Indyk tikka masala

Kolejny przepis w ramach zmiany smaków. Nie tak dawno temu była wieprzowina vindaloo, a dzisiaj indyk tikka masala.

Przepis również pochodzi z książki J. Oliviera "Każdy może gotować". Pozwolę sobie nie zgodzić się z Mistrzem, bo według mnie, niektórzy nie powinni nawet wchodzić do kuchni... Tak jak niektórzy nie powinni siadać za kierownicą albo pisać blog.
Ja niestety robię wszystkie trzy rzeczy, i wszystkie trzy robię perfekcyjnie...
No, a tak troszkę bardziej serio to blog mógłbym prowadzić lepiej.
Wracając do indyka... W oryginale był kurczak, ale trochę mi się przejadł, więc zamieniłem go na indyka. Według J.O. można zamieniać rodzaje mięsa, a nawet używać warzyw zamiast. No więc zamieniłem.
W poprzednim przepisie curry robiłem "od początku do końca", dzisiaj postanowiłem iść trochę na skróty i użyłem gotowego sosu (za radą J.O.) firmy Patak's.

1-1,3 kg piersi indyka pokrojonej w paski
2 spore cebule pokrojone w półplasterki
2 papryczki chilli bez pestek pokrojone
kawałek imbiru pokrojony w słupki
pół słoika (czyli około 180 g) sosu tikka masala curry
400g puszka mleka kokosowego
400g puszka krojonych pomidorów
do wykończenia: płatki migdałów, natka kolendry, jogurt naturalny

Na patelni rozgrzałem olej np. słonecznikowy z kawałkiem masła. Wrzuciłem cebulę, papryczki, imbir i zeszkliłem. Dodałem mięso i jeszcze chwilę smażyłem mieszając. Dodałem sos ze słoika i wymieszałem dokładnie. Po chwili na patelnie trafiła zawartość dwóch puszek: pomidorów i mleka kokosowego. (W książce J.Oliwier dodaje jeszcze wodę  w ilości takiej jak pomidory. Za pierwszym razem tak zrobiłem i miałem zupę curry, którą musiałem zredukować na b. dużym ogniu z powrotem do sosu. Wody dolewam troszkę w razie potrzeby.)

Zagotowałem, potem zmniejszyłem ogień do małego i gotowałem jeszcze około 25 minut. Na koniec spróbowałem i delikatnie przyprawiłem solą i pieprzem.

Jedliśmy polane jogurtem, posypane płatkami migdałów i natką kolendry i podane z ryżem naturalnym i cząstkami lemonki.
A dla tych, którzy nie cierpią kokosów, dobra wiadomość: mleczko kokosowe jest nie wyczuwalne! Tęcza, która wyłowi  z każdej potrawy najmniejszy wiórek kokosowy, curry bardzo lubi.

Szaszłyki z polędwiczki wieprzowej marynowane w piwie

Sezon grillowy zbliża się wielkimi krokami, a ja nie mogę się doczekać aż nastanie... więc na razie radzę sobie z pomocą piekarnika. W wolniejsze dni robię wypady na "nawieś" i przygotowuję teren do prawdziwego grillowania. Dwa tygodnie przed Wielkanocą gościłem fachowców od drzew, bo troszku wyrosły i przy silnych wiatrach zaczynały dość ryzykownie nachylać się nad chałupką... A że chałupka malutka i stawiana wiejskimi metodami, na 100% upadku brzózki by nie przetrwała. Niestety fachowcy zrobili swoje, rozjeżdżając przy okazji mój i tak mocno sfatygowany przez krety i dziki trawnik, i zostawili stertę gałęzi tarasujących wejście do chałupki. Co się na ciąłem i na szarpałem to moje. Pocieszające, że już większość uprzątnąłem i będziemy mieli trochę drewna do kominka i na ognisko, a może i jakieś płotki powstaną.

                                                                          fot. tel.
A wracając do szaszłyków... Przepis należy do tzw. oczywistej oczywistości, ale efekt jest przerastający oczywistość...

Na około 12 sztuk.
1 średnia polędwica wieprzowa pocięta w średniej wielkości kawałki i zalana dzień wcześniej puszką piwa z łyżką suszonego tymianku
1 duża papryka czerwona pokrojona na średnie kawałki
2 cebule pokrojone na ósemki
12 małych pieczarek

Patyczki namoczyć pół godziny wcześniej. Nadziewać naprzemiennie. U mnie : cebula, mięso, papryka, mięso, pieczarka.
W piekarniku przy włączonym termoobiegu, 180 st. C około 20 - 30 minut. Podałem z pieczonymi młodymi ziemniakami z rozmarynem i sałatą z winegretem. Do tego czerwone wino (może być białe) i biały sos jogurtowy.

Następne takie będą już z prawdziwego grilla :)

Gofry - przepisy i praktyczne wskazówki

Ostatnio rzadko robię nowe wpisy na moim blogu, a jeszcze rzadziej goszczą u mnie słodkości. Dzisiaj całkiem niezamierzenie wypadły mi gofry w tłusty czwartek. No cóż, zbierałem się od dawna i nie będę przekładał wpisu, bo nie zrobię go jeszcze przez miesiąc...
Najpierw dostałem książkę. Właściwie książeczkę: GOFRY Tarry Duggan. Książeczka leżała w kuchni i drażniła wszystkich smakowitą okładką. Cierpliwie czekałem ponad miesiąc, pozwalałem sytuacji dojrzeć. Uznałem, że dojrzała w okolicy moich urodzin i zasugerowałem rodzinie prezent - piękną srebrną gofrownicę. Pomysł na prezent został bardzo ochoczo podchwycony.

Przygotowany lekturą wybrałem gofrownicę belgijską, tzn. taką z której gofry są grube z  głębokimi wgłębieniami (w odróżnieniu od gofrownicy amerykańskiej z której gofry są cienkie i chrupiące).
Inną ważną informacją jaką posiadłem z opinii użytkowników gofrownic jest MOC. Wiadomo kiedy moc jest z nami wszystko idzie lepiej...  Tak więc, nie ma co oszczędzać 30 złotych - gofrownica MUSI MIEĆ MOC! (około 1500 W jest okej)  

Na początek zabrałem się za klasyczne belgijskie (z bitą pianą) gofry waniliowe.
W przepisie jest prawdziwa wanilia, ja użyłem aromatu.

3 jajka, osobno białka i żółtka
1/2 szklanki roztopionego masła
1 1/2 szklanki mleka
1 1/2 łyżeczki esencji waniliowej
3 łyżki cukru
1 3/4 szklanki mąki
2 łyżeczki proszku do pieczenia
szczypta soli

Żółtka, mleko, masło i esencję wymieszać dokładnie. Do miski/garnka przesiać mąkę, proszek do pieczenia i posolić.
Wlać płyn do mąki i wymieszać trzepaczką, ale podobno lepiej nie zbyt dokładnie... Autorka książki zaleca zostawienie drobnych grudek mąki, żeby gofry były bardziej kruche. Nie potwierdzam i nie zaprzeczam. Ani raz nie udało mi się wymieszać niedokładnie...
Z białek ubić pianę z cukrem i dodać do ciasta.

 

 

 

Rozgrzać gofrownicę ustawioną tak gdzieś na 80% mocy i wlać ciasto. Ja robię to chochlą i jej dnem delikatnie rozprowadzam ciasto w formie (delikatnie żeby nie porysować powłoki).
Piecze się około 5 minut buchając parą i zapachem.
Czy otwierać wieko w czasie pieczenia? Są dwie szkoły (falenicka i otwocka), jedna mówi, że absolutnie nie, bo ciasto opadnie. Druga każe uchylić wieko na 2 sekundy w połowie pieczenia i wypuścić parę żeby gofry były bardziej chrupiące. Ja otwieram. Nic mi nie opada, ale jak zapomnę otworzyć gofry są równie pyszne.

Gofry można podawać z samym cukrem pudrem lub z czym się tylko ma ochotę. Do tych na zdjęciu zrobiłem polewę jeżynową.
Opakowanie mrożonych jeżyn wymieszałem z dwoma czubatymi łyżkami cukru pudru i solidną szczyptą cynamonu. Postawiłem na kaloryferze i kiedy skończyłem robić gofry, sos był gotowy.

Drugim pomysłem z książeczki gofrowej jest ciasto czekoladowe...
1 tabliczka gorzkiej czekolady
1/2 szklanki masła
2 jajka
1 1/2 szklanki mleka
2 łyżeczki esencji waniliowej
1 3/4 szklanki mąki
1 szklanka cukru
1/4 szklanki kakao
1 łyżka proszku do pieczenia
szczypta soli

Czekoladę rozpuścić z masłem w kąpieli wodnej. Przestudzić. Wymieszać z jajkami, mlekiem i esencją. Mąkę, cukier, kakao, proszek do pieczenia i sól wymieszać. Wlać płynne składniki do suchych i wymieszać... też nie zbyt dokładnie...

Tych gofrów nie otwieram w czasie pieczenia, bo ciasto jest cięższe i dopóki się nie upiecze przywiera do gofrownicy.
Dodatki... wedle własnej fantazji i stanu lodówki. Na zdjęciach z bitą śmietaną i bananami lub z cukrem pudrem.
No, to do roboty! I powodzenia!

Pesto z rukoli i migdałów

"Święta, święta i po świętach..."
Jakoś przetrwaliśmy ;) Boże Narodzenie, Sylwestra, Trzech Króli i udało nam się nie pęknąć z przejedzenia.
U nas w tym czasie w kalendarzu jest jeszcze jedno bardzo ważne święto, a mianowicie urodziny Barbary. W tym roku bardzo szczególne, bo już osiemnaste ( masakra! ) ... ale i TO udało nam się wytrzymać.
Tak, więc lodówki i portfele opróżnione, pomysły na wyszukane dania wyczerpane, a sadełko jeszcze ma się dobrze.
Czy to już czas, żeby na stół wjechało coś prostego i skromnego? Czy wszyscy mają już dość pasztetów, pieczonych karkówek, kaczek w wiśniach, ciast z bakaliami i wszelkich wyszukanych trunków?
... no ale bez nerwów nie uciekajcie!
Nie będzie przepisu na owsiankę czy bezmięsne kotlety z bezskrobiowymi ziemniakami i bezalkoholowym winem (brrr!)
Będzie klasycznie, skromnie, ale z klasą!

Zapraszam na tagliatelle z pesto z rukoli i migdałów.

150g rukoli czyli duże pudełko (opłukanej i odwirowanej)
 ok 50 g tartego sera Parmezan lub Grana Padano
ok 80 g migdałów (ze skórką)
1 łyżka soku z cytryny
szczypta soli i pieprzu
ok 100 ml oliwy extra virgin
1 ząbek czosnku ( jeżeli rukola jest jak rucolla, czosnek odpuszczam )

Wszystko wrzucam do malaksera i dokładnie miksuję. Jeżeli pesto jest zbyt gęste, trzeba dodać odrobinę wody. Dodatek soku z cytryny powoduje wolniejsze ciemnienie i pesto można trzymać w lodówce dwa - trzy dni.

Przepysznie smakuje nie tylko z makaronami, ale zawsze dobrze, gdy towarzyszy mu odrobina schłodzonego białego wytrawnego wina.

Kaczka w sosie pomarańczowym. Na świąteczny obiad.

Zbliżają się święta. Zaczynamy zastanawiać się co przygotować na świąteczny stół. Wigilia to sprawa oczywista. Świąteczne śniadanie też raczej należy do standardów. Jednak po za tradycyjnym śledzikiem z wódeczką można by w święta spróbować czegoś nowego. Podsuwam więc przepis na przepyszną kaczkę. Idealny pomysł na świąteczny obiad. Mięso jest miękkie i soczyste, a orientalny smak będzie fajną odmianą.
Przepis wielokrotnie przeze mnie sprawdzany, ale lekko zmieniony pochodzi z Kwestii Smaku. 

Ponieważ Franczesko smak i zapach ryby wychwytuje z odległości 100 km, na wszelki wypadek zamieniłem sos rybny na sos sojowy.
Jednak jeśli lubicie sos powstały z fermentacji ryb w beczkach wystawionych na słońce, aż przejdą w stan płynny... 

2,5 kg kaczki w kawałkach (może być cała po porcjowana lub tylko ulubione części)
4 - 5 ząbków czosnku rozgniecionych
imbir wielkości kciuka obrany i pokrojony na plasterki
5 papryczek chilli w całości
5 - 6 gwiazdek anyżu
2 - 3 trawy cytrynowe lekko zgniecione
3/4 l soku pomarańczowego (najlepiej wyciskanego)
4 łyżki sosu sojowego
1 łyżka cukru
1 łyżeczka mąki
2 pęczki dymki (posiekany szczypior, cebulki pokrojone w plasterki)

W żeliwnym garnku rozgrzać odrobinę oliwy. Obsmażać partiami kawałki kaczki  po kilka minut z obu stron, aż wytopi się tłuszcz i zrumieni skórka. Obsmażone kawałki odkładać na bok. Zlać tłuszcz zostawiając około 2 łyżek. Wrzucić imbir, czosnek, anyż, papryczki, trawę cytrynową i chwilę smażyć. Wlać sok pomarańczowy, sos sojowy, dodać cukier i kaczkę lekko oprószoną mąką. Przyprawić solą i pierzem. Przykryć pozostawiając małą szczelinę, aby para miała ujście, a sos zgęstniał i dusić na małym ogniu około dwóch godzin. Kilka minut przed końcem duszenia dodać cebulki, a podając na stół posypać szczypiorkiem.
Podaję z ryżem, kuskusem lub bagietką.
Smacznego!

Vindaloo. Brzmi dziwnie, a smakuje...

Wołowina po burgundzku, łosoś  w cieście francuskim, kurczak po galvestońsku... no ile można? Codziennie na kolacje jadać Takie Rzeczy? Nie, niemożliwe. Nikt by nie dał rady! Bardzo współczuję mojej rodzinie. Więc czasem, kiedy domagają się zamówienia pizzy albo wizyty w McDonaldzie, łaskawie zgadzam się nie gotować.
W innych rodzinach to mają dobrze... Mają pomysły na obiad. Na przykład można zjeść pyszny filet z kurczaka smażony w takim papierku z przyprawami, albo zupę w takim fajnym plastikowym kubku, co to wystarczy zalać wrzątkiem. Niektórzy, podobno, jedzą takie dania ze słoika... nie, nie przywiezione od babci, tylko z supermarketu. A kiedyś to widzieliśmy na własne oczy, rodzinę (zagraniczną!) jedzącą na obiad makaron wymieszany z krojonymi parówkami i keczupem! Echhh... pomarzyć!
Postanowiłem więc zmienić trochę smaki naszych rodzinnych kolacji i odejść od tradycyjnych smaków. Wymyśliłem, że sprawdzę tolerancje rodziny na smaki z drugiej półkuli. Znalazłem coś, co można by porównać z obiadem u Chińczyka... a raczej u Hindusa... Na klatce schodowej rozchodził się zapach jak z azjatyckiego baru. A znalazłem to w książce J. Oliviera "Każdy może gotować" i oczywiście trochę zmieniłem.
Vindaloo należy podobno do najostrzejszych curry i faktycznie kiedy spróbowałem sosu w czasie gotowania trochę mnie zatkało. Papryczki chilli są na porządku dziennym w naszej kuchni, jednak tym razem bałem się że przesadziłem. Na szczęście po ugotowaniu "ogień" osłabł trochę i potrawa jest ostra, ale jadalna. Zawsze można zredukować ilość składników palących (nie tylko chilli, zaznaczam je w przepisie wykrzyknikiem ).

A było to tak:

3 średnie cebule pokrojone w pół plasterki
5 ząbków czosnku pokrojonych w plasterki (!)
1 papryczka chilli, bez pestek, pokrojona w grubszą kostkę (!)
kawałek imbiru wielkości kciuka pokrojonego w plasterki(!)
świeża kolendra
5 pomidorów przekrojonych na 4
olej/oliwa
łyżka masła
1 do 1,5 kg wieprzowiny (u mnie szynka) pokrojonej w kostkę
6 łyżek octu balsamicznego
1 łyżka miodu
jogurt
sos vindaloo:
                               2 ząbki czosnku (!)
                     kawałek imbiru (!)
                     2 suszone papryczki chilli (!)
                                1 łyżeczki mielonej kurkumy
                     3 łyżki oleju
                     2 łyżki koncentratu pomidorowego
                     przyprawy uprażone na patelni:
                                                     1 łyżeczka ziaren pieprzu (!)
                                                     4 goździki
                                                     2 łyżeczki nasion kolendry
                                                     2 łyżeczki nasion kopru włoskiego
                                                     1 łyżeczka nasion kozieradki

Wykonanie sosu.
Uprażone przyprawy zmiksować na proszek, po czym dodać resztę składników i zmiksować na gładką pastę.

W żeliwnym garnku rozgrzałem oliwę i masło. Wrzuciłem cebulę, papryczkę, czosnek, imbir i posiekane same łodyżki kolendry. Smażyłem około 10 minut, aż się zeszkliło. Dodałem mięso i sos. Dokładnie wymieszałem, dodałem pomidory, ocet balsamiczny, miód i około pół litra wody (tak żeby prawie zakrywała mięso). Zgotowałem, zmniejszyłem ogień i gotowałem pod przykryciem prawie godzinę (aż mięso będzie miękkie) mieszając czasem. Na koniec lekko przyprawiłem solą.
Podałem z naturalnym ryżem doprawionym skórką i sokiem lemonki, i z natką kolendry. Dla złagodzenia pikantności można udekorować danie łyżką jogurtu.
Pyszności inne niż zwykle!

Szynka pieczona o jakiej nie mogłem nawet marzyć...

Dzisiaj zebrało mi się na wspominki... Powodem jest niedawne Święto Zmarłych. Ale nie będę wspominał zmarłych tylko przypomniało mi się pewne wydarzenie z 1 listopada 1985 roku. Miałem 19 lat, głowę gorącą, a o pieczonej szynce nawet nie marzyłem...
Wybrałem się z kumplem, zapalonym fotografem jak ja, na nocne zdjęcia. W najlepsze tego dnia miejsce, czyli na Powązki Wojskowe. Statywy, obiektywy, kilka ciężko zdobytych rolek filmów i ciepłe ubranie, bo było dość zimno. Przemierzaliśmy cmentarz od bramy coraz bardziej w głąb. Mogiły "zasłużonych" jak tow. Wiesława i podobnych, dalej polegli we wrześniu 39, groby Powstańców... czas mijał, my zapełnialiśmy kolejne rolki filmów. Byliśmy już porządnie przemarznięci i mieliśmy już dość, kiedy dotarliśmy do Kwatery Katyńskiej. Bardzo fotogeniczne miejsce. Dużo zniczy i ludzi, w górze oświetlone liście.

                                                              zdjęcie z 01.11.2011
 Zrobiliśmy jeszcze kilka zdjęć i do domu. Zwinęliśmy sprzęt, statywy pod pachę i najkrótszą drogą do bramy. Najkrótszą drogą była główna aleja... nieoświetlona i wyludniona. Przeszliśmy zaledwie kawałek, gdy pomiędzy nami pojawił się wysoki jegomość chwytając nas pod ręce i oznajmiając: spokojnie! milicja! Taaa... jasne milicja... Albo zbok, ale raczej napad! ...jak na tamte czasy mieliśmy sporo sprzętu. Długo się nie zastanawiając wyrwałem się do przodu, ale zanim zdążyłem zrobić dwa kroki trzymało mnie dwóch kolejnych... ci ledwo wystawali mi nad ramiona, ale za to, albo dzięki temu, bardzo utrudniali mi jakiekolwiek ruchy (torba i statyw pod pachą). Z bocznej alejki wyszli jacyś ludzie. Ja zacząłem krzyczeć, że to napad - oni że złapali złodzieja sprzętu foto... Ludzie przestraszeni czmychnęli w następną alejkę.
Rozdzielono nas z kumplem. Ja z "panami", doszedłem (mówiąc oględnie) do bramy głównej, oni krzycząc, że złapali złodzieja, ja że to napad. Ale byłem głupi i naiwny... Za bramą podeszły do nas dwa patrole mundurowe i zaprowadzili mnie do Nyski... Wtedy dopiero się przestraszyłem.
Na szczęście przewieźli mnie tylko kawałek i trafiłem do budynku zarządu cmentarza. Panowie pomimo mojego nalegania nie wylegitymowali się, natomiast zrobili się bardzo agresywni.
Zdjęć zrobionych tego wieczoru nikt nigdy nie zobaczy... wszystkie filmy zostały zaświetlone. Było sporo straszenia, krzyków, szarpania i głupich pytań. Skończyło się nagle, tak jak się zaczęło... Ostatnio przyszło mi do głowy, że mogę dowiedzieć się więcej o tym wydarzeniu. Muszę się tym zająć...
Ale wróćmy do wspomnianej na początku szynki!
Musimy upolować piękny plaster szynki. Udało mi się trafić taki "cięty po całości" z kostką (około 1,5 kg). Kostka dodaje smaczku.

Myjemy, osuszamy. Nacieramy ziołami (tymianek, szałwia) i pieprzem grubo mielonym.

Podlewamy porterem i wstawiamy do lodówki.

 Najlepiej na noc, a jak nie to chociaż na godzinę.

Nacinamy brzegi czyli skórę, żeby nie zrobił się nam kubełek.
Piekarnik rozgrzewamy do 180 st. C i pieczemy około 1,5 godziny.

Mięso jest miękkie i soczyste, pasuje do niego bagietka, pieczone ziemniaki albo ryż. Co kto lubi.

Smacznego!

Papryka marynowana w occie winnym z rozmarynem

Czas przetwarzania trwa. Moją metodą dla leniwych przetworzyłem już 10 kg śliwek na powidła. Około 6 kg śliwek wylądowało w słoikach z płatkami migdałów zalane czerwonym winem. Wyprodukowałem 5 albo 6 blach ciasta ze śliwkami (przepis jak powyżej). Trochę zjedliśmy, trochę rozczęstowaliśmy. 35 kg śliwek przetworzone!
Ale to nie wszystko! O truskawkach i czarnej porzeczce nie będę tu wspominał, bo to było daaawno temu... jeszcze latem.
Było jeszcze pięć litrowych słoików z ratatouille, które wyszły mi zamiast leczo, no i oczywiście papryka!

Marynowana czerwona papryka... takie mięsiste, grube płaty w aromatycznej, ostrawej zalewie... No pyszności, ale nigdy wcześniej sam nie robiłem. Zawsze albo z prezentów albo ze sklepu. Zacząłem szukać w sieci przepisów. "Durszlak" i "Mikser" rozgrzane do czerwoności, niektórym blogerom UU podbiłem tak, że teraz reklamodawcy walą do nich drzwiami i oknami (podbije to ceny wpisów sponsorowanych!). Niestety nic nie wybrałem. Przepisy bardzo fajne, ale wszyscy, z uporem godnym lepszej sprawy, postanowili pasteryzować słoiki... Jak dla mnie, jest to zajęcie do bólu upierdliwe. Nie cierpię pasteryzować, ani w piekarniku, ani we wrzątku. W końcu olśniło mnie i przypomniałem sobie, że kiedyś, kiedyś robiłem ostre papryczki z zalewie octowej. Co prawda też były pasteryzowane, ale wprowadziłem pewne zmiany.
Słodka papryka marynowana w aromatycznej zalewie octowo - rozmarynowej.
4 kg słodkiej mięsistej papryki

3 litry wody
750 ml octu winnego (użyłem octu z cydru)
6 łyżek cukru
1 łyżeczka soli

+do każdego słoika :
po kilka ziaren ziela, pieprzu, gorczycy
listek laurowy
gałązka rozmarynu
2 łyżki oliwy extra virgin  

Paprykę umyć, pokroić w duże paski lub duże "kwadraty" usuwając gniazda nasienne.

 Wodę, ocet, cukier i sól zagotować i rozpuścić. Dodać kilka ziaren przypraw, listek, gałązkę rozmarynu i gotować jeszcze chwilę.

Dodać paprykę. Poczekać aż zacznie wrzeć i gotować jeszcze 3 minuty. Załadować do czystych słoiczków (kiedyś gotowałem teraz przepuszczam przez zmywarkę) w których wcześniej trzeba umieścić przyprawy i oliwę. Zalać gorącym octem z garnka, wytrzeć górną krawędź słoików i szczelnie zamknąć. Odwrócić i wystudzić.

Po tygodniu otworzyłem jeden słoik i spróbowaliśmy nowego patentu... Papryki są jędrne, delikatnie pikantne i intensywnie rozmarynowe.

Późnoletnie tarty... z kurkami i z figami

Lato jeszcze trwa i będę się tego trzymał! O jesieni jeszcze nie chce słyszeć i nawet jak się już zacznie, nie przyjmę tego do wiadomości. Tej następnej pory roku po jesieni nie chcę nawet wymieniać z nazwy... brrrr! Na samą myśl przechodzą mi zimne dreszcze. Jest zakaz używania! To się chyba nazywa wyparcie, albo cóś... To tak jak moje dzieci zabraniają w czasie wakacji wymawiać w jakimkolwiek kontekście i przypadku słowa "szkoła".
Tak, więc to są tarty późnoletnie i już.

Tarty są fajne, bo można na nie wrzucić co się komu podoba i szybko się je robi ( i zjada ! ).
Spodem tarty u mnie zawsze jest gotowe ciasto francuskie. Szkoda czasu na wyważanie otwartych drzwi. Kiedyś piekłem je najpierw obciążone grochem, po czym zdejmowałem groch i dopiekałem bez obciążenia. W efekcie końcowym brzegi zaczynały się przypalać (bo jeszcze piekły się ze składnikami tarty).
Teraz nakłuwam ciasto widelcem i wstawiam do gorącego piekarnika. Kiedy widzę, że robi się wielka poducha, wyjmuję z piekarnika i nakłuwam żeby ciasto opadło i wstawiam znów. Czasem wystarczą dwa razy, czasem trzy. Później wystarczy ułożyć na wierzchu kilka pyszności, polać śmietaną roztrzepaną z dwoma jajkami, startą szczyptą gałki i przyprawami do smaku.

Prawie zawsze jednym ze składników jest u mnie podsmażony wędzony boczek. Pasuje i do szparagów, i do fig.
A inne składniki...
Dzisiaj proponuję tarte z figami i tarte z kurkami.

Tarta z figami.
Na podpieczonym cieście francuskim układam kawałki jakiegoś "bluserka" (gorgonzola jest najpyszniejsza, ale lazur też pasuje), boczek, mogą być orzechy włoskie. Zalewam je śmietaną z jajkami i wciskam figi.

Tarta z kurkami.
Kurki około 30 dkg, po oczyszczeniu i ewentualnym lekkim rozdrobnieniu ( jeżeli są bardzo duże) podsmażam  na oliwie z jedną posiekaną cebulą. Nie za długo, żeby cebula tylko się zeszkliła. Na podpieczonym cieście rozkładam kurki z cebulą, boczek, porwaną na kawałki mozzarellę lub po "kupce" ricotty. Zalewam śmietaną z jajkami i dodatkowo z posiekaną natką pietruszki.

Tarty piekę w 180 st. C około pół godziny.
Tarte z figami można udekorować natką lub rukolą i np. polać kremem na bazie octu balsamicznego.
I aby do wiosny... Będzie znów można robić tarty ze szparagami!!

Polenta niestandardowo... nasza chorwacka przekąska

Jak widać wakacje postanowiły zakończyć się taką pogodą, żeby nie było nam przykro... No, cóż? Jest to jakiś sposób.
Jednak wakacyjnymi smakami będziemy mogli delektować się dopóki wystarczy nam fantazji.
W tym roku całorodzinny urlop spędziliśmy znów w Chorwacji i to w miejscu, w którym byliśmy w zeszłym roku. Miejsce i wszystkie jego zalety szczegółowo wyłożyłem TU przed rokiem, więc nie będę się dublował. Ponieważ były osoby zainteresowane kontaktem podaję adres do Loredany naszej wspaniałej gospodyni i do strony rodzinnego biznesu MARCETA . Jak będziecie pisać do Loredany prześlijcie pozdrowienia od Robiego ;)
Nasza gospodyni też lubi dobre jedzenie i nowe przepisy, więc czasem częstowaliśmy się wzajemnie swoimi produkcjami. Uważam, że szczytem zuchwałości było podarowanie Loredanie słoika ajvaru wyprodukowanego nad Wisłą. Podobno bardzo im smakował...
W tym roku częstowałem Chorwatów polentą, czyli znów drobne zuchwalstwo, bo to bardziej ich potrawa niż nasza :)
A jeżeli Wam zaproponuję polentę ?
Polenta jest naszym wypróbowanym wielokrotnie sposobem na wakacyjną przekąskę w ciągu dnia lub jako dodatek do dania głównego. W Chorwacji dostępna jest w każdym sklepiku spożywczym. Można ją przygotować wcześniej (2 godziny lub 2 dni) i wykorzystać w ulubiony sposób w potrzebie.
Polentę standardowo spożywa się jako papkę pacniętą na talerz. Coś w stylu bardzo rozwodnionego purée ziemniaczanego ze stołówki PRLowskiej. Ble! Ale można zrobić ją tak...

Przepis na polentę jest na każdym opakowaniu, ale... po Chorwacku! Moja propozycja brzmi tak:
1 szklanka polenty na 3 szklanki wody czyli 1:3
Gotujemy 3 szklanki wody, solimy i dodajemy 1/2 - 1 łyżeczki rozmarynu, oraz łyżkę oliwy i trochę pieprzu. Wsypujemy polentę i gotujemy 2 minuty cały czas mieszając uważając na pryskającą paćkę. Gorąca do bólu!
Zdejmujemy z ognia i trochę studzimy. Rozsmarujemy na desce lub innej płaskiej powierzchni wygładzając jak się da z wierzchu. Ostatnio wpakowałem ją do torebki po tackach grillowych...

I zostawiamy do całkowitego ostygnięcia. Potem kroimy na trójkąty lub paski.

No to mamy bazę.
Teraz możemy: wrzucić na głęboki olej, opiec w piekarniku, grillować lub zjeść na zimno. Inwencja należy do Was!