Łosoś pieczony w cieście francuskim

Ludzie! Myśleć! To nie boli!
To raczej (mam nadzieję) nie do Was. Ale już mi się ulewa (sorki)! Nic mnie tak nie w...! 1, 2, 3,...już ok. Nic mnie tak nie denerwuje jak brak myślenia, głupota. W starym czechosłowackim serialu, chyba doktor Strosmajer wypowiedział piękną kwestie: "Gdyby głupota miała skrzydła, latałaby Pani jak gołębica!" Kurde! Ileż to ludzi wokół powinno latać?! Jak gołębice? Nie jak F-16!
Dzisiaj nazywam to blondynizmem. Nie ma to nic wspólnego z kolorem włosów, a dużo z zawartością kory mózgowej czy raczej brakiem zawartości.
Jak inaczej nazwać (przyjmując moją nomenklaturę) kogoś kto ładuje się na środek skrzyżowania bez szansy zjechania z niego? Co kieruje takim blondynem? Szybciej będzie w domu? Czy 50 innych osób będzie później?
Co "myśli" blondynka wyprowadzając pieska za potrzebą na plac zabaw dla dzieci?
Albo jakie ma przemyślenia "kark" zastawiając cały chodnik swoją furą rozmiarów TIRa? (W tym przypadku wiem, bo go "zagadnąłem", ale Wam nie powtórzę).
No i historia jak dla mnie "perełka"! Na naszym osiedlu znikają kosze na śmieci, nie ma gdzie wyrzucić głupiego papierka... (???) Co się okazało? Administracja je likwiduje bo... CIĄGLE SĄ PEŁNE!!! SKANDAL! Te durne ludziska wyrzucają śmieci do kosza!
W związku z powyższym zalecam rybkę! Rybka wpływa na wszystko, a zwłaszcza na mózgownice!!!
Łosoś zapiekany w cieście francuskim po mojemu, inspirowany Pascalem de Cnor Brodnickim!

Do tego dania (i nie tylko) kupuję łososia w dzwonkach, ale nie takie kawałki ze środka, tylko ogon! Pyszne mięso, które odkrawam od kręgosłupa i mam superowe fileciki. Ciasto francuskie kupuję niestety gotowe. Na jednym płacie ciasta kładę rybę osoloną i opieprzoną, i na tartą koperkiem. Przykrywam drugim płatem. Brzegi dociskam widelcem. Piekarnik rozgrzany do 240 st. C a po włożeniu ryby zmniejszam do 200. Około pół godziny pieczenia jest ok. Podaję z sosem holenderskim: 2 całe jajka ubijam nad parą i wlewam wolno kostkę sklarowanego masła, później sok z dużej cytryny lub 2 mniejszych, sól i pieprz. Musi być dość gęsty.

Prawda że myślenie się poprawia?

Słonina kiszona po chłopsku

Słonina kiszona po chłopsku jak ulał pasuje do akcji Biało-Czerwona. Moja wersja została zainspirowana wpisem Olgi.

Troszkę zmieniłem przyprawy, ale idea została (można dać upust fantazji). Akcja wyżej wymieniona :) jest według mnie bardzo cenna, bo próbuje zmienić coś w naszym cierpiętniczo - płaczliwym sposobie obchodzenia świąt narodowych (mamy jeszcze kilka po za 11 XI), ale ten wątek "przerobiłem" tu. Jest to tak, ważne że zrobiłem wyjątek i biorę udział w akcji :))) i jest to już drugi mój wpis. Jednak ani tego przepisu, ani poprzedniego nie uda Wam się zrealizować na tegoroczne Święto Niepodległości :p . To nie jest takie wiśta wio, do tego (jednego i drugiego - święta i potraw) trzeba się przygotować!

Ta podana jest ze względu na okoliczności z żurawiną. Super jest z korniszonami lub chrzanem albo z grzybkami z octu. No i trzeba popijać gorzałką... do piwa jest zbyt tłusta.

P.S.

Pierwsze zdjęcie proponuję skromnie :) na banerek przyszłorocznej akcji biało-czerwona...

PEKFLAJSZ czyli wołowina peklowana fajnie

O pekflajszu, pisałem w lutym w relacji z Kazimierza. Jadłem go w knajpie "U FRYZJERA", którą bez żadnych korzyści majątkowych, mogę polecić. Jest tam spory wybór potraw żydowskich (jedzenie nie jest koszerne). Zjedliśmy tam jeszcze wątróbkę po żydowsku (tu w moim wykonaniu).
Pekflajsz to nic innego jak wołowina peklowana i ugotowana, podana z chrzanem (i ew. ćwikłą) najlepiej w towarzystwie kaszy gryczanej.

Hm! Gotowane mięso to żadna radocha... tak się Wam wydaje? Też tak myślałem! Gotowaną wołowinę to ja mam w rosole, da się zjeść, ale żeby się tym zachwycać?! O nie! Jesteście w błędzie! Cały bajer polega na pe-klo-wa-niu! Mięso najlepiej jak jest z części przeznaczonych do gotowania, ja wybrałem udziec (może być łopatka, a u Fryzjera był rosbef). Mięso pekluje się w małej ilości roztworu w glinianym lub szklanym naczyniu (nigdy w stalowym!) przez średnio 14 dni, co dzień obracając. Do peklowania służy nasycony roztwór soli (to taki co już więcej nie da się rozpuścić) z odrobiną saletry spożywczej, dużą ilością rozgniecionego czosnku i przypraw. To jest przybliżony skład na 1 litr wody:
2-3 łyżki soli
2 g saletry (czubek łyżeczki)
pół łyżeczki zmielonych ziaren kolendry lub gorczycy (co kto lubi)
4 ziarna ziela angielskiego
3 liście laurowe
4 ząbki czosnku
Nie słuchajcie jeśli ktoś będzie mówił, że minimum mięsa do peklowania to 3 kg, ja peklowałem 800g.
Saletra, zwłaszcza w takiej ilości, nie jest szkodliwa jak niektórzy siewcy złych wieści próbują wmawiać. Ale jeśli ktoś się bardzo boi może ją pominąć... będzie miał równie pyszne jedzonko tylko nie pięknie różowe, a szaro - buro - zielone.

Po tych 14 (10) dniach peklowania mięso trzeba wrzucić do wrzątku, tak aby było zakryte i gotować do miękkości. Pokroić na plastry i podawać z chrzanem i kaszą gryczaną. Pasują też kwaszeniaki.

Ponieważ jest to kuchnia Żydowska, ściśle związana przez wieki z Polską, a na dodatek mięso z chrzanem jest Biało-Czerwone, jest to moja propozycja do akcji Biało-Czerwona.

Niewiarygodna historia "DZIEWCZYNKA W ZIELONYM SWETERKU"

Dzisiaj nie o jedzeniu, dzisiaj chciałem polecić książkę ... "Dziewczynka w zielonym sweterku. W ciemności" (PWN). Naprawdę, warto...

Książka opowiada niesamowitą historię grupy Żydów ocalonych przez polskiego kanalarza Leopolda Sochę. Są to wspomnienia dziewięcioletniej wtedy pani Krystyny Chiger (którą poznałem na spotkaniu promującym książkę).

Tą samą historię opowiada film Agnieszki Holland "W ciemności", polski kandydat do Oskara.
Przyznam się bez bicia, że książki jeszcze nie przeczytałem, ale widziałem już film (premiera w styczniu) i powiem tak: przez trzy dni sceny z filmu miałem przed oczami! W filmie nie ma bardzo drastycznych scen, ale cała ta historia jest wstrząsająca. Trudno jest dzisiejszemu "człowiekowi supermarketowo - satelitarnemu" ogarnąć sytuację w której kilkanaście osób przez 14 miesięcy "żyje" w kanałach! Polak, przykładny katolik, złodziej i kanalarz, Socha, postanawia ich ratować. Początkowo za kasę, ale kasa się kończy... Targany rozterkami... "przecież Żydzi ukrzyżowali Chrystusa!", ale "Chrystus też był ŻYDEM!". Jak to? "i Najświętsza Panienka też...?!"
To trzeba przeczytać... Ciężkie, owszem... Ale ci którzy lubią łatwiznę niech się żywią tylko hot dogami i big makami...

Wyjaśnię tylko, że mała Krysia Chiger przez te 14 miesięcy w kanałach była w zielonym sweterku...

P.S.
W nawiązaniu do komentarzy dodaję suplement.
To jest pierwsza wersja okładki.

Uprzedzając kolejne wątpliwości jeszcze jedna informacja praktyczna.

To jest jeszcze inna książka o tej historii. Pamiętnik ojca.

Figa... nie z makiem

Figi jeszcze obficie zalegają na straganach, a i w supermarketach też jest ich dostatek... więc trzeba korzystać! Te z supermarketów nawet wolę, bo tańsze i mniejsze... takie zgrabniejsze... Podobno rozmiar nie ma znaczenia. Dla mnie ma. Są tacy co lubią większe... ok! No nie da się ukryć - figi są sexi! Bardzo je lubię!
Przejdę już do przepisu bo idę w złym kierunku...

To jest najlepsze jako przystawka.
Kilka fig (najlepiej po jednej na głowę)
Opakowanie serka sałatkowego (ala feta)
Łyżeczka tymianku suszonego lub łyżka siekanego świeżego
Kilka prażonych orzechów włoskich
Plastry boczku (tyle co fig)
Po kilka kropli aceto balsamico na figę
Odrobina wermutu (3-4 łyżki stołowe)
pieprz i sól

Serek wymieszać dokładnie (!) z tymiankiem, siekanymi orzechami, wermutem, solą i pieprzem. Figi naciąć na 4 i napełnić serkiem. Owinąć plasterkiem boczku. Zapiec. Pokropić octem balsamicznym. Podać. Spożyć (z białym winem - bezcenne!). :-x

Zapomniałem skromnie dodać, że jest to mój autorski pomysł... :)

Moussaka... prosta i nie tłusta!

Ostatnio bardziej na topie są Węgry, ale byłem tam na urlopie i średnio mi się podobało, zwłaszcza jedzenie... Tłusto, ostro i trochę monotonnie... jak dla mnie. Ale o tym już wcześniej pisałem.

U mnie dzisiaj po grecku... też trochę nie na miejscu... ale kuchnie mają śródziemnomorską, a to lubię! Niestety w Grecji nie byłem... Byłem tylko raz kiedyś na Krecie, ale to podobno nie Grecja tak jak Korsyka to zupełnie co innego niż Francja albo Sardynia to nie Włochy... Muszę to sprawdzić! A do Grecji też jeszcze kiedyś da się pojechać ;)
Z Krety pamiętam masę pseudo-greckich knajp z nachalnymi naganiaczami, owszem miłymi kelnerami i masą "greckich" dań i trunków. Wtedy myśleliśmy, że to właśnie Grecja. Dopiero po powrocie dowiedzieliśmy się od stałych bywalców kreteńskich, że prawdziwych greckich knajp trzeba szukać z dala od turystycznych deptaków nad morzem. Teraz tak robimy i w innych krajach. Mądry Polak po szkodzie...
Zróbmy sami greckie jedzonko, na pewno będzie lepiej smakować niż to z greckich mcdonaldów.

Wiadomo że w oryginale jest jagnięcina mielona, ja robię z wołowego. I jeszcze jedna uwaga: zamiast bakłażana można użyć cukinii. Jest bardziej delikatnie a zgodnie z pierwowzorem :)
A! Jeszcze jedna zmiana. Nie wszyscy lubią beszamel, więc moja propozycja jest z zamiennikiem, też podobno akceptowanym. Ale jak według Was to już nie jest grecka moussaka tylko jakaś zapiekanka Gutka... to może też warto spróbować ;)

2 spore cukinie (jędrne)
2 duże pomidory
2 duże cebule pokrojone w plasterki
500g mięsa
1/4 łyżeczki ziół (np prowansalskich)
1/4 łyżeczki mielonego cynamonu
2 łyżki puree z pomidorów
3 łyżki siekanej natki pietruszki
1/2 szklanki wytrawnego białego wina
sól, pieprz

zamiast beszamelu:
1 opakowanie śmietany lub w wersji light gęstego jogurtu
2 łyżki tartego parmezanu lub podobnego sera
1/4 tartej gałki muszkatołowej
sól, pieprz

do posypania:
2 łyżki tartego parmezanu lub...
3 łyżki grubo kruszonej suchej bułki
pieprz

Cukinię pokroić w plastry 5 mm :) lekko posmarować oliwą, obsmażyć na rozgrzanej patelni.
Pomidory sparzyć, obrać ze skóry, pokroić na duże kawałki.
Rozgrzać piekarnik do 180 st. C
Na dużej patelni rozgrzać trochę oliwy włożyć cebulę i mięso, smażyć na małym ogniu rozgniatając mięso. Po kilku minutach dodać pomidory, zioła, cynamon, puree z pomidorów, natkę, wino, pieprz i zagotować. Zmniejszyć ogień i dusić 20 min.
Żaroodporne naczynie delikatnie posmarować oliwą, wyłożyć dno warstwą z połowy cukinii (na zakładkę jak wystarczy). Rozłożyć mięso z warzywami z patelni i przykryć resztą cukinii.
Na wierzchu rozprowadzić śmietanę /jogurt wymieszany z serem, gałką muszkatołową, solą i pieprzem. Posypać wymieszaną bułką z serem i pieprzem.
Zapiekać ok. 45 min. aż będzie barwy złocistej...
Można zrobić to samo danie w wersji ekonomicznej, tzn. nie w dużym naczyniu tylko w kokilkach. Wersja ekonomiczna polega na tym, że każdy z biesiadników dostaje jedną kokilkę i nie ma dokładek ;)

P.S.

Zachęcam do akcji biało-czerwona . Więcej informacji u Małgosi Głowackiej właśnie tam.

ŚWIĘTO NIEPODLEGŁOŚCI... nadchodzi

Zmieńmy TO!
Zainspirował mnie wpis u Zdesperowanej... :)
To jest temat który "męczy" mnie od dawna: Jak świętujemy zbliżające się Święto Niepodległości?
Jak takie święta obchodzone są w innych krajach? Radośnie...? Hmmm... Ciekawe. Cieszą się? No niby logiczne. Naród odzyskał niepodległość to się cieszy. Proste. A nie! MY rozdrapujemy rany, odgrzewamy pretensje do sąsiadów. (Dlaczego nikt dzisiaj nie ma pretensji do Szwedów za najazd!?)
Uczcijmy pamięć Tych którzy zapłacili za niepodległość życiem, ale nie róbmy z tego ŚWIĘTA stypy! Cieszmy się z NIEPODLEGŁOŚCI! Może jakieś danie sztandarowe, które będzie się kojarzyć z tym dniem (była propozycja pieczonej gęsi...),może właśnie biało-czerwone ciasteczka, może element - drobiazg na ubraniu... Może przydałoby się trochę "imprez kulturalnych", ale wesołych, a nie :"Kiedy przyjdą podpalić dom,ten, w którym mieszkasz..."
Zmieńmy to...
Więcej uśmiechu i koloru na co dzień i od ŚWIĘTA!

Najbardziej seksowna sałatka

Przynajmniej tak ją zachwala J.Oliwier. Ja serwuję ją jako przystawkę... najbardziej seksowną.

Roboty jest na 5 minut. A efekt ? Oceńcie sami...

Składniki:
figi
mozzarella
bazylia
wędlina (w oryginale prosciutto, u mnie różnie, nawet z wędzonym boczkiem jest super!)
sos: oliwa, sok z cytryny, miód, pieprz, sól

To tyle. Są sytuaje kiedy nie należy zbyt dużo mówić ;)

P.S.
W zapowiedziach wydawniczych pojawiła się książka do której robiłem część zdjęć, oczym już kiedyś wspominałem.
Obiecałem wtedy, że poinformuję kiedy ma się pojawić w księgarniach. Oto info.

I jeszcze jedno... Idźcie w niedzielę... Plissssssssss!

SERY!!! Dobre! Nasze Polskie!

Trafiłem na sery!
Powiecie: phi! też mi coś! Wszędzie pełno różnych serów. Do wyboru do koloru.
Jasne. Są nawet dostępne wyroby seropodobne... a jakie tanie!
Powiem tak, większość tych wyrobów, w porównaniu z tym na co trafiłem, przypomina produkty seropodobne. Niestety skojarzenia z PRLu tak bardzo mi się tu gramolą, że muszę o nich wspomnieć :np
tabliczka czekoladopodobna... paw totalny! Dzisiaj nawet produkty Terrawity są bardziej czekoladoprzypominające. Drugim skojarzeniem jest dżem z dyni o smaku pomarańczy! To był przysmak! Gumowy i taki raczej w stronę syntetycznej marmolady, ale jak był było fajnie, chociaż domowym przetworom mógłby czyścić buty (tzn. zakrętki!)
Trzecim: teksas! Spodnie z teksasu robiły za dżinsy. Wygląd "prawie" identyczny. Albo juniorki, które musiały zastępować adidasy!
No! Chwatit... Chyba wystarczająco obrazowo przedstawiłem jak sery, na które trafiłem mają się do większości naszej polskiej masowej produkcji.
Teraz przystąpię do prezentacji czterech serów (z dziesięciu chyba dostępnych u tego producenta), które kupiłem. Dodam na początku, że ich ceny nieco różnią się od tych seropodobnych... ale warto! Tak więc...

Oto cała czwórka.
Zacznę według wieku.

Najmłodszy. Ser owczy młody (kilku dniowy).

Ser owczy dojrzewający.

Ser dżersejowy dojrzewający.

Ser owczy blue (pięknie "pachnie"!)

Ok! Sesja za nami, więc do kuchni...
Uwieczniłem dwa pomysły na wykorzystanie tych serów.
Kluchy z sosem ze świerzych podgrzybków podsmarzonych z boczkiem i cebulą, podlanych następnie białym winem i odrobiną śmietany. Przed podaniem dorzuciłem do sosu pomidora i natkę, a na talerzu posypałem tartym serem owczym blue (mój pomysł w całości :))

A to, sałatka z rukoli, owocu nashi, pestek granatu i sera owczego dojrzewającego, skropiona sosem z octu balsamicznego, soku z cytryny i oliwy (inspirowane P. Brodnickim tylko bez kosteK)

Nie jest to promocja. To są sery, które z czystym sumieniem mogę polecić, co też czynię. Wszystkie powstają na Ranczo Frontiera.
Ich sery zasmakowały nie tylko mnie... TU jest artykuł.
Serio! Niebo w gębie!

Ale ciacho!

Spoko, to nie będzie o mnie... ;)
W ostatni weekend z "nawsi" przyjechały z nami śliwki... Kiedyś już pisałem o klęsce urodzaju śliwek... W zeszłym roku był spokój, bo były przymrozki wiosną... W tym roku nie było, a na dodatek zaraz po kwitnieniu zrobiłem delikatny oprysk antyrobalowy (bez tego robale zjadają śliwki zanim one zaczną dojrzewać), więc śliwki są prawie ekologiczne. No i przerąbane... jedno małe drzewko i z dziesięć kilogramów śliwek! Co z tym zrobić?! Powideł nie miałem kiedy robić i trochę mi się nie chciało. Trochę zjedliśmy, trochę rozdaliśmy... ale jeszcze zostało! Wyszperałem więc ciasto jogurtowe u Małgosi i rabarbar zamieniłem na śliwki. Prawie nic nie zmieniałem... tylko posypałem dodatkowo brązowym cukrem z cynamonem. Miałem tylko obawy czy ciasto"udźwignie" śliwki i dałem ich trochę za mało :(
Franczesko, wielki fan babcinej szarlotki, zjadłszy pierwszy kawałek mojego ciacha, zawołał: TATO! ZROBIŁEŚ ŚLIWKOWĄ SZARLOTKĘ!!! To było COŚ!
A oto substraty i produkty a raczej produkt.

Cześć po długiej przerwie!!! Dziś ratatouille!

No... tak... Jeśli Ktoś Z Was ma pretensje, że tak długo mnie Tu nie było, to ma rację... PRZEPRASZAM! Jednak rozłąka dobrze wpływa na związek :) Czytaliście "Małego Księcia"...? No dobra przesadziłem... ale bardzo lubię tą książkę.
Musiałem trochę odpocząć od bloga a i blogowi chyba dobrze zrobił odpoczynek ode mnie.
Dzisiejsze "słowo na niedzielę" będzie o tym co jedzą dzieci... a raczej o tym czego nie jedzą!
W czasie miesiąca spędzonego na "nawsi" z Franciszkiem i jego kolegami i krewniakami troszkę się załamałem...
Generalnie parówki są OK. Piersi z kurczaka raczej też. Ale pomidory?!?!!! Albo sałata?!?!!!
Najbardziej przerażające jest to, że dzieciaki nie jedzą nawet owoców! No, ewentualnie jabłuszko... Krzaki uginają się od borówki amerykańskiej, malin, na drzewach śliwki... Franek wyjada prosto z krzaka, a dzieci-goście patrzą z obrzydzeniem! Wiem, że nasza Basia jest przypadkiem szczególnym, bo jada nawet owoce morza i sałatę z winegretem, że nie wspomnę o carpaccio, ale żeby dziecko jadło tylko parówki i jajecznicę?! Franciszek przyswaja co raz to nowe smaki, chociaż idzie to opornie (ryb nie tknie - trudno odpuściliśmy).
Zostawiając już w spokoju dzieci z "nawsi", z wcześniejszych obserwacji, wiem że, niektóre dzieciaki miały "trudny start" ze względów alergicznych i pewnych smaków nie nauczyły się kiedy był na to czas. Ok. Są jednak dzieci, których rodzicom chyba zwyczajnie jest wygodnie kupować tylko mielone... "bo on nic innego nie lubi". W sumie to jakbym młodemu robił tylko kanapki z nutellą to on byłby zadowolony, a ja nie musiałbym kombinować "co dziś zrobić do jedzenia" - jest to jakaś metoda...
Dzisiaj na kolację będzie "duża ratatuja". Coś co Basia uwielbia, a Franek jeszcze nie... On dostaje w takim przypadku pomidory z cebulką i szczypiorkiem (wykłóca się zawsze, że za mało szczypiorku!)
Dużą robię tak jak małą tyko dużo grubiej kroję warzywa: paprykę, cebulę, cukinię, bakłażana. 

Tym razem nie wylądowały na patelni tylko na grillu.

Potem już tylko oliwa, oregano, tymianek, pieprz, sól, no i oczywiście wciśnięty ząbek czosnku.

Do tego kilka tradycyjnych mięs z grilla i ...

Odkryciem tego sezonu grillowego była kukurydza! Sto razy smaczniejsza niż gotowana!

I uczta naprawdę królewska gotowa.

Potem już tylko na trawkę... (zdjęcie z ostatniej soboty wakacji :))

To już chyba niestety koniec sezonu grilowego... Jeszcze tylko 9 miesięcy i może będzie ciepło...