Suuushiiii...

Najpierw rozwiązanie zagadki! Wszyscy byli blisko. Zagadka była bardzo łatwa. Wygrała Ania! Bywało się... :-)
Byliśmy w Paryżewie... nareszcie! Basia bardzo chciała pojechać, a ponieważ my też chcieliśmy, a Młoda w nowej szkole odwaliła kawał dobrej roboty... spełniło jej się! Trochę fotek, już nie tak tajemniczych będzie w następnym wpisie :-)
A teraz zacznę standardowo: dostałem przesyłkę z prośbą o przetestowanie... Sushi...

Prawdę powiedziawszy, najpierw dostałem prośbę o przetestowanie, potem przesyłkę... Trochę się wahałem, bo to nie jest "mój klimat". Ale..." kto nie ryzykuje ten w kozie nie siedzi..."

Sushi jadłem kilka razy zaledwie i owszem smakowało mi, ale jak miałbym wybierać... wybrałbym wołowinę po burgundzku.

Firma Blue Dragon dostarczyła mi paczkę z kompletem składników. Nie wiem, niestety, ile taki zestaw kosztuje, ale jest w nim wszystko po za rybami (etc) i warzywami, żeby przygotować suszarniową kolację: algi, wasabi, ryż, imbir, ocet ryżowy, sos sojowy, pałeczki, mata bambusowa itd. Nie podobały mi się tylko saszetki do przygotowania zupy Miso... które wlewa się do wrzątku... coś jak kostki rosołowe, albo gorzej, których unikam jak ognia! Wolałbym kartkę z przepisem na zupę Miso :)

Trochę trzeba napracować się z ryżem (upierdliwe), ale bez tego nie ma sushi... Jak komuś się nie chce niech idzie do pobliskiej "suszarni"...

Reszta jest dziecinnie prosta. "Farsz" jaki sobie wymyślicie... Słyczałem o sushi ze śledziem w śmietanie... brrr!

Ja pojechałem tradycyjnie. Łosoś, pałeczki krabowe, awokado, ogórek, trochę sezamu... Tuńczyka nie udało mi się złowić.

Jedne są maki, inne coś tam maki, a inne jeszcze inaczej... dociekliwi niech wnikają! Ważne, że nie big maki ;) Dla mnie ważne żeby było dobre! A było! No i fajnie się bawiłem.

Po zjedzeniu i obejrzeniu zdjęć... stwierdziłem, że wybrałem dobry zawód... Moje sushi lepiej wyglądają na zdjęciach niż na stole...

(c)robertgutowski.pl

ZAGADKA! Bez nagród... :(((

Gdzie były Gutki 3, (czwarty został w domu) i teraz muszą to odespać?

Ktoś rozpoznał ze zdjęć???

Koniec bliski!!!

Tak! Koniec bliski! I na szczęście i niestety... Nie żebym powtarzał jakieś bzdury o końcu naszej cywilizacji, bo ostatni z zapowiadanych końców miał być chyba miesiąc temu, a następny w przyszłym roku... No cóż, jak ktoś nie może zwrócić na siebie uwagi w inny sposób, to wychodzi na ulicę i krzyczy, że koniec świata za dwa dni. Inni wychodzą na ulice i wykrzykują inne bzdety, ale... trudno, ich problem!

Ja o końcu roku szkolnego (HURA!!!) i o końcu sezonu na szparagi (BUUUU!!!).

No bo taka szkoła, niby jest fajna... najbardziej jak są przerwy albo tuż po lekcjach. Albo jak jest wycieczka i jest czas wolny... Hmmm... to jest ekstra! Ale jak przypominasz sobie o 22.00, że na jutro trzeba było zrobić 30 zadań z proporcji ( te z odwrotnych proporcji są wredne!), to już nie jest fajnie... Kilka dni temu Basia zafundowała swojemu tacie taki prezent imieninowy - wspólne rozwiązywanie zadań do pierwszej po północy... Dobrze że to były proporcje ;).

Ja ze szczególną lubością wspominam badanie przebiegu zmienności funkcji. Nawet nieźle mi to szło (musiałem się pochwalić!), człowiek tłukł "to" w ilościach hurtowych... tylko po kiego... Czy ktokolwiek z Was wykorzystywał w "życiu" umiejętność badania przebiegu zmienności funkcji????? (jeśli tak to szacun i proszę o dokładny opis!) Albo te... całki! No litości!

Co innego moja ulubiona chemia... To rozumiem! Przecież trzeba znać wzór strukturalny wody i wiedzieć co nie co o dipolach... żeby spokojnie pić to H2O.

Że nie wspomnę o różnicy po między C2H5OH, a CH3OH... Taka niewiedza grozi śmiercią lub trwałym kalectwem!

Ale teraz o drugim końcu... niestety!

Szparagi coraz bardziej łykowate i za moment znikną, więc jeszcze jedno podanie.

To jest z Oliviera.

Szparagi  z sosem cytrynowo miętowym.

Szparagi trzeba ugotować (standardowo), a wcześniej przygotować do nich sos. Dwie garści mięty w malakserze przerobiłem na papkę (Olivier uciera je w moździerzu - powodzenia!) z sokiem z jednej cytryny, solą i pieprzem. Na patelni rozpuściłem ok. 100 g masła i usunąłem pianę. Dodałem papkę i chwilkę podgrzewałem, aż zabulgotało. Polałem szparagi, posypałem porwanymi listkami mięty i zjedliśmy...

No i...

KONIEC.

Midi tarty... jest niebawem!

W marcu, po szpitalu, wspomniałem, że robiłem midi tarty i niebawem o nich napiszę... Ta daaaa! Dzisiaj jest niebawem! A zawsze zastanawiałem się kiedy to jest "niebawem" lub ewentualnie "niedługo"... Wypisują mnie ze szpitala i mówią: "niedługo wszystko wróci do normy..." Kurde, strasznie długie to "niedługo"!!! Albo może wróciło, tylko ja przegapiłem i poszło dalej...
To ja już wolę moje (i naszych dzieci niestety też!) ulubione ZARAZ! Jak mówię: ZARAZ przyjdę, to powszechnie wiadomo, że nie należy się mnie spodziewać zbyt szybko. Mam to od urodzenia i przekazałem następnemu pokoleniu, ku rozpaczy Tęczy! Mnie też krew zalewa kiedy słyszę z Basi pokoju: ZARAZ! Ale przypominam sobie po kim to ma i mi przechodzi :), Moja babcia zawsze mówiła: "twoje zaraz, to jak żydowskie poczekaj!". Coś w tym jest! ;)
No jakby mi lekarz powiedział, że zaraz będzie wszystko super, to wiedziałbym o co facetowi chodzi, a tak... Wkurza mnie to straszliwie! Niby wszystko okej, ale żeby mi się chciało tak jak mi się nie chce, to byłoby okej!
Midi tarty robiłem w marcu i zostały wówczas (fajne słowo a'propos zaraz) troszkę ofotografowane. Troszkę, bo głodna rodzina nie dała mi się wyżyć fotograficznie wyrywając tarty z przed obiektywu. Kiedy, więc dzisiaj postanowiłem, że już jest "niebawem", zrobiłem jeszcze jedną tartkę i chciałem ją utrwalić w postaci jpegu. Okazało się ... wówczas (kurde! fajne to wówczas!), że mój aparat jest w serwisie! (nic strasznego - odpadło lustro... :-)). Wydobyłem więc... natenczas (ale fajnie!) aparat kieszonkowy firmy wszystkoprodukującej i pstryknąłem moją tartkę...
Tak, więc dzisiejszy wpis jest bardzo upośledzony fotograficznie, za co przepraszam i obiecuję, że ZARAZ się poprawię...
A tarty robiłem tak:
Gotowe ciasto francuskie podzieliłem na cztery prostokąty. Ułożyłem je na papierze do pieczenia, zawinąłem brzegi, po nakłuwałem widelcem, i na kilka minut do piecyka. Kiedy się zrumieniły i urosły, znów je potraktowałem widelcem, żeby opadły. Ponieważ Basia nie jada szpinaku, a Tęcza bardzo lubi szpinak (ja też), a Franek to lubi najbardziej mambę cocacolową... i szpinaku ani szparagów nie tknie, za to lubi pizze z szynką i pieczarkami... Nie da się zrobić jednej tarty dla całej rodziny i prawie każda tarta jest inna.

Pierwsza dla Franciszka. Ponieważ kiedy usłyszał, że będzie miał jeść coś o nazwie tarta, minę miał nie tęgą... pospieszyłem z wyjaśnieniami, że to francuska kuzynka pizzy... kiedy się okazało, że będzie z szynką i pieczarkami, pojawił się uśmiech. Czyli: na spód dwie łyżki "bazy tartowej" (opakowanie śmietany rozbełtanej z dwoma jajkami, przyprawionej startą gałką muszkatołową, solą i pieprzem), szynka, zrumieniony boczek, pieczarki, kawałki mozzarelli.

Dla Basi: "baza", boczek, pieczarki, kilka kawałków camemberta, pomidor.

Dorosłe: "baza", szpinak (uduszony z czosnkiem i odrobiną gałki), boczek, pomidory.

Wersja dzisiejsza, dla Tęczy, Basi i dla mnie: "baza", boczek, szparagi (obgotowane 3 minuty), mozzarella, pomidory.

Później wystarczy zapiekać przez jakieś 20 - 30 minut.

Przerwy we wpisach ostatnio trochę mi się wydłużyły, ale proszę o wyrozumiałość... mam nadzieję, że to przejściowe kłopoty i ZARAZ coś znów napiszę... ;)))

Lasagne...

Po naszemu lazanie lub lazania... kupa z nią (nim?) roboty, ale efekt... może być różny :)
Języki obce to podstawa. Bez nich dzisiaj ma się przerąbane (coś o tym wiem :(... ) Basia w marcu zmieniła szkołę. Powody były różne, ale mniejsza o to. Od września, w "starej" szkole jako drugi język miała francuski, w nowej jest niemiecki... Po, chyba tygodniu, była kartkówka z niemieckiego i Basia dostała... 5. No cóż, powiedziałbym, że po czempionach, więc nie ma się co dziwić... Tylko, że żaden z czempionów niemieckiego nie zna. Dziwna sprawa! Mnie to nawet próbowano nauczyć niemieckiego, ale się nie dałem. Ja, należę do pokolenia "czterech pancernych" i jedyne co umiem (po za Hände hoch!!! z filmu) to dość praktyczne zdanie ze szkoły: Es tut mir leid, aber wir haben shon gegesen! Podobno oznacza. że jest mi przykro, ale my już jedliśmy kolację... Kiedy, więc szykuję kolację, a Basia wychodzi np z psem, to uprzedzam ją, że jak wróci zbyt późno, to usłyszy ode mnie coś po niemiecku. A Basia bardzo lubi moje lazanie. Straszne!
Lazanie pochodzi z książki "Włoska wyprawa Jamiego", oczywiście trochę uproszczona...

Mięso ok. 600 g , drobno po siekane lub grubo mielone (wołowe) duszę na patelni, dodaję 4 ząbki rozgniecionego czosnku, gałązkę rozmarynu i ze 4 liście laurowe. Chwilę smażę i dodaję 3 puszki pomidorów. Duszę to około 20 minut i wyjmuję liście i rozmaryn. Robię ciasto makaronowe z 400 g mąki i 4 jajek, i rozwałkowuję jak najcieniej mi się uda, ale żeby miało około 50 x 40 cm.
Beszamel robię gotując mleko (1 l.) z jedną małą cebulą pokrojoną na plasterki, startą 1/2 gałki, łyżką siekanej natki, i odrobiną pieprzu. W drugim garnku rozpuszczam 100 g masła, wsypuję ok. 80 g mąki, energicznie mieszając. Potem najtrudniejsze, wlewam mleko do zasmażki mocno mieszając. Po kilku minutach gotowania (uwaga chlapie!) zdejmuję z ognia i dodaję pół szklanki tartego parmezanu oczywista mieszając.
Ciasto makaronowe gotuję w całości kilka minut.

Wysmarowane masłem naczynie wykładam ciastem tak, że brzegi wystają na zewnątrz. Układam wewnątrz warstwę sosu mięsnego, warstwę beszamelu i warstwę sosu mięsnego. Zawijam końce ciasta, smaruję beszamelem, posypuję parmezanem, porwaną mozzarellą z listkami bazylii i polewam lekutko oliwą.

Zapiekam ok. 45 minut  w piekarniku w 180 st. C.
No to GUTEN APETIT! (albo jakoś tak...), ale przy lazanii powinno być chyba BUON APPETITO! (?)

Nie ma to jak spontan!!!

Piękne miasto... a nawet Trójmiasto!
Dawno tu nie byliśmy...

zdjęcia moje i Basi

WESOŁYCH ŚWIĄT

Wszystkim życzę dużo zdrowia, uśmiechu i ...

Sałatka z owocami ale morza

Wielkie dzięki, na początek, wszystkim za życzenia zdrowia i dobre słowa. Wszystko jest OK i mam się już prawie jak "przed" tylko lenia mam straszliwego. Zawsze miałem, ale teraz, chociaż wydawało się to nie możliwe, mam jeszcze większego...
Tu małe wymądrzanie. Jakie jest pochodzenie OK? Wszechobecne okej, pochodzące oczywiście z USA (co my byśmy bez nich zrobili?) było informacją dla oczekujących w forcie na powracających z pola bitwy. Wojacy nieśli tablicę widoczną z daleka na której widniało - zero killed, w skrócie 0 k.
Oj! Chyba z tarczycą wycięli mi trochę dowcipu... :(
Ad rem!
Ponieważ morfina chyba jednak już wyszła z mojego krwiobiegu w całości udajmy się do kuchni. 
Sałatka którą chciałem dzisiaj polecić jest tak wakacyjna... że polecam ją na przykład przed wyborem miejsca na tegoroczny urlop. Najpierw robicie i konsumujecie sałatkę, a potem siadacie do kompa i przeglądacie oferty biur podróży...

Do sałatki trzeba pokroić w kostkę: zielonego ogórka, dwa średnie pomidory, dużą cebulę (fajnie czerwoną), czerwoną paprykę.
Do tego dorzuciłem kilka paluszków krabowych w plasterkach i słoik marynowanych, odsączonych muli (polecam Abba). Powinna jeszcze być spora garść krewetek koktajlowych... niestety kupiłem mrożone (wcześniej używałem z zalewy ale wyszły). Po rozmrożeniu taki wydzielały "zapach", że tylko Kredka mogłaby je skonsumować, bo nie gardzi niczym (oprócz surowej wątróbki). Więc, tym razem było bez krewetek, ale też pycha wyszła.
Wszystko należy wymieszać, po solić i pieprzyć, polać lekko oliwą (jak najlepszą extra), odrobiną octu winnego i sokiem z pół cytryny - ma być kwaskowe!

A teraz do ciepłych krajów śródziemnomorskich...

Cukinie nadziewane... i szpitalne jedzenie.

Cukinie faszerowane były u nas na kolację przed wczoraj,

wczoraj midi tarty (na blogu niebawem...) Dzisiaj Basia po powrocie ze szkoły zapytała (jak prawie zawsze)
-Tato! co dzisiaj na kolację?
-Kurczak!
Basia wychynęła ze swojego pokoju z przerażoną miną.
-Jak to?! Taki zwykły?!!!
Załamałem się...
Chyba muszę wyszukać jakiegoś przepisu według którego gotują dla chorych w szpitalach i zaserwować moim dzieciom.
Tak się złożyło, że w ubiegłym tygodniu stołowałem się chwilowo jako pacjent w takiej placówce. (Tak, tak byłem w szpitalu, ale udało mi się wyjść o własnych, jeszcze słabych, siłach. Goję się i wracam do sił. A czy na pewno wszystko ok, dowiem się po niedzieli.) I to, co tam serwują, można zjeść pod warunkiem, że jest się (tak ja byłem) po dwóch dniach na kroplówce (dzień przed operacją i dzień po). No bo, jeśli ktoś może poruszać się o własnych siłach, to poleci do bufetu i kupi sobie chociażby bułkę i pasztecik podlaski, żeby tylko nie spożywać "jedzenia" szpitalnego. Na szczęście byłem tam tylko trochę ponad cztery doby.
Tuż przed tym incydentem zdrowotno-kulinarnym, kilka długich wieczorów spędziłem z Gavinem, który jest szefem kuchni w Marriotcie, na robieniu zdjęć do książki z jego przepisami. Po fotografowaniu każdego dzieła sztuki, Gavin pytał czy mam ochotę spróbować... Też mi pytanie! No i "próbowałem" te łososie, krewetki, risotta, desery, polędwice, tempury i inne cudeńka z całego świata.
Ostatnia sesja odbyła się w niedzielę wieczorem, a na wtorek rano miałem wyznaczony termin zgłoszenia się do szpitala i zaczęli karmić mnie glukozą z kroplówki... o ironio!!!
Dlatego też po powrocie do domu z podwójnym zapałem zabrałem się za NORMALNE jedzenie.
Kiedy zobaczyłem te okrąglutkie, ja małe melony, cukinie... wiedziałem, że je nafaszeruję!

Najpierw na patelni podsmażyłem ok 200g mielonej wołowiny i kolejno na patelnię dorzucałem: jedną pokrojoną w plasterki cebulę, paprykę w paski, czosnek i 1/2 papryczki chili w plasterki i ok. 200g fasolki szparagowej (miałem tylko mrożoną) i oczywiście część tego co wydrążyłem z cukinii. Po lekkim podsmażeniu wypełniłem tym cukinie, posypałem tartym parmezanem i zapiekłem przez 20 minut w 200 st.C. Proste?

Tempura i fotoocena

Dostałem maila z propozycją oceniania blogów pod względem fotograficznym. Na pierwszy ogień rzucił się autor pomysłu - Atonii z Gotowania na gazie . Zrobiłem to mimo, że nie jest to wdzięczne zajęcie, a wręcz trudne i NIEwdzięczne :) Ale o tym możecie poczytać na moim drugim blogu.
Ocenianie zdjęć innych jest bardzo ryzykownym zajęciem. Dla ocenianego też, ale przede wszystkim dla oceniającego!
Kiedy chodziłem do szkoły średniej zaczytywałem się prasą fotograficzną. W latach 80-tych prasą fotograficzną był miesięcznik FOTO i kwartalnik FOTOGRAFIA, który ukazywał się raz lub dwa razy w roku. W FOTO publikowane były zdjęcia młodych fotografów, co bardzo zachęcało do działania. Szczególnym miejscem w miesięczniku, był dział pod tytułem foto - ocena. Tam, różne autorytety komentowały nadesłane zdjęcia. Był to najprostszy sposób na opublikowanie chociaż jednej fotki, nawet gdyby miała być "zjechana". Jako 13 - 14 latek miałem duże parcie na pierwszą publikacje w prasie i mimo nieśmiałości wysłałem fotoreportaż. Było to chyba sześć zdjęć z cmentarza powązkowskiego. Na pierwszym była brama wejściowa, na ostatnim fragment muru z zabitą dechami, nieużywaną bramą. Reszta to nastrojowe fotki zniczy, roślin, liści, nagrobków itp. Niestety nie załapałem się na publikację, ale dostałem list z foto - oceną... Pod listem podpisana była pani, znana zresztą do dzisiaj, dziennikarka, fotografka, autorka książek i różnych opracowań. Pani Anna Teresa (nazwiska nie podam) napisała mi taki list, że czytając go miałem duże wątpliwości czy dotyczy moich zdjęć! "Wiem o co chodziło... o ten odwieczny problem przemijania..." Ale mnie nie chodziło o żaden problem! Na zdjęciach był zabytek, fajnie według mnie pokazany... To były fajne, nastrojowe, czarno-białe fotki... Ale Pani Anna - Teresa dostrzegła "problem" z jakim chciałem się zmierzyć! Kurde: "co poeta miał na myśli!?!".  Tak sobie wtedy pomyślałem, że taki Mickiewicz czy Słowacki (nie żebym się porównywał ;) to jakby wstali z grobu i posłuchali co się opowiada o ich dziełach... padliby trupem! Bo co Mickiewicz miał na myśli opisując stepy akermańskie? Tęsknił za Litwą? A może po prostu tam było fajnie? (na stepach... hm! wątpliwe!)
Tak więc, nie słuchajcie co "mądre głowy" opowiadają o Waszych fotkach. Ważne żeby WAM się te zdjęcia podobały!
Inną rzeczą jest ocena techniczna i to starałem się zrobić u Antoniego.
No, ale po tak trudnych tematach ;) należy zrobić coś fajnego do jedzenia!
Na przykład TEMPURA!

Tempura kojarzy się z Japonią, a podobno pochodzi z... Portugalii.
Japońce by sami na to nie wpadli. Tempura to nie jest jakiś tam czip! To świetny pomysł na urozmaicenie jadłospisu. Najlepiej użyć do frytkownicy, ale można jak ja na dużej patelni. Trzeba tylko wlać duuużo oleju. No i nastawić się na duuuże sprzątanie :(((

Chyba nie ma ściśle określonych składników, których trzeba użyć. Pole do popisu dla artystów kuchennych...

Ja użyłem: ryby pokrojonej na kawałki (bez ości), krewetek obgotowanych i obranych, ogonków langustynek, bakłażana i cukinii pokrojonych w plastry, papryki czerwonej pokrojonej w paski, brokuła podzielonego na różyczki i niestety, rozmrożonej mrożonej fasolki szparagowej z powodu braku szparagów :(
Robimy ciasto naleśnikowe z 2 jajek, 2 szklanek wody i 2 szklanek mąki oraz szczypty soli.
Składniki zanurzamy w cieście i wrzucamy na chwilę na rozgrzany olej, zaczynając od warzyw, a kończąc na owocach morza i rybach.
Wpis ten powstał dzięki Gavinowi, mojemu australijskiemu kumplowi, z którym pracuję ostatnio nad zdjęciami do książki. Od Gavina podpatrzyłem też patent na to co widzicie jako "podkład". Jest to makaron ryżowy, który wrzuciłem na chwilkę na głęboki olej.

O Gavinie i książce napiszę więcej, kiedy już sprawa będzie bliska finału. A tym czasem SMACZNEGO!