorientowałem się że muszę sprawę puścić dalej. Tak, więc proponuję udział w zabawie: Beacie , Małgosi , Dragonfly i Antoniemu ! Jeśli ktoś z Was już wcześniej został zaproszony do tej zabawy i już pokazał 10te zdjęcie... to niech pokaże 11te :)

A teraz moje 10te zdjęcie. Zrobione przez mojego szkolnego kolegę Leszka ( hejka! ), razem z którym  pasjonowaliśmy się fotografią. (Leszek, w przeciwieństwie do mnie, wyszedł na ludzi i nie jest fotografem). Zdjęcie, według moich obliczeń pochodzi z roku 77 - 78 XX wieku i przedstawia 11 - 12-to letniego mnie...

Już można się śmiać...

Godz. 20.52

W odpowiedzi na niektóre komentarze dodaje 9te zdjęcie. To były początki:

Nawsiowych weekendów ciąg dalszy

Powtarzam to do znudzenia: ze mną jak z dzieckiem... za rękę i do baru! Podobały się maki? Proszę bardzo. Ale to ostatni raz... przekwitają.

Inne kwitną pełną parą, inne też przekwitają, jeszcze inne rosną jak wściekłe i to nie zawsze tam gdzie bym chciał...

Nawsi jest pełna demokracja roślinna... chociaż czasem przypomina mi to bardziej anarchie...

Dzisiaj trochę tak chaotycznie. Teraz fotka uzupełniająca poprzedni wpis. Tak ma wyglądać papryka przed wrzuceniem do worka:

Jeszcze jedna fotka nie do końca na temat.

Ponieważ Franciszek ma już sześć lat i za chwilę będę musiał przeprowadzić z synem pierwszą męską rozmowę... przygotowałem sobie pierwsze ze zdjęć poglądowych...

No a teraz pierwszy przepis z nawsiowego stołu, który wyszedł spod Tęczowej ręki. Proste i pyszne: pomidory, cebula młoda taka słodka, rukola z ogródka, trochę kolendry, sól, pieprz i trochę oliwy...

Kiedyś, kiedyś... Robert Makłowicz robił placki z kwiatami czarnego bzu. Ostatnio mignęły mi one u Beaty. Mignęły dosłownie, bo bardzo się spieszyłem i przeczytałem tylko tytuł.

Tak, więc w ostatnią sobotę musiałem trochę improwizować kiedy w końcu zdecydowałem się je zrobić, bo bzy kwitły w najlepsze i kusiły zapachem.

Zrobiłem po prostu ciasto naleśnikowe, może troszkę gęstsze. Kwiatostany maczałem w nim i na patelnię, a po lekkim z cięciu się ciasta, odcinałem grube ogonki. Zmiana strony, lekko docisnąć i gotowe. Nie miałem cukru pudru, więc musiał wystarczyć zwykły.

Dla amatorów maków jeszcze mały drobiazg:

A! I jeszcze coś... Wakacje tuż. Będę miał przerwę w pisaniu na początku lipca, ale za to potem zaleję was relacjami z Chorwacji. Mam tylko jeden problem. Wyjeżdżamy przed ewentualną drugą turą wyborów. Jeżeli będzie, musiałbym dmuchać prawie 300 km w tą i z powrotem do ambasady...

Błagam! Nie psujmy sobie wakacji! Wybierzmy prezydenta w pierwszej turze! (tylko oby nie tego co tak się zmienia jak kameleon, bo po wyborze znów się zmieni i zrobi nam V RP!)

Znów na nawsi...

Nie, nie jąkam się... (a szkoda bo to podobno sexi:) Dlaczego nasze sioło nazywa się "nawsi" już pisałem, więc nie będę się powtarzał.

Ostatni weekend (i zbliżający się też) spędziliśmy właśnie tam.

Fale powodziowe i ulewy nam nie straszne, bo na szczęście/niestety (skreślić zależnie od kontekstu) w okolicy nie ma żadnej "wody". Pojechaliśmy w środę wieczorem i już za Jankami zaczęła się burza. Spoko! Nie takie rzeczy przejeżdżało się samochodem! Lało całą drogę i jeszcze długo w nocy. Jadąc do naszej nawsi trzeba na końcu pokonać około 500 m bardzo nie utwardzonej drogi, ale mimo ulewy jakoś się udało.

W czwartek chcieliśmy pojechać na procesję do miejscowego kościółka... ale niestety nasze autko zapadło się w rozmięknięte podwórko i nie zamierzało o własnych siłach, nigdzie się ruszać.

W piątek, po kolejnej burzy jego zamiary nawet się pogłębiły... A my nie mieliśmy już chleba, masła no i piwa! Z pomocą musiał przyjść, a raczej przyjechać zaprzyjaźniony traktor. Jemu udało się przekonać nasze autko do zmiany planów. Jednak aby sytuacja się nie powtórzyła, następną noc autko spędziło z dala od domu w pobliskim sadzie (co z kolei ja bardzo źle znosiłem :).

Okazało się, że jednak koło nas już jest "woda"... tuż za naszym "laskiem" płynie całkiem wartka rzeka... i nie przeszkadzają jej sady, porzeczki, ani pszenica...

U nas na polu, gdzie "zasiałem" trawę, też troszkę ją wypłukało...

 A to my ewrybady... wyglądamy nadchodzącej burzy.

Oczywiście na nawsi żywimy się w 90% potrawami z grilla. Stałym punktem menu, jest grillowana papryka, która jest specjalnością Tęczy. Paprykę trzeba opiec dość intensywnie na grillu, aż sczernieje skóra. Potem wkładamy ją do foliowej torebki, zawiązujemy i potrząsamy. Po tych torturach pięknie daje się obrać ze skóry. Paprykę czyścimy z pestek, kroimy na paseczki, zalewamy oliwą, wciskamy czosnek, sól, pieprz i odstawiamy do przegryzienia.

Drugą przystawką były grillowane paski cukinii z miętą i oliwą.

Mamy jeszcze ulubiony biały sos, który w wersji podstawowej składa się z: gęstego jogurtu, startej około pół cebuli i ząbka czosnku, posiekanej drobno mięty i natki kolendry, soli i pieprzu.

Ponieważ czasem czegoś brak, np kolendrę zjedzą turkucie podjadki, sos ulega pewnym mutacją.

Na koniec jeszcze doniesienia z mojej grządki :)))

Rukola mi się rzuciła straszliwie,

tymianek pięknie zakwitł,

tylko niestety perz też ma się świetnie, a zwłaszcza w szczypiorku.

Dzisiaj też wyruszamy. Zobaczymy jakie postępy zrobiła rukola, czy nadal mamy dom nad rozlewiskiem i czy maki jeszcze kwitną...

TILAPIA DLA WIELKIEGO MISTRZA KRZYŻACKIEGO (ze szparagami:)

Dostałem książkę. Niby nic. Czasem dostaję nawet kilka książek... Czsem dostanę butelkę wina... też fajnie! Kiedyś, dostałem łuk. Od Mikołaja pod poduszkę. Super był, tylko drugiego dnia się złamał i mama musiała raklamować go w Składnicy Harcerskiej... Ale, zaraz, zaraz... a, no więc ta książka to jest o gotowaniu, znaczy taka bardziej kucharska, ale historyczna jakby. "KUCHNIA WIELKICH MISTRZÓW" jest zbiorem współczesnych adaptacji, przepisów z kuchni malborskiego zamku. Na szczęście, tego co jadali  wielcy mistrzowie, a nie więźniowie w lochu...

Nigdy nie robiłem tu nikomu "pijara" i nie będę, jak nie będę przekonany, że warto, ale ta książka naprawdę bardzo mi się podoba. A! Żeby było jasne: kupować jej nie kupujcie. Ja ją mam i jak coś będziecie chcieli ugotować po krzyżacku, to musicie zaglądać do mnie na bloga :)
A tak na marginesie, to powiem, że braciszkowie sobie nie źle podżerali!
No to mała próbka z Malborka.
Ryba jest z ryżem, w oryginale z dzikim. Ja miałem brązowy, ale wyglądał naprawdę dziko. Ugotowałem go w wywarze jarzynowym i wymieszałem z odrobiną podsmażonej cebuli.
Dodatkiem były szparagi (sorki!) ugotowane w wodzie z solą, cukrem, listkiem laurowym, goździkiem i gałązką tymianku.

Do ryby zrobiłem taki jakby dresing z poplasterkowanej rzodkiewki, dymki, czosnku, natki kolendry, wymieszanych z sokiem z jednej lemonki z setką oliwy extra. Trzeba zrobić wcześniej, żeby się przegryzło.

A tilapię trzeba po prostu natrzeć solą, grubo grubym pieprzem i upiec.

 Proste jak zwykle... A pyszne... jak zwykle :)
Dzięki Krycha!

Wieprzowina z ananasem

Dzisiaj jedziemy ostro! A ponieważ pora "lunchu" tuż, bierzemy się do roboty! Nie będzie opowieści dziwnej treści o błocie przy grillu i ukradzionej rynnie, albo o... stop! (No, ale szkoda, że nikt nie powiedział mi o jaką CIECZ chodzi na tym ogłoszeniu w Białej...)

W zamrażalniku leżał schab. No ale przecież nie zrobię kotletów schabowych... (zrobiłem w ubiegłym tygodniu i na dwa lub trzy miesiące wszyscy mamy dość).

Przypomniałem sobie o serii książeczek wydanej kiedyś przez Tęczę z GW: Kuchnie Świata. Padło na Meksyk i wieprzowinę z ananasem!

Wieprzowinę (schab lub łopatkę) pokrojoną w kostkę, obsmażyłem na dużym ogniu i przełożyłem do garnka. Na tą samą patelnię wrzuciłem pokrojoną w grubą kostkę paprykę słodką czerwoną, cebulę, ostrą papryczkę bez nasion posiekaną drobniutko, sól i pieprz. Bałem się, że jedna papryczka to trochę mało, więc posypałem jeszcze troszkę mieloną chilli... :)

... i do gara. Na wierzch pokrojony w kostkę ananas, kilka posiekanych listków mięty i odemnie sok z połówki limonki.

Podlałem pół szklanki wody i pół soku z ananasa. Przykryłem i na małym ogniu dusiłem trochę ponad godzinę.

Podaje się z ryżem. Ja do gotowania ryżu dodałem trochę soku z ananasa...

Z piwem np Corona z lemonką - Meksyk w gębie!!!

Tylko NIE o szparagach !

O szparagach już nie będę! Chociaż na naszym stole pojawiają się ostatnio bardzo często pod różnymi postaciami - na razie koniec!Obiecuję! Już zacząłem dostawać anonimy z pogróżkami: "NApIsz JeSzcZe raZ o SZpaRagacH tO cI..." Dobra, OK !
Tak więc, nie będę już wspominał o szparagach, które zrobiłem na "nawsi" z grilla... takich zawiniętych w boczek... nic! Ani słowa!
A że, na "nawsi" byliśmy i grillowaliśmy to mogę.
Mam nadzieję, że kiedyś, może jeszcze w tym roku, zrobi się ciepło, przestanie padać i będzie można grillować jak cywilizowany człowiek. Człowiek kultury europejskiej.
Ja w sobotę musiałem pracować w takich warunkach:

To już chyba w Azji mają lepiej... (w trakcie grillowania przynajmniej...)
Na dodatek zostałem potraktowany bryłkami lodu, chociaż nie zamawiałem takowych.

Wcześniej, nawet było prawie plażowo. Później zaczęło padać dosyć mocno!

A ponieważ, jak widać, coś mi ukradło kawałek rynny... Lało się mocno i gdyby nie Franciszek i Szymon (ukochany jego brat cioteczny), którzy zajęli się melioracjom... pewnie byśmy popłynęli...

No, więc jakby zrobiło się kiedyś ciepło... to może ktoś wykorzysta nasze przepisy na grillowanie. Niektóre przepisy pochodzą z "życia i praktyki" inne (np na marynowanie mięs) od naszego przyjaciela Pascala, tylko zostały trochę adoptowane :)
Mięso. Najczęściej karkówkę, najlepiej antrykot, marynuję na dwa proste sposoby. Pierwsza marynata: duża ilość musztardy Dijon, mała ilość oliwy, trochę soku z lemonki lub cytryny, sól, pieprz. Druga marynata: oliwa i bardzo, bardzo duża ilość słodkiej papryki, troszkę ostrej, ząbek (dwa) czosnku zmiażdżony, sól, pieprz. Mięso lubi poleżeć w nich dzień lub dwa!
Do tego grillowane warzywa. Tym razem, z uwagi na mało sprzyjające warunki, było bez szaleństw... cukinia i bakłażan. Obydwoje wcześniej zostali nasmarowani oliwą z ziołami (tymianek, oregano itp), czosnkiem, solą i pieprzem.
No i jeszcze obowiązkowe u nas, ziemniaki pieczone w folii. (Jeden szczegół: ziemniaki trzeba naciąć i włożyć odrobię masła w nacięcie;)
Tak raczej skromnie tym razem było...

Ponieważ, tu u mnie z deserami trochę kiepsko. Polecam ptysie z cukierni w pobliskiej Białej Rawskiej. Nie próbowałem, ale to prawdziwe dzieła sztuki!              fotki komórkowe

Próbowałem za to ciasta drożdżowego z tej cukierni... pycha!

PS
Obok przystanku PKS w Białej, ktoś zamieścił ogłoszenie. Nie wiem o co chodzi, ale może ktoś bardziej wtajemniczony mi wyjaśni...

Bardzo mnie to frapuje... Może bym reflektował...

Dla odmiany... SZPARAGI !!!

Bardzo śmieszne, prawda? Tym bardziej, że to trochę inna wersja tych ostatnich... taka tam radosna twórczość.

Zaczynamy tak samo, tzn owijając zielone szparagi boczkiem i piekąc je.

Potem serek kamamberek zawijamy w folię i na parę minut do piecyka. Kiedy szparagi są gotowe, a serek swoje odstał w piekarniku i jest płynny... Rozrywamy go na szparagi!
W przypływie twórczej inwencji dorzuciłem połówki pomidorów koktajlowych i szczypiorek...
Dzisiaj to wszystko w temacie. Muszę odespać żeglowanie :)

Szparagi... czwarty raz!

Jakoś ostatnio ciągle jestem w niedoczasie! Niby wszystko jak zawsze... a zawsze niedoczas! Jadę odpocząć!

Dzisiaj z Frankiem udało nam się w końcu zrobić testy alergiczne! Jak na dziedzica "nawsi" przystało, wyszło, że uczulony jest na trawy i zboża! Ha, ha! On latem nie ma nigdy problemów, a ma ( znaczy choruje) jak robi się zimno i o trawach już dawno wszyscy zapomnieli... :) Doktory rzekły: testy jedno, życie drugie... Zobaczymy co z tego wyjdzie...

A szparagi są super pyszne i super szybkie... jak to szparagi!

Dzisiaj były z boczkiem i z jajkiem w koszulkach.

Szparagi zielone ,po przygotowaniu (patrz wcześniejsze posty), surowe, owinąłem w boczek wędzony, osoliłem, grubo opieprzyłem i skropiłem oliwą ...albo odwrotnie.

 Piekły się 10 minut w 200 st.C.

Jajka w koszulkach (zawsze stres) pierwszy raz się super udały. Do garnczka ze wrzątkiem dodałem trochę octu winnego i zamieszałem żeby zrobić "wir". Wbiłem jajka (pojedynczo) i gotowałem 2-3 minuty. Łyżką cedzakową na talerzyk, a potem na gotowe już szparagi.

Robiłem to pierwszy raz i jest to mój przepis, który jest wypadkową różnych "obcych" przepisów i moich doświadczeń!

BAJKA! Trąciło tylko malizną!

A w piątek spadam na wyjazd samców, na żagle... A HOJ !

                 Tak było w ubiegłym roku :)

Szparagi... odsłona trzecia

Dzisiaj szybciutko... Trochę na kolanie. Zdjęć też tak nie za wiele... na kolanie... A właściwie tylko jedno in statu nascendi...

To jest sos z którym połączyłem tagliatelle. Ale najpierw jak zrobić sos! Zeszkliłem dwie małe cebule z ząbkiem czosnku, dolałem pół butelki białego wina, po chwili śmietanę. Następny był łosoś wędzony pokrojony w paski. Później szparagi, miałem białe, ale lepsze byłyby zielone. Po około 10 minutach dodałem pokrojone na połówki pomidory koktajlowe i szczypiorek, i ... wyłączyłem gaz. Po ugotowaniu makaronu i odlaniu (tak z grubsza) dodałem na patelnię do sosu. Jeszcze chwilę na dużym ogniu i gotowe!
Zdjęć gotowej potrawy nie zdążyłem zrobić... groziło linczem!
Szparagi jeszcze będą... postaram się! Smacznego!

Otwarcie ! (sezonu... prawie letniego)

No tak... maj... majówka... te sprawy. A na termometrze max 14 st. C. Trochę kiepsko... Ale 1-szy maja, sezon trzeba zacząć... prawie jak majówka!
Pojechaliśmy na "nawieś", chociaż w nie pełnym składzie, bo Basia była na wyjeździe żaglówkowym... Kulinarnie trochę straciła, ale i tak wróciła przeszczęśliwa!
A na "nawsi" trochę było chłodnawo, ale na stole, pełnia lata...
Nasz młodszy, szczerbiec, mimo swojej wybredności, jedzonko z grilla przyswaja z chęcią (...czym skorupka za młodu...)

Na stole to co już wcześniej Wam zapodawałem: kulki serowe, ziemniaki, szaszłyki, polędwica w musztardzie francuskiej...

 może za wyjątkiem karkówki marynowanej w oliwie z ziołami i dużą ilością musztardy Dijon lub, duga wersja, z dużą ilością słodkiej papryki i takie tam...
Po jedzonku był spacer... prawie jak na południu Francji... prawie...

Porzeczka zamiast winogron... ale u nas spożycie wina porzeczkowego jest chyba równe albo większe od spożycia wina gronowego we Francji...
Klimaty o zachodzie słońca (które łaskawie czasem się pojawiało) prawie jak...

Młody zdobywał napotkane szczyty z wielką pasją... oby tak Mu zostało...

A tu moja grządka!

Na pierwszym planie szczypiorek, dalej melisa i tymianek. Rozmaryn niestety, jak to mi tu zapowiadano, nie przezimował i drzewko laurowe też...
Na reszcie grządki przygotowane miejsce na koperek i kolendrę (już posiane) i dużo miejsca na rucollę!
Będę się rozliczał z planów... Będzie kupa śmiechu!
Podsumowując: prawie czyni wielką różnicę!
PS. A o szparagach jeszcze będzie...