Tarta ze szparagami, boczkiem i gorgonzolą czyli szparagi 2014

O szparagach pisałem już tyle razy, że w tym roku staram się nie zanudzać Was tym tematem. Nie piszę o nich, ale jemy je teraz prawie codziennie. Najczęściej przyrządzam je z boczkiem lub z sosem musztardowym, ale czasem wymyślam coś innego dla urozmaicenia...
Pomysł na tą tartę powstał w pięć minut na bazie tego co miałem w lodówce. Musiałem tylko wyskoczyć do sklepu po ciasto francuskie.

1 opakowanie ciasta francuskiego
1 jajko
1 mała śmietana
szczypta gałki muszkatołowej
pieprz i sól
1 pęczek cienkich zielonych szparagów
1 opakowanie wędzonego boczku w plasterkach lub szynki parmeńskiej
1/2 opakowania gorgonzoli

Ciasto rozłożyłem na papierze do pieczenia i zawinąłem lekko boki. Ponakłuwałem widelcem i wstawiłem do piekarnika rozgrzanego do 180 st. C na kilka minut. Ze śmietany, jajka i przypraw przygotowałem "bazę każdej tarty" mieszając je trzepaczką. Kiedy ciasto w piekarniku rozwarstwiło się i "napęczniało", wyjąłem, jeszcze raz nakłułem i wstawiłem jeszcze na 2 minuty. Dalej to już łatwizna...
Ułożyłem szparagi dość rzadko, przykryłem plasterkami boczku i dołożyłem resztę szparagów. Chodziło mi o to, aby boczek przeplatał się po między szparagami. Pokruszyłem na nie ser i zalałem śmietaną z jajkiem.
Piekłem około 20 minut w 180 st. C.
To jest moja propozycja, ale składniki i proporcje można zmieniać wedle własnych upodobań.
Podałem z chłodnym białym winem. Smacznego!

Pikantne krewetki w białym winie... z patelni

Pikantne krewetki są bardziej letnim przepisem niż wiosennym, ale stali czytelnicy mojego skromnego bloga chyba już się przyzwyczaili, że lubię trochę wybiegać w przód...
Wiosna w tym roku ( i nie tylko w tym ) za bardzo nas nie rozpieszcza, więc uciekam już w letnie klimaty. Ostatni nasz wyjazd  na nawieś tak mnie zmroził, że jestem chwilowo w temacie wakacji :)
Według chorwackiej nomenklatury to są kozice (krewetki) na buzaru, w odróżnieniu od krewetek z grilla czyli "na żaru".
Proponowaną przeze mnie marynatę można wykorzystać w obydwu metodach.

1/2 kg surowych krewetek z ogonkiem
3 - 4 świeże papryczki chilli bez pestek, grubo pokrojone
3 - 4 ząbki czosnku grubo pokrojone
1 łyżka oliwy
białe wino
spora garść posiekanej natki pietruszki

Krewetki zalewam winem, dodaję papryczki i czosnek. Odstawiam przynajmniej na godzinę do lodówki. Na rozgrzaną patelnie z oliwą wrzucam krewetki, papryczki, czosnek z marynaty i wlewam około pół szklanki marynaty. Gotuję na patelni bez przykrycia aż krewetki zmienią kolor na różowy (kilka minut). W razie potrzeby dolewam marynaty, tak aby cały czas krewetki miały trochę płynu na patelni. Na minutę przed końcem dodaję natkę.
Podaję z cytryną, bagietką i np. ratatouille. Z kieliszkiem chardonnay... bajka!

Jogurtowe kuleczki

Tradycyjnie w maju otwieramy sezon na "nawsi". Tradycyjnie na otwarciu muszą być obecne kuleczki jogurtowe. Niestety, również staje się tradycją, że z majówki wracamy przemarznięci i przemoczeni... Na szczęście wcześniej przywiozłem bagażnik drewna, tak z 1/2 m3 ... prawie wszystko poszło! W domku było cieplutko, ale stanie przy grillu nie było fajne.

Za to goście jak zwykle dopisują:)

w tym roku najważniejszym z nich była roczna Helena, wnuczka bardzo młodych dziadków - naszych przyjaciół.

W czasie spacerów podziwialiśmy otaczające nas piękne o tej porze roku sady. Plantatorzy dbają w nich o zdrowie  owoców, które już jesienią trafią na nasze stoły...

Kuleczki jogurtowe, zwane przez nas też serkami jogurtowymi pochodzą z kuchni arabskiej. Bazą jest ser powstały po odsączeniu gęstego jogurtu - labneh. Kuleczki od dawna są naszym ulubionym dodatkiem do grillowanego białego pieczywa i wspominałem o nich w jednym z pierwszych wpisów na blogu. Jednak od tamtej pory nasze kuleczki trochę się zmieniły. "Korzenie" cały czas mają arabskie, ale to już są nasze gutkowe kuleczki :)

Ser
3 duże gęste jogurty
3/4 łyżeczki grubej soli morskiej
1/2 łyżeczki ostrej mielonej papryki
1/2 łyżeczki grubo mielonego pieprzu

Marynata
Oliwa extra
Zioła, świeże/suszone (tymianek, rozmaryn...) na bogato
Czosnek, kilka obranych ząbków
Papryczki chilli pokrojone w paski/płatki suszone

Jogurt mieszam z przyprawami i wieszam w gazie. Jeżeli jogurt jest bardzo gęsty już po kilku godzinach jest odciśnięty. Najlepiej jednak zostawić go na całą noc.
Z sera robię kuleczki wielkości orzecha włoskiego, układam w słoiku z oliwą przekładając czosnkiem, papryczkami i ziołami.
Przygotowane w ten sposób już po kilku dniach nadają się do jedzenia.

W niedziele pogoda pozwoliła nawet na małą sesje zdjęciową. :)

(C) Franciszek

Udka kurczaka z czosnkiem i cytryną... zamiast schabowego!

Byłem wczoraj "na nawsi"... Wszystko wygląda jeszcze baaardzo smutno, więc nie chcę Was zasmucać tym widokiem... Ale ja bardzo się cieszyłem, że tam jestem i widziałem to już tak:

Po powrocie do domu miałem mało czasu, żeby przygotować "obiado-kolację"... Pierwsza myśl to, że kupię kawałek schabu i zrobię kotlety. Najszybciej i najprościej, no i pewniak: wszystkim smakuje. Jednak w konfrontacji z obrazami lata i wakacyjnych klimatów... jakoś mi to nie grało... Szybka lektura kuchennej biblioteczki i padło na udka kurczaka cytrynowo - czosnkowe.
W przepisie z książki "Kuchnia śródziemnomorska" wykorzystane są tylko udka, ja użyłem udek i podudzi (pałek).

600 ml rosołu drobiowego
20 dużych ząbków czosnków
2 łyżki masła
1 łyżka oliwy
5 udek i 5 podudzi kurczaka
2 cytryny obrane grubo ze skóry (razem z białym) i pokrojona na cienkie plasterki
2 łyżki mąki
2/3 szklanki białego wytrawnego wina
sól i pieprz do smaku
natka pietruszki lub bazylia do przybrania

Rosołem zalać czosnek i gotować około 30 minut. Na patelni rozgrzać oliwę i masło, i obsmażyć kurczaka.
W żaroodpornym naczyniu ułożyć kurczaka, czosnek i plastry cytryny. Do tłuszczu na patelni dodać mąkę i mieszać przez minutę. Wlać wino wymieszać i dodać rosół w którym gotował się czosnek. Gotować, aż sos zgęstnieje. Doprawić solą i pieprzem. Sosem polać kurczaka i zapiekać 45 minut w 190 st. C.

Posypać natką i podawać z pieczonymi ziemniakami lub z ryżem i sałatą.

Łosoś zapiekany pod mozzarellą...

No i stało się... Szukałem jakiegoś zdjęcia i trafiłem na folder z ubiegłorocznych wakacji... Teraz już się ode mnie nie odczepią!

Trochę zaczynam mieć dosyć tego lodowatego wiatru i chętnie ponarzekałbym na upał...

Zaczęło mi brakować tego południowego klimatu...

A najbardziej tamtejszych smaków.
Warzyw i owoców prosto z targu.
Wina prosto z piwniczki, no i rybki. Prosto z mojego ulubionego bazaru rybnego...

Dlatego dzisiaj zapodam łososia zapiekanego pod mozzarellą.
Przepis jest bardzo prosty (jak zawsze) a efekt powalający!
Kawałki filetów łososia bez skóry i ości smaruję oliwą, doprawiam solą i pieprzem. Układam w naczyniu/naczyniach żaroodpornych.

Przykrywam kawałkami porwanej mozzarelli.

Nakładam warstwę kwaśnej śmietany.

Na śmietanie układam paski papryczki chilli, otartą skórkę z cytryny, kawałki listków bazylii i skrapiam oliwą.

Piekę około 20 minut w temperaturze 220 st. C.

Podane z chrupiącym pieczywem i kieliszkiem białego zimnego wina może przenieść chociaż na chwilę w wakacyjne klimaty.

P.S.
Wiem, że łosoś jest mało południowy, więc można go wymienić na coś śródziemnomorskiego, ale w naszych warunkach... Sorry taki mamy klimat...

A to bonus wprowadzający najlepiej w Chorwackie klimaty:
(dźwięk na max !)

Upsss! Troszkę jakość obrazu poleciała...

Ciasteczka... owsiano-bakaliowe i razowe z kardamonem. I co mnie mierzi ...

Słodycze pojawiają się u mnie dość rzadko, więc dzisiaj promocja. Ciasteczkowe szaleństwo :)

Oczywiście sam tych ciasteczek nie wymyśliłem tylko "odgapiłem" (nie pamiętam z którego regionu Polski to powiedzenie pochodzi, ale bardzo mi tu pasuje). Odgapiłem je z powszechnie szanowanych, lubianych i baaardzo popularnych źródeł. Ciasteczka z kardamonem pochodzą z książki "Moje wypieki i desery" (wyd. Egmont) autorki bloga www.mojewypieki.com , a ciasteczka owsiane od Małgosi z bloga pieprz czy wanilia .
No i doszedłem do tego co mnie mierzi w tak zwanej blogosferze... Nie są to bynajmniej wymienione tu blogi, wręcz przeciwnie!
Kiedy w 2009 roku zakładałem blog chciałem stworzyć dla siebie prywatną książkę z przepisami, zapiskami i zdjęciami do których będę mógł zaglądać kiedy pamięć mnie zawiedzie, a jeśli ktoś z moich znajomych będzie chciał ode mnie przepis np. na risotto to odeślę go po prostu do bloga. Później okazało się, że zaglądają tu też inni i że dzięki temu poznałem (on-line) masę fajnych ludzi od których mogłem się czegoś nauczyć lub odgapić ;) . (Zawsze jednak podaję źródło przepisu, a zdjęcia robię sam.) Wiem, że wiele osób poznało się w realu, zaprzyjaźniło...  Jednak w ciągu tych kilku lat blogowanie zrobiło się zajęciem bardzo powszechnym, bo okazało się, że może być zajęciem intratnym... I tu przestaje być fajnie. Blogi mnożą się szybciej niż króliki w Australii a w tłumie trudniej się wybić, więc gra przestaje być czysta... Zaczyna się wyścig. Końcówka peletonu próbuje dogonić liderów i, niestety uważa, że wszystkie chwyty dozwolone. Powszechne stało się kopiowanie tekstów, kradzież zdjęć, linkowanie w komentarzach i wiele innych chwytów poniżej pasa... jak w korporacji.
Daleko mi do liderów, i nigdy nie miałem takich ambicji, zwyczajnie szanuję ich pracę i doceniam. Ale końcówka peletonu psuje atmosferę... Trochę tu duszno i chyba właśnie dlatego coraz trudniej zebrać mi się do pisania... ja nie nadaję się do korporacji...

A teraz na osłodę ciasteczka.

Owsiane z morelami i żurawiną, i orzechami laskowymi ode mnie.
Za pierwszym razem powstały bez moreli.

Robię podwójną porcję bo znikają błyskawicznie.

1 1/2 szklanki suszonych moreli pokrojonych w kosteczkę
1 szklanka żurawiny jw.
3/4 szkl. orzechów laskowych jw.
1 1/2 szkl. mąki
1 łyżeczka sody
1 1/2 kostki masła (300g)
12 łyżek cukru
4 jajka
1 łyżeczka aromatu waniliowego
2 szkl. płatków owsianych górskich

Utrzeć masło z cukrem, potem z  jajkami, dodać aromat, mąkę z sodą. Na koniec dosypać płatki i bakalie. Wymieszać. Blachę wyłożyć papierem do pieczenia i nakładać łyżką porcje papki ciasteczkowej. Piec w 180 st. C około 15 minut.
Pyszne i proste, trudno zepsuć ;)

Ciasteczka razowe z kardamonem.
2 szklanki mąki pszennej razowej (dałem żytnią razową)
125g masła o temp. pok.
3/4 szkl. cukru
1 jajko
2 łyżki mleka
1 łyżeczka kardamonu (następnym razem dam dwie bo był jak dla mnie za mało wyczuwalny)

Utrzeć masło z cukrem, dodać jajko i dalej ucierać. Wsypać mąkę z kardamonem, wlać mleko i wymieszać. Jeśli jest zbyt suche trzeba dodać drugą łyżkę mleka. Kulę z ciasta owinąć folią i schłodzić przez 30 minut. Blachę wyłożyć papierem do pieczenia, z ciasta odrywać kawałki i robić z nich kulki wielkości orzecha włoskiego. Układać na papierze i zgniatać stemplem. Stempel każdorazowo oprószałem mąką, żeby odchodził od ciasta, ale i tak musiałem się sporo na gimnastykować. Następnym razem  spróbuję smarować go oliwą.
Piec około 15 minut w 200 st. C.
EDIT
Smarowanie oliwą też nie pomaga. Najbardziej skuteczne okazało się powtórne chłodzenie kulek ciasta i dopiero odciskanie stempla. Powodzenia!

Pizza prosta, prostsza i najprostsza, czyli o tym kto sam wymienia klocki hamulcowe...

Ostatnio zasmakowaliśmy w pizzy własnej roboty. Kiedyś już robiłem pizzę razem z Franciszkiem (klik) , ale teraz... mamy nowe rozwiązania...

Po pierwsze ciasto!
Najprostsze i niezawodne
7g (1 op.) suchych drożdży
2 i 1/2 szklanki (380g) mąki
150 ml (około) ciepłej wody
2 szczypty soli

Drożdże wymieszać w misce z mąką i solą. Zrobić zagłębienie i wlać wodę. Mieszać łyżką, aż ciasto zawiąże się. Przenieść na stolnicę, wyrabiać rękami około 10 minut, aż ciasto zrobi się sprężyste i nie będzie kleić się. Uformować kulkę i kilkakrotnie rzucić ciastem o blat. Po tym brutalnym ataku należy je włożyć do miski, przykryć ściereczką i zostawić w ciepłym miejscu aż podwoi swoją objętość. Wcześniej lekko ogrzewam piekarnik, wyłączam go i zamykam w nim miskę z ciastem.
Kiedy ciasto urośnie należy je rozwałkować... jak kto lubi. W formie 28 cm z tej ilości ciasta będziemy mieli średnio grubą ( 1,5-2 cm po upieczeniu ).
Jest też sposób jeszcze prostszy: idziemy do sklepu i kupujemy gotowe ciasto na pizzę lub gotowy blat do pizzy.

Teraz czas na sos, bo to co położymy na pizzy to nasza prywatna sprawa. Czasem kładę to co lubimy, albo na co mamy w danej chwili ochotę, a czasem tylko to co uda się znaleźć w lodówce (albo za).
Sos jest drugim (zaraz po cieście) najważniejszym składnikiem pizzy.
Drogą długich, wieloletnich doświadczeń, niezliczonej ilości prób i błędów opracowałem recepturę na idealny sos do pizzy (uwaga Włosi notujcie!) 
1 puszka (400 g) pomidorów krojonych
1 mała puszeczka/słoiczek koncentratu pomidorowego
3 ząbki czosnku
1 łyżka suszonego oregano (lub dla odmiany bazylii)
1 łyżeczka oliwy extra
pieprz i sól do smaku

Wszystko należy załadować do malaksera, dokładnie zmiksować i odstawić. Sos przyrządzam jeszcze przed ciastem, żeby składniki się "przegryzły", a zioła nasiąkły. Przed samym użyciem jeszcze raz na moment traktuję go malakserem. 
Jest też sposób prostszy. Dostałem jakiś czas temu w prezencie od firmy KAMIS serię przypraw kuchni włoskiej z prośbą o ocenę. W tym zestawie była torebka "PRZYPRAWA DO PIZZY PO SYCYLIJSKU"... Nazwa wydaje mi się trochę myląca, bo w torebce jest przyprawa pozwalająca zrobić sos pomidorowy, który można użyć robiąc różne pizze, ale to detal. Proszek z torebki należy dodać do zmiksowanej puszki pomidorów... i już! To jest dużo prostszy i szybszy sposób na sos do pizzy niż mój. Smak sosu z torebki jest dużo bardziej intensywny, ale jeśli komuś to przeszkadza można po prostu użyć dwóch puszek pomidorów... Jest sposób jeszcze prostszy! Są w sklepach najróżniejsze gotowe sosy pomidorowe np. ketchup. Wystarczy kupić i rozsmarować na pizzy.
Wracając do robienia pizzy... Mamy sos (wedle własnego wyboru) i rozwałkowany pacek ciasta (wedle własnego wyboru), ciasto smarujemy lekko oliwą i nakładamy warstwę sosu. Na sosie układamy warstwę tartego żółtego sera i wszystkie inne składniki jakie nam się nawiną...

Pizzę pieczemy w piekarniku nagrzanym do 220 st. C przez około pół godziny, ale to zależy od piekarnika. Trzeba pilnować i już!
Po upieczeniu spożywamy z resztą sosu pomidorowego.
I tak oto możemy zrobić pizzę o kilku stopniach trudności, wybierając ten, na który mamy czas, ochotę albo umiejętności...
Jest jeszcze jeden sposób, którego raczej nie polecam, a nawet odradzam: pizza mrożona! W większości przypadków już wygląd odstrasza, więc moje słowa są zbyteczne.

P.S.
W serii włoskich przypraw dostałem też PRZYPRAWĘ DO POMIDORÓW, DO SPAGHETTI CARBONARA i DO SPAGHETTI BOLOGNESE. Ja takich gotowców nigdy nie kupowałem i nie używałem. Teraz pierwszy raz miałem okazję je wypróbować. Po zrobieniu potraw z nimi nie zostałem ich wielkim fanem, raczej nie pojawią się w mojej kuchni, ale jak pokazałem wyżej, są dobrą alternatywą kiedy nie mamy czasu, warunków, ochoty lub umiejętności na "wielkie kucharzenie".
Sos do spaghetti robę sam, ale klocki hamulcowe jadę wymienić do warsztatu. Mój tata nie robi sosu, ale klocki wymienia sam...

Tarta z jabłkami w stylu wiejskim i spełnianie się życzeń... prawie jak w bajce!

Czasem bardzo czegoś pragniemy i głośno wypowiemy nasze życzenie... No i niestety czasem się spełni!
Jakoś na początku grudnia zmęczona Tęcza po powrocie z pracy powiedziała: " Ech! Chciałabym, żeby te święta były inne niż zawsze... "
Święta zbliżały się w tempie błyskawicy, ale nic nie zapowiadało żeby miały być inne... W końcu 23 grudnia rano Basie zaczął boleć brzuch. Początkowo wyglądało to na zwykłe zatrucie, koło południa przypominało jakiegoś paskudnego wirusa żołądkowego. Przyszła zaprzyjaźniona Pani Doktor i na wszelki wypadek zaleciła wizytę u chirurga i USG... Niby nie są to typowe objawy wyrostka, ale lepiej to wykluczyć. Udało nam się umówić wizytę na 16tą. Kiedy zbliżała się godzina wizyty próbowałem moją "małą" córeczkę zaprowadzić do samochodu, ale Basia zwijała się już z bólu przy każdej próbie przejścia paru kroków. 
Za pół godziny przyjechało pogotowie... W szpitalu na Działdowskiej mimo badań krwi i USG nadal nie było 100% pewności, że to wyrostek, ale lekarz zdecydował: " na stół!"
Operacja okazała się strzałem w dziesiątkę! To było zapalenie wyrostka, który usunięto w najlepszym monecie (operacja trwała niecałą godzinę ). 
Piszę o tym ku przestrodze wszystkich rodziców ( i nie tylko ), żeby nie lekceważyć "zwykłego zatrucia" jeśli choć ździebełko wzbudza wątpliwości. 
I w ten oto sposób Święta Bożego Narodzenia mieliśmy zupełnie inne niż zawsze, bo nigdy jeszcze nie spałem na karimacie pod łóżkiem w szpitalu. Zmienialiśmy się z Tęczą, żeby Basia nie była zbyt długo sama. Spędziliśmy tam tydzień. Pan Doktor robił wszystko, żeby Basia urodziny spędziła już w domu (01 stycznia). Teraz powoli wraca do sił, czuje się co raz lepiej i nadrabia kulinarne zaległości świąteczne (tylko lekkostrawne).
Jednym z takich smakołyków jest tarta jabłkowa.
Przepis pochodzi z "Wyśmienitej kuchni francuskiej", ale z jedną małą zmianą... taką świąteczną. Dodałem 1/4 łyżeczki cynamonu i więcej soku z cytryny.

Tarta jabłkowa

1 kg jabłek
1/3 szklanki cukru pudru
sok z jednej cytryny
1/4 łyżeczki cynamonu
2 łyżki masła
ciasto kruche (używam gotowca)

Jabłka obrać, usunąć gniazda i pokroić na ósemki lub dwunastki. Polać je sokiem, posypać cynamonem i cukrem pudrem. Na patelni rozpuścić masło i wrzucić jabłka. Mieszając obsmażać około 10 minut. Krążek ciasta o średnicy około 33 cm położyć na papierze do pieczenia. Na środku ułożyć piramidkę z ciepłych jabłek zostawiając z zewnątrz wolny pierścień ciasta o szerokości 5 -7 cm. Zawinąć brzeg ciasta na jabłka i wstawić do piekarnika. Piec około 20 - 30 minut (aż ciasto przyrumieni się) w temperaturze 180 st. C. Najlepsza jest jeszcze ciepła, ale na zimno też da się zjeść :)
(Podobno dobra jest z ubitą kremówką, ale to nie nasz klimat)

Wesołych Świąt !

Ten przedświąteczny pośpiech... Wczoraj piekłem piernik i tak się rozpędziłem, że o dodaniu przypraw piernikowych przypomniałem sobie dzisiaj... Jak myślicie co to za ciasto wyszło i czy będzie jadalne? Basia nawet zaproponowała, żebym upiekł drugi, bo co to za święta z takim niepiernikowym piernikiem!
Teraz w piekarniku siedzi pasztet. Ciekawe czego nie dałem, albo dałem za dużo... No, ale to się okaże w święta.
A teraz Wszystkim życzę spokojnych i zdrowych Świąt Bożego Narodzenia. Chojnego Mikołaja i dużo pyszności na świątecznym stole.

Śledź. Postna przekąska.

Dzisiaj z serii : szybki wpis - szybki przepis - szybkie danie.
Śledzik dobry na Wilię, na Wielki Piątek albo na "śledzika" w pracy. To znaczy PO PRACY oczywiście! Ale wyśmienity przez cały rok, np. na zagrychę u Cioci na imieninach... ;)
Śledzia robimy na tysiąc sposobów: z cebulą, w śmietanie, smażonego... Ja proponuję śledzia w wykonaniu Tęczy. Tak, tak, czasem Tęcza ma wstęp do kuchni, a wtedy powstają rzeczy wyjątkowe... Ten śledź zwany jest przez nas śledziem po hiszpańsku.

A ponieważ zaczyna się czas śledzików, więc...

około 500g Matjasów w oleju
1 duża główka czosnku
1 słoiczek kaparów w zalewie
2 lemonki
1/2 szklanki oliwy
1/2 pęczka natki pietruszki
odrobina pieprzu do smaku

Śledzie opłukać, pokroić. Zalać oliwą i sokiem z lemonek. Czosnek obrać i pokroić w słupki, natkę posiekać. Dodać do śledzi razem z   kaparami i ich zalewą. Przyprawić pieprzem. Wymieszać. Można spożywać natychmiast, jednak po nocy spędzonej w lodówce jest o wiele lepsze (a i wódeczka zdąży się dobrze schłodzić).
Na zdrówko!!!