W Kazimierzu Dolnym... na nartach (relacja prawie na żywo)

Jesteśmy na wczasach w... Kazimierzu. Minione dwa dni spędziliśmy głównie na nartach. A tak! W Kazimierzu można jeździć na nartach. Wiem, jak kto by się uparł to i po Marszałkowskiej w Warszawie mógłby jeździć (jak drogowców zaskoczy to i bardzo upierać się nie trzeba). Ale tu jest całkiem fajna górka. Jak ktoś zasmakował jakowyś "lodowców" to zabije mnie śmiechem, ale nam się podoba. Na nauki z dziećmi świetne miejsce. Tłoku nie ma, ceny znośne, wypożyczalnia i bufet są. A i jechać daleko nie trzeba.
Kwatera nam się trafiła też super. Czysto (wszystko nowe), cieplutko, dwa pokoje z aneksem kuchennym w promocyjnej cenie :) i miła Pani Właścicielka :). No, bajka! Nawet pogoda wymarzona.
A teraz dokumentacja, żeby nie było, że tutejszego piwa Perła (bardzo też dobre!) się opiłem i wszystko takie śliczne widzę...

...

Franczesko dał się namówić i nawet mu się podobało... do czasu :)

Tęcza i Basia "na stoku"

;-)

Tu, na górze, mieszkamy

No, ale od tych sportów (Tęcza jeszcze mnie przegoniła parę kilosów z kijkami - zwą to Nordic Walking) wszystkie mięśnie czuję. Taki czterodniowy wyjazd z rodzinką oznacza dla mnie więcej ruchu niż przez ostatnie pół roku  :(
A wieczorem należało sprawdzić którąś z licznych knajpek. Kazimierz to przecież knajpki. A dawny Kazimierz to również Żydzi. Wybraliśmy więc knajpę "U FRYZJERA" z kuchnią żydowską (NIEkoszerną). No i znów BINGO!
Ja wybrałem PEKELFLAJSZ, czyli peklowany lekko czosnkowy mostek wołowy (który niebawem pewnie sam zrobię) z chrzanem i ćwikłą na kaszy gryczanej, a Tęcza WĄTRÓBKĘ PO ŻYDOWSKU , którą już kiedyś tu popełniłem.

Wątróbka z kapustą

Pekelflajsz
Jedno i drugie danie było wyborne!
Są tu jeszcze inne fajne miejsca godne polecenia, jak na przykład "U Radka", gdzie w nastrojowym wnętrzu można wypić piwo i pobawić się cieniami na ścianie :)

Szkoda tylko, że jutro trzeba wracać...
P.S.
Moje rzadkie ostatnio wizyty "na blogu" swoim i zaprzyjaźnionych spowodowane są fatalną jakością usług firmy NETIA - z vatami i to dużymi! Już podpisałem umowę z inną firmą i mam nadzieję na koniec problemów :)
A tu gdzie mieszkamy obecnie nawet internet lata w powietrzu bezpłatny... więc korzystam i Wy również :)))

Siedem rzeczy...

których o mnie nie wiecie... i wolelibyście, żeby tak zostało!
No, miejmy to za sobą... Można się nabijać!
1. W dzieciństwie nie cierpiałem papryki (takiej słodkiej chrupiącej - mniam!) i czosnku ! :o
2. Uwielbiam "dynamicznie" jeździć samochodem, ale z wyobraźnią chociaż nie zawsze zgodnie z przepisami :) (Ale przez 28 lat za kierownicą miałem jeden wypadek - nie z mojej winy)
3. Na lewym ramieniu mam malutki tatuaż. Zrobiłbym sobie jeszcze jakiś, ale żaden motyw nie jest odpowiedni :(

4. W czasie szkoły średniej, w tramwaju często słyszałem za plecami: "czy pani teraz będzie wychodzić?"

5. W wojsku i trochę po... o rajuśku! miałem wąsy... :(((

6.Później było nie lepiej: kucyk do połowy pleców (dramat!!!) albo broda jak u Rumcajsa... (bez komentarza!)

7. Pierwszym daniem jakim podjąłem Tęczę, kiedy nie była jeszcze moją żoną, była pajda chleba grubo po smarowana masłem, z rozkrojoną na pół parówką polaną keczupem. Do dzisiaj wszystkim o tym opowiada !

Do dalszej zabawy zapraszam... Małgosię Dz. ? :)))

Crème brûlée

Crème brûlée musiałem zrobić... bo dostałem na urodziny PALNIK!

Palnik jest po prostu fenomenalny, a wydaje mi się, że nie tylko do karmelizowania cukru by się zdał. Można by nim wyginać rurki miedziane albo układać papę na dachu... takiego ma kopa!
Miałem ostatnio długą przerwę w pisaniu i nie wiem jak będzie dalej, bo i pracy mam trochę więcej, i kłopoty z Netią dostarczającą mi internet. Wszyscy są super, dopóki nie podpiszesz z nimi umowy, potem... proza życia - płać rachunki i odczep się! Jak kelnerzy w Wenecji... W związku z tym nie odwiedzałem też moich ulubionych znajomych blogów - sorry!
W następnym poście odpowiem też na zaproszenie Małgosi G i postaram się wymyślić "siedem rzeczy których o mnie nie wiecie"... żebym chociaż ssał kciuka...
A crème brûlée "wziąłem" od Małgosi Dz tylko
dałem trochę mniej cukru :)

Każdy ma swoją technikę spożywania...

A nad techniką przypalania też trzeba trochę pracować...
PS
Zapraszam też do porad foto gdzie w końcu odpowiedziałem na zapytania o filtr polaryzacyjny :)))

Pierogi. Takie zwykłe. I mój dzień świra...

W końcu udało mi się usiąść do kompa... no i jestem!

Znów miałem bliskie spotkanie trzeciego stopnia z komunikacją miejską. Tak jak w "Misiu" był Dzień Pieszego Pasażera, ja miałem ostatnio Dzień Kierowcy w Komunikacji Miejskiej. I uświadomiłem sobie dlaczego nie lubię jeździć autobusami (tramwajami też!).
Nie trzeba wymieniać podstawowego powodu z jakiego w ogóle muszę wsiąść do autobusu, czyli brak samochodu. Przyczyny zaistnienia tej fatalnej sytuacji mogą być różne, np tak jak ostatnio - konieczność pozostawienia samochodu w warsztacie :( MY jesteśmy bardzo ze sobą związani... i rozstanie psuje NAM nastrój...
No, ale jestem już w autobusie...
Główną i najważniejszą przyczyną, po za tym, że jest tam raczej tłok i wszyscy próbują stanąć na moich butach, że raczej nie pachnie, że trzeba całą drogę stać, że kierowca robi wszystko żeby wyrwać mi poręcz (uchwyt czy jak mu tam) z ręki, jest brak zewnętrznych lusterek wstecznych!
Autobus rusza z przystanku, albo zmienia pas... ja zaraz sprawdzam czy można. Patrzę za okno i ... nic! Nie ma lusterka! No to stop! Nie mogę zmieniać pasa, bez upewnienia się, że jest wolny! Ale... hamulca też nie ma! Na domiar złego nie jestem zapięty w pasy! I tak całą drogę... 
To jest dzień świra!
Spokojnie! To był jeden czarny dzień...(jechałem czterema autobusami!) Autko już naprawione i wszyscy mają się dobrze.

Robienie pierogów w porównaniu z dniem w komunikacji miejskiej to "bułka z masłem", a raczej balsam dla zszarganych nerwów.

Nadzieniem mięsnym może być mięso z rosołu. Ja użyłem drobiowego i wołowego. Trzeba je zmielić lub zmiksować z zeszkloną cebulą, ulubionymi przyprawami, odrobiną tartej bułki i czymś ewentualnie jeszcze... ja dałem garść kurek.

Ciasto, najlepsze jest z samej wody i mąki (dodanie jajka ułatwia sprawę, ale pogarsza ciasto - jest twardsze). Innym wariantem, jeszcze delikatniejszym jest mąka i jogurt.
Wyrabiamy, wałkujemy, wycinamy kółka lub tniemy na kwadraty (dla leniwszych - mówimy że to rawioli!), sklejamy i wrzucamy do wrzątku.

 

Sklejać też można na różne sposoby. 
Gotujemy kilka minut. Takie z mięsem są pyszne polane tłuszczem z posiekaną i podsmażoną cebulą...

Najlepiej serwować na ceracie.
I ju! Zapominamy traumatyczne przeżycia...

PORADY FOTO

Coś tam ostatnio nawet gotowałem... dowodem jest rodzina, która jeszcze nie padła z głodu (są tacy co widzieli!). Niebawem podzielę się nowymi przepisami, ale dzisiaj chciałem przypomnieć o moim drugim blogu, który wydawało mi się padł... Pogodziłem się z tym... "nie chcą cię - nie pchaj się na afisz" albo jakoś tak. Raczej jestem osobą skromną ( :-DDDD) więc odpuściłem temat. Aż tu nagle, zebrałem zj... eee... odebrałem negatywną opinię... że ukrywam swój drugi blog (oj! olaszszszsz!)
No to tera wszem i wobec ( czy w obec... kurde ta dyslekcja...) ogłaszam po raz drugi, że jest takie miejsce, że jak potrafię to pomogę (fotograficznie...)
Jak coś będzie nadal nie jasne molestujcie mnie... do oporu :-(  Będę się starał.
Dzisiaj jest o światełkach...

Odpowiedź na interpelację Fiołków... :)
TO JEST TU :-) i z lewej strony strony... nie z tej lewej...

PIERNIK CIOCI RENI

Bynajmniej nie mam żadnej cioci Reni...
Jest to jednak bardzo szczególny dla mnie piernik. Przepis pochodzi z "Przyjaciółki" z roku 1969 (nawet dla mnie jest to prehistoria) i robiła go moja mama odkąd sięgam pamięciom. Zawsze na Boże Narodzenie czasem na Wielkanoc, rozchodziły się piernikowe zapachy . Najpierw zapach parzonej kawy i tłuczonych w ściereczce młotkiem goździków, a potem zapach pieczonego piernika. Piernik mama piekła w prodiżu. Przez szybkę obserwowałem rosnące ciasto i przez specjalne dziurki, specjalnym drucikiem sprawdzaliśmy czy już jest suchy.
Kuchnia nie była ulubionym miejscem mojej mamy, nie lubiła gotować i na szczęście nie musiała, więc za ten piernik tym bardziej należały się jej brawa.

Kiedy mamy zabrakło, mimo że miałem ciekawsze zajęcia, jak przystało na młody wiek, czasami piekłem na święta "Piernik Cioci Reni". Teraz kiedy mam rodzinę staram się robić go na każde Boże Narodzenie. Też tłukę goździki młotkiem w ściereczce i piekę go w prodiżu, zresztą w tym samym (kiedyś to robili porządne AGD :)).
Nie będę przepisywał przepisu, prezentuję go Wam w oryginale i gorąco polecam, jest bardzo piernikowy :)))

W prodiżu grzanym tylko od góry piekę go ok 45 minut.
Dziękuję za wszystkie życzenia świąteczne i też życzę:

Pierniczki

Jednak słodkości to nie jest mój żywioł... ale zaraz święta i słodkie "co-nieco" by się jednak zdało. Kolejny raz zabrałem się z dziećmi za wytwarzanie świątecznych pierniczków. Przepis znalazłem nowy, w "Lawendowym Domu"...
Po ostatnich przygodach z makaronikami, wszystko sprawdzałem dwa razy! No i ... znów porażka!?! Doszliśmy do momentu kiedy trzeba ciasto wyrobić na gładką masę, a w misce znów "ciasto naleśnikowe". Jakaś klątwa!!! Czy już tak będzie zawsze?! Czy tylko z ciastami, czy z mięsem też? Jonasz...
Dzieci patrzyły na mnie trochę dziwnie, ale musiałem zachować spokój (i autorytet:)). W ruch poszła torebka z mąką... jeszcze i jeszcze, i jeszcze trochę... Po wsypaniu prawie kilograma zamiast jednej szklanki, zrobiło się tak jak powinno być.
Uff!
Rozwałkowałem, dałem potomstwu foremki i zagoniłem do roboty!

Dalej poszło gładko, ja się już zbytnio nie wtrącałem, żeby znów coś się nie popsuło...

Po upieczeniu okazało się, że inna ilość mąki nic nie zmieniła. Pierniczki były pyszne i nie różniły się zbytnio (w smaku:)) od tych z oryginalnego przepisu. Miałem okazję to sprawdzić organoleptycznie w sobotę na warsztatach dla dzieci prowadzonyh przez Beatę z Lawendowego Domu. (Bardzo się cieszę, że się poznaliśmy. Beato, pozdrowienia dla Lubo!)
Przed świętami będzie jeszcze o bardzo zacnym pierniku (nie! nie będę pisał o sobie!), chyba że jak w zeszłym roku uda mi się i to zepsuć :-)))
P.S.
Generalnie pierniczki nie zostały udekorowane. Lubimy takie sote :-)

Makaroniki... :-(

Wszędzie słodkości! Tu pierniczki, tu ciasteczka, tu pierniczki, tu bezy, tu muffinki, tu... znów pierniczki... Zrobimy i pierniczki.
Basia wyszła dziś z inicjatywą zrobienia jakiś ciasteczek. Dałem jej książkę (moją ulubioną) Wyśmienita kuchnia francuska, żeby coś sobie wybrała... Wybrała MAKARONIKI...

Makaroniki robi się np tak jak u Małgosi...
Ale makaroniki w mojej książce to ciasteczka - kuleczki obtoczone w cukrze pudrze, z wciśniętym migdałem i wybierając je nie mieliśmy pojęcia o tym jak wyglądają prawdziwe makaroniki...
Ja, dostarczywszy Młodej składniki i "życiowe rady", poszedłem z Młodym na zajęcia. Kiedy wróciliśmy Basia zgłosiła problem: tato nasz malakser nie chce się ruszyć...
Migdały pięknie zblanszowane, obrane i podpieczone były już zmielone z cukrem. Malakser odmówił współpracy po wlaniu części białek (Basia robiła wszystko zgodnie z książką!). To co się w nim znajdowało było nie do ruszenia! ...? To powinno być puszystą masą z której trzeba zrobić kulki! Bez szans! Żeby malakser ruszył wlałem trzecie białko. I ruszył... Tylko że nie widziałem najmniejszych szans na zrobienie kulek z czegoś co miało konsystencję ciasta naleśnikowego!
No i wtedy zajrzałem do Małgosi...
To co zrobiliśmy zgadzało się z Jej przepisem, z tą różnicą, że ciasto małymi porcjami należało wylać na papier do pieczenia... a nie robić kulki!!!
Dalej poszło gładko.
Okazało się jednak, że makaroniki po pieczeniu trzeba czymś skleić.
Z braku innych składników wybraliśmy nutellę.

Jednak dla nas, lubiących najbardziej smak winegretu, połączenie super słodkich makaroników z nutellą było już przegięciem!
Te trzy do zdjęcia są z nutellą, reszta pozostała sote.
Są super migdałowe... choć nie super okrągłe :-(

Z Basi będzie dobra... cukierniczka? No właśnie! Facet to cukiernik, a dziewczyna? Cukiernica?
Kolejny przejaw dyskryminacji...
Może jakieś parytety?

Grzane wino. Ale uwaga na kwas!

Wieczór: ciemno, zimno... Po spacerze z psem... (nasza Kredka nie jest kulawa, ale w taką pogodę trudno ją wieczorem wyciągnąć na spacer). Zachciało nam się z Tęczą grzanego wina. Jaki problem?! Po drugiej stronie ulicy jest sklep. Poszedłem i kupiłem czerwone wino i torebkę "grzańca imbirowego z cytryną" firmy KAMIS...
Na szczęście wsypałem tylko pół opakowania na butelkę 0,7 chociaż producent zaleca w przepisie torebkę na pół litra wina lub piwa. Różne rzeczy człowiek w młodości pijał i nie wybrzydzał, ale żeby wypić taki kwasior to trzeba być baaardzo spragnionym! Żeby nie wylewać wina do zlewu, bo Bachus mógłby się rozgniewać, musiałem dolać drugą butelkę i dodać miodu, cynamonu i goździka. No i co? I kto to teraz wypije? A moja wątroba? Nic z tego! Było na dwa dni i dla gościa stykło.
Tak to jest jak się idzie na łatwiznę!
Nie dość, że paskudne to było w smaku (w pierwszej wersji), to jeszcze zastanawia mnie co naprawdę jest w tych wszystkich grzańcach skoro rozpuszczają się i nie ma prawie żadnego osadu...(w końcu jestem technik-chemik). Przecież cynamon, goździki, gałka muszkatołowa, imbir, itp nie rozpuszczają się. Powinny pływać na dnie! A tu nic... wszystko się rozpuszcza (no prawie).
Kiedy po kilku dniach, znów nas naszło na grzańca, zrobiłem wszystko tradycyjnie.

Kupiłem butelkę czerwonego wina półwytrawnego (może być półsłodkie) marki Sophia. Wlałem do garnka około 100 - 150 ml, wrzuciłem kilka rozkruszonych goździków, kawałek (lub szczyptę) cynamonu, plaster pomarańczy, kilka cienkich plasterków imbiru. Chwilkę gotowałem pod przykryciem. Powstała "esencja" grzańca. Później wlałem resztę wina, dwie łyżki miodu i zagrzałem pod przykryciem, pilnując żeby się nie zagrzało zbyt mocno lub co gorsza zagotowało - ucieka całe oprocentowanie!

Grzejcie się grzańcem! Tylko nie zagotujcie się, bo i Wam oprocentowanie ucieknie!
P.S.
Co to jest czarna marchew?
Ekstrakt soku z czarnej marchwi znalazłem w innym grzańcu firmy KAMIS... robi tam kolor malinowy.
Pierwszy raz słyszę o takim warzywie (owocu), czy ktoś coś wie?
Może to jakaś odmiana pastewna...

Samo zdrowie! Sok Franciszka!

Franciszek zachęcony ostatnimi pochwałami za galaretkę, postanowił zrobić sok z marchwi i nie tylko...

Zachęcałem go, żeby intensywniej uczył się literek to będzie mógł założyć swój blog. Niestety, na razie będzie korzystał z mojego... literki są dość nudne, a tata już umie pisać i ma blog! Interesujące jest konstruowanie robotów i różnych maszyn, a literki... nuuuda!

Kiedy wymienialiśmy lodówkę, koniecznie domagał się, żeby stara trafiła do jego pokoju... zrobiłby z niej działko z mrożącym laserem... (chyba nic nie przekręciłem?) "takie w końcu naprawdę!". A z piekarnika miało powstać jakieś zapalające działko ... (już pamiętam: wyrzutnia ognistych kul!)

A tym czasem, musiałem wydobyć zabytkową sokowirówkę...

Dwa kilogramy marchwi...

Dwa jabłka...

Jedna cytryna bez skórki... chociaż może lepiej byłoby ją zjeść samą?

Ale radocha była wielka...

i sok był pyszny!

DO DNA!!!

Ma być tanio! (BIGgulasz za 43 zł)

Tanio! Ma być tanio! Kryzysu niby nie ma, ale ma być tanio. Wszystko i wszędzie. W TV ciągle atakuje mnie reklama ubezpieczenia na "starość"... Ubezpieczenie na życie od złotówki dziennie. "Zadbaj o swoją rodzinę..." Ale od 45-go roku życia... no niestety nie łapię się! (jeszcze chwilę)
A! W tym miejscu małe wtrącenie a'propos życia ...
Niedawno, lekarz robiący mi USG, kiedy trochę nerwowo zareagowałem na to co mi zdiagnozował, odpowiedział: "A co Pan tak się denerwuje? Wie Pan ile to plusów jak się umiera w Pana wieku... Tłumy na pogrzebie..."
No, ale spoko narazie planuję inne atrakcje... :)
Tak sobie wziąłem do serca, że ma być wszystko tanio... dzisiaj będzie prosto i smacznie jak zwykle, i jeszcze TANIO!
Wielki, naprawdę wielki gar gulaszu za +/- 43 złote.
Mięso kupiłem w supermarkecie w promocji. Normalne, świeże mięcho! Reszta zakupów również z tego samego sklepu.
schab z warkoczem 1,5 kg - 20 zł
wino czerwone (Sophia Gamza) - 8 zł
seler naciowy - 2,5 zł
papryka czerwona 2 szt. - 2 zł
cebula 4 szt. - 1 zł
marchew 3 szt. - 0,5 zł
przyprawy - 0,5 zł
pomidory w puszce Dawtona (całe) 2 szt. - 4 zł
puszka cieciorki - 3,5 zł
pół cytryny - 0,5 zł
Razem 42,50 zł
Tanio? Za taki gar pysznego gulaszu to darmo!
Warzywa pokrojone wedle uznania, lekko obsmażyłem w dużym żaroodpornym garnku. Dodałem przyprawy (czubata łyżka papryki do gulaszu, łyżeczka mielonego kminku, łyżeczka tymianku, sól, pieprz), sok i skórkę z 1/2 cytryny, szczypta cukru.
Oprószyłem odrobiną mąki i jeszcze chwilkę na gazie.
Zalałem winem, dodałem mięso pokrojone w kostkę mięso, pomidory i cieciorkę. Jeśli trzeba to trochę wody.

Po zagotowaniu wstawiłem na 2,5 godziny do (nowego!) piekarnika rozgrzanego do 200 st. C. (Możecie wstawić do starego:)

Podałem z pieczonymi ziemniakami i sałatą z miodowo-ziołowym winegretem... Na taki wieczór jak dzisiejszy - BINGO!

Było pysznie i tanio! :) Obrus a'la cerata z folii 3,50 zł.

A na deser była galaretka cytrynowa z wiśniami i plasterkiem cytryny. W 100% według pomysłu Franciszka. Teraz jak ktoś taką zrobi, musi ją nazywać "Galaretką Franciszka" (mrożone wiśnie kazał mi zalać warstwą galaretki, po zastygnięciu resztą płynu i dodać plasterek cytryny:)

"W ZIEMIAŃSKIM DWORZE"

Przeczytałem książkę... Nie żebym się chwalił, że przeczytałem. To nie pierwsza moja przeczytana... Nie, nie. Kilka książek w roku udaje mi się przeczytać. Kiedyś bardzo tego nie lubiłem, chociaż miałem na to czas (bo musiałem). Teraz chętnie czytam, ale nie zawsze mam kiedy. Jak w ruskim przysłowiu: nie choczesz - nie nada! zachoczesz - nie budźet!
No, ale... przeczytałem fajną książkę! "W ZIEMIAŃSKIM DWORZE. Codzienność, obyczaje, święta, zabawy" autorstwa Maji Łozińskiej, a wydaną przez PWN.

Ludzie! To było życie!
Barwne, z fantazją i rozmachem, ale z szacunkiem dla tradycji i wiary. Życie w zgodzie z naturą. Rytm wyznaczała przyroda. I to nie tylko rytm dnia, ale całego roku.
Ale w zgodzie z naturą nie oznacza nudnie...
Kiedy na Wielkanoc pieczono ciasta... "Ciasto z białej pszennej mąki i ogromnej liczby żółtek (Kucharz wielkopolski zalecał litr żółtek na dwie szklanki mąki) utartych z cukrem, doprawiano szafranem rozpuszczonym w wódce, utłuczoną w moździerzu wanilią..."
A jak się bawiono... A te polowania...
No, a przede wszystkim jakie budowano domy! Te dzisiejsze klocki... Czy taki współczesny projektant nie mógłby troszkę zainspirować się ówczesną architekturą...
Znajdziecie tam sporo zdjęć z epoki.
Ale co ja tu będę... sami się przekonajcie!
A to mała próbka ilustracji z książki, które pochodzą z Narodowego Archiwum Cyfrowego. ( Wypisuję wszystkich posiadaczy praw autorskich ).

                                Józef Mehoffer Widok wiosenny z Janówki

To było dla ducha, a dla ciała... sałatka z rukoli, która spokojnie mogłaby stanąć na "pańskim" stole.
Sałatka pochodzi od Pascala Brodnickiego.

Rukolę, cienkie plastry gruszki, pestki granata i wiórki parmezanu skropiłem sosem z oliwy, balsamico i cytryny. Bajka...