Gotowy prawie na wszystko...

Łosoś w skorupce z musztardy na świeżych pomidorach z bazylią...

2012-02-04T01:37:00.001+01:00

Zimno trochę, co? Chcieli zimy to mają... Ale to już nie długo.
Jak na doświadczonego (czytaj: starego) glindę przystało, powinienem powiedzieć: kiedyś to były zimy! (-20) Ale jak były te moje prawdziwe zimy, to moja babcia mawiała: kiedyś to były prawdziwe zimy! (-40) To się nazywa różnica pokoleń... Dla Basi zima to jest -5, a teraz to "jakiś dramat".
Dzisiaj jadąc cieplutkim samochodem widziałem koksowniki na przystankach... Pomyślałem: ale fajnie stać na takim przystanku z koksownikiem... można się ogrzać! Ale nie było gdzie zaparkować.
Wyobrażacie sobie, że moja córka nie wiedziała co to jest koksownik? Koniec świata!
Koksownik to koksownik, ale żyletka?!
Młoda uczy się fizyki... napięcie powierzchniowe... No i tłumaczą autorzy podręcznika, że żyletka położona na płask nie tonie, a włożona na sztorc idzie na dno... proste! Rozumiesz? Nie!!! Czego nie rozumiesz?!!! CO TO JEST ŻYLETKA?.........................
Ja to ja, ale taki gamoń co pisze/akceptuje (to dwa gamonie) podręcznik powinien pomyśleć, że obecnie używa się depilatorów, elektrycznych maszynek do golenia i wosku, a nie żyletek!!! Wiem, że trudno byłoby wytłumaczyć napięcie powierzchniowe próbując położyć depilator na powierzchni wody, ale płyta CD położona na wodzie już przemówiłaby do wyobraźni... ech! A tym co układają/akceptują lektury szkolne przyłożę innym razem.
A wracając do zimy... U mnie lato pełną gębą... przynajmniej na stole. Udaję, że za oknem jest +25 :)
Jak tytuł zapowiada będzie łosoś. Powinien być z grilla, ale jechać teraz "na nawieś", wykopywać ten betonowy postument... i gdzie ja bym go ustawił? Na balkonie? Prościej było użyć piekarnika.

Pomysł jest prawie mój. Gdzieś coś widziałem, gdzieś coś czytałem, a lenistwo przewodziło!
Łososia (kupuję ogony z dzwonka, najlepsze i niedoceniane, filetuję i używam ze skórą lub bez) trzeba przyprawić standartowo: sól, pieprz, cytryna. Tam gdzie była skóra, nałożyć musztardę Dijon z gorczycą i ułożyć na pomidorach bez pestek, z listkami bazylii i odrobiną oliwy (musztardą do góry). I zapiekam! 15 minut. Jak zwykle proste, a lato murowane!

Zakopane prawie on-line

2012-01-25T23:07:00.000+01:00

Tu Wasz specjalny wysłannik do stolicy polskich Tatr! Jesteśmy tu specjalnie dla Was! (Koszty i numer konta podam po powrocie) Trafiliśmy do Zakopanego szukając zimy. Znaleźliśmy Ją tu i staramy jak możemy korzystać z jej dobrodziejstw. Niestety są też minusy. Kilka razy dziennie muszę odśnieżać samochód, że nie wspomnę o zamarzniętych drzwiach.
Mieszkamy w przytulnym domku i inwestujemy w naukę Franciszka jazdy na nartach (nawet jak nie widać nart).
Serów ci tu dostatek, chociaż zniknęły oscypki...
Jest okej!

Trzeci raz...

F na naukach. Musiałem je baaardzo rozjaśnić żeby było coś widać ;)

Kiszone... cytryny dla kurczaka z Maroka

2012-01-19T23:01:00.000+01:00

No i znów muszę się tłumaczyć z tak długiej nieobecności... A więc byłem zajęty bo ... były święta? Tak to jest dobre usprawiedliwienie! Bo było Boże Narodzenie i Nowy Rok, i musiałem robić zakupy... i planować, i gotować, piec, marynować, peklować, smażyć, a do tego dzieci miały ferie świąteczne i musiałem... organizować im czas i robić obiadki...
Brzmi przekonująco! Połowa to nawet prawda, a druga połowa to zwykły leń. Później padł mi laptop... Powiedział: Nie używasz mnie to padam! I padł dysk. Dysk mam już nowy, dane udało się odzyskać, więc Go używam ze strachu żeby i ten się nie obraził.
A koniec roku był naprawdę bardzo pracowity. Byłem na przykład w więzieniu, a dokładnie w areszcie na Rakowieckiej.

Na szczęście zawodowo i mam nadzieję, że będę mógł tam znaleźć się jeszcze raz i potem, zaprezentować Wam małą podróż w lata powojenne.
Wracając do kuchni...
Dostałem maszynkę do mielenia mięsa. Taką prawdziwą, dużą (8), z piękną czerwoną rączką i po prostu musiałem zrobić na święta pasztet.

Pasztet jaki robiła moja babcia Bronia (cały czas próbuję odnaleźć tamten smak). Kiedyś o nim pisałem, ale teraz wprowadziłem pewne zmiany. Mięsa piekłem na blasze w piekarniku bez podlewania ich i przykrywania (soki które puściły wystarczą), zwiększyłem ilość i różnorodność mięs, a zamiast czerwonego wina dałem 50 g Brendy.

Ponieważ pieczenie i mielenie odbyło się sporo przed świętami, a mrożenie pasztetu nie robi mu dobrze, zamroziłem zmieloną "pulpę". Dzień przed Wigilią rozmroziłem, dodałem jajka i upiekłem. Oczywiście był pyszny! :)

A teraz coś nowego!
Idealny na rodzinny obiad. Inny niż wszystkie, chociaż wygląda podobnie.

Smak... egzotyczny!
Kurczak marokański!!!
Kurczak jak kurczak...:) Natarty cynamonem i kurkumą (delikatnie), nafaszerowany tymiankiem i ... gotowaną, gorącą cytryną, kilka razy nakłutą (to za radą J. Oliviera). Lekko obsmażony na patelni, podlany dwoma szklankami wywaru drobiowego i łyżką miodu, z plasterkami cebuli i garstką oliwek. Jeszcze tylko trzeba zetrzeć kilka centymetrów świeżego imbiru. To już prawie wszystko. Prawie! Najważniejsze są kiszone cytryny! Na jednego kurczaka potrzeba dwóch (cytryn :). Proste, prawda? (Podajemy posypawszy świeżą kolendrą)
W Maroku nie ma paskudnych, chlapiastych zim, więc nie wiem skąd u Nich taki posiłek idealny na polski styczniowy wieczór...
No, dobra teraz zasadnicze pytanie: gdzie robią kiszone cytryny? Niestety w Maroku.
A robią je tak. Przepis z książki Arkad "KUCHNIA ŚRÓDZIEMNOMORSKA" z moimi poprawkami :).
Cytryny (i/lub limetki) należy delikatnie otrzeć im skórkę, poprzecinać na krzyż prawie do końca. Środek natrzeć solą (sól gruboziarnista morska lub kamienna). Wkładamy je ciasno do słoja, zasypujemy do połowy solą z ziarnami pieprzu, liśćmi laurowymi, kawałkami kory cynamonu, kilkoma goździkami, pokruszoną ostrą papryczką. Cytryn musimy mieć więcej żeby wycisnąć z nich sok i dopełnić nim słoik. Zamykamy i dostawiamy na dwa tygodnie, codziennie potrząsając. Przynajmniej pół roku mamy na spożycie. Trzeba je tylko trochę otrząsnąć z soli i mniej solić kurczaka, "bo zupa będzie za słona" :)

Coś się po pierniczyło...

2011-12-22T09:51:00.001+01:00

Nie wiem czy to ja coś po pierniczyłem czy autor przepisu w dodatku GW "Palce lizać". Zrobiłem wszystko dokładnie jak w przepisie...
125g miękkiego masła
1/2 szklanki brązowego cukru (teraz pomyślałem że pewnie cukier był za mało brązowy! Ech, blondyn ze mnie!)
2 i 1/2 mąki pszennej
1 łyżeczka mielonego imbiru
1 łyżeczka cynamonu
1 łyżeczka sody oczyszczonej
Masło z cukrem utrzeć mikserem na puszysty krem, dodaj pozostałe składniki, zagnieć ciasto. Jeśli jest zbyt kleiste dosyp mąki. Zawiń w folię, wstaw do lodówki na 30 minut.
No i tak zrobiłem!
Później rozwałkowałem. Rodzina obległa placek z foremkami, wycinają, chcą przekładać na blachę... a tu Gucio za samo przeproszeniem! Nie dało się. Ciasto rwało się i rozpadało w palcach.
Podjąłem nierówną walkę o uratowanie pierniczków - jak USA o ratowanie świata! Wygrzebałem jakieś stare przepisy z kolorowych gazet i dodawałem jajka, mąkę i coś tam, coś tam... Bój zakończył się oczywiście zwycięstwem! Pierniczki powstały i są bardzo smaczne.
Trzeci raz piszę o pierniczkach na i pod choinkę, i trzeci raz same problemy... jakieś fatum... pierniczone!

Nie zrażony trudnościami i gotowy prawie na wszystko, życzę Wam wszystkim którym chce się tu zaglądać:
zdrowych, spokojnych i rodzinnych Świąt Bożego Narodzenia oraz lepszego 2012 roku

SMAKI ŚWIATA

2011-12-09T00:16:00.001+01:00

Wykorzystując moment, kiedy moja wrodzona skromność już poszła spać...
Kiedyś wspominałem... Teraz książka jest na półkach, więc już mogę o niej oficjalnie mówić wszem i wobec.

zdjęcie z telefonu

Mój przyjaciel Gavin jest współautorem książki SMAKI ŚWIATA. Gavin do niedawna pływał po całym świecie jako szef kuchni na gigantycznych pływających hotelach, obecnie jest szefem wszystkich restauracji Marriotta.
Książka zabiera w podróż dookoła świata po lokalnych targach. O samych targach pisze Evita de Gor, Polka mieszkająca w Australii. Gavin, rodowity Australijczyk, przygotował specjalnie przepisy. Ja zostałem przez Niego poproszony o zrobienie zdjęć ilustrujących przepisy. Gavin zasuwał w kuchni, a ja tylko pstrykałem, a potem spożywałem... Baaardzo fajna robota! Trwało to przez kilka nocy w kuchni hotelu Marriott.

A teraz kilka fotek. :)

autorzy książki

Gavin w domowej kuchni

Gavin "na planie" :)

Ja chrzanię... ale burak!!! Czyli ćwikła inaczej.

2011-12-05T14:07:00.000+01:00

Ćwikła inaczej podobno pochodzi ze Śląska, ale kładę nacisk na podobno. Normalna ćwikła to tarty chrzan z dodatkami, czyli sok z cytryny, cukier itp z tartymi burakami.
Burak kojarzy mi się głównie z pewnym byłym ministrem. Z tamtych czasów pochodzi przepis na drink pod tytułem "blokada mózgu": szklanka wódki z ćwiarą buraka. Nigdy nie próbowałem... ale buraki lubię. Najbardziej z chrzanem jako ćwikłę. Ta wersja pasuje mi jeszcze bardziej niż tradycyjna. Kilka razy byłem nią częstowany. Moja wersja jest próbą odtworzenia. Oczywiście najprostszą i najmniej pracochłonną :)

Buraki gotuję, obieram, kroję w cienkie plasterki i przekładam ulubionym chrzanem, gotowym lub własnym. Odstawiam na tydzień do lodówki. Spozywam np z wędlinami!

Na zdjęciach świeżo zrobione i kilkudniowe...

Łosoś pieczony w cieście francuskim

2011-11-16T23:22:00.000+01:00

Ludzie! Myśleć! To nie boli!
To raczej (mam nadzieję) nie do Was. Ale już mi się ulewa (sorki)! Nic mnie tak nie w...! 1, 2, 3,...już ok. Nic mnie tak nie denerwuje jak brak myślenia, głupota. W starym czechosłowackim serialu, chyba doktor Strosmajer wypowiedział piękną kwestie: "Gdyby głupota miała skrzydła, latałaby Pani jak gołębica!" Kurde! Ileż to ludzi wokół powinno latać?! Jak gołębice? Nie jak F-16!
Dzisiaj nazywam to blondynizmem. Nie ma to nic wspólnego z kolorem włosów, a dużo z zawartością kory mózgowej czy raczej brakiem zawartości.
Jak inaczej nazwać (przyjmując moją nomenklaturę) kogoś kto ładuje się na środek skrzyżowania bez szansy zjechania z niego? Co kieruje takim blondynem? Szybciej będzie w domu? Czy 50 innych osób będzie później?
Co "myśli" blondynka wyprowadzając pieska za potrzebą na plac zabaw dla dzieci?
Albo jakie ma przemyślenia "kark" zastawiając cały chodnik swoją furą rozmiarów TIRa? (W tym przypadku wiem, bo go "zagadnąłem", ale Wam nie powtórzę).
No i historia jak dla mnie "perełka"! Na naszym osiedlu znikają kosze na śmieci, nie ma gdzie wyrzucić głupiego papierka... (???) Co się okazało? Administracja je likwiduje bo... CIĄGLE SĄ PEŁNE!!! SKANDAL! Te durne ludziska wyrzucają śmieci do kosza!
W związku z powyższym zalecam rybkę! Rybka wpływa na wszystko, a zwłaszcza na mózgownice!!!
Łosoś zapiekany w cieście francuskim po mojemu, inspirowany Pascalem de Cnor Brodnickim!

Do tego dania (i nie tylko) kupuję łososia w dzwonkach, ale nie takie kawałki ze środka, tylko ogon! Pyszne mięso, które odkrawam od kręgosłupa i mam superowe fileciki. Ciasto francuskie kupuję niestety gotowe. Na jednym płacie ciasta kładę rybę osoloną i opieprzoną, i na tartą koperkiem. Przykrywam drugim płatem. Brzegi dociskam widelcem. Piekarnik rozgrzany do 240 st. C a po włożeniu ryby zmniejszam do 200. Około pół godziny pieczenia jest ok. Podaję z sosem holenderskim: 2 całe jajka ubijam nad parą i wlewam wolno kostkę sklarowanego masła, później sok z dużej cytryny lub 2 mniejszych, sól i pieprz. Musi być dość gęsty.

Prawda że myślenie się poprawia?

Słonina kiszona po chłopsku

2011-11-10T22:22:00.000+01:00

Słonina kiszona po chłopsku jak ulał pasuje do akcji Biało-Czerwona. Moja wersja została zainspirowana wpisem Olgi.

Troszkę zmieniłem przyprawy, ale idea została (można dać upust fantazji). Akcja wyżej wymieniona :) jest według mnie bardzo cenna, bo próbuje zmienić coś w naszym cierpiętniczo - płaczliwym sposobie obchodzenia świąt narodowych (mamy jeszcze kilka po za 11 XI), ale ten wątek "przerobiłem" tu. Jest to tak, ważne że zrobiłem wyjątek i biorę udział w akcji :))) i jest to już drugi mój wpis. Jednak ani tego przepisu, ani poprzedniego nie uda Wam się zrealizować na tegoroczne Święto Niepodległości :p . To nie jest takie wiśta wio, do tego (jednego i drugiego - święta i potraw) trzeba się przygotować!

Ta podana jest ze względu na okoliczności z żurawiną. Super jest z korniszonami lub chrzanem albo z grzybkami z octu. No i trzeba popijać gorzałką... do piwa jest zbyt tłusta.

P.S.

Pierwsze zdjęcie proponuję skromnie :) na banerek przyszłorocznej akcji biało-czerwona...

PEKFLAJSZ czyli wołowina peklowana fajnie

2011-11-04T12:49:00.001+01:00

O pekflajszu, pisałem w lutym w relacji z Kazimierza. Jadłem go w knajpie "U FRYZJERA", którą bez żadnych korzyści majątkowych, mogę polecić. Jest tam spory wybór potraw żydowskich (jedzenie nie jest koszerne). Zjedliśmy tam jeszcze wątróbkę po żydowsku (tu w moim wykonaniu).
Pekflajsz to nic innego jak wołowina peklowana i ugotowana, podana z chrzanem (i ew. ćwikłą) najlepiej w towarzystwie kaszy gryczanej.

Hm! Gotowane mięso to żadna radocha... tak się Wam wydaje? Też tak myślałem! Gotowaną wołowinę to ja mam w rosole, da się zjeść, ale żeby się tym zachwycać?! O nie! Jesteście w błędzie! Cały bajer polega na pe-klo-wa-niu! Mięso najlepiej jak jest z części przeznaczonych do gotowania, ja wybrałem udziec (może być łopatka, a u Fryzjera był rosbef). Mięso pekluje się w małej ilości roztworu w glinianym lub szklanym naczyniu (nigdy w stalowym!) przez średnio 14 dni, co dzień obracając. Do peklowania służy nasycony roztwór soli (to taki co już więcej nie da się rozpuścić) z odrobiną saletry spożywczej, dużą ilością rozgniecionego czosnku i przypraw. To jest przybliżony skład na 1 litr wody:
2-3 łyżki soli
2 g saletry (czubek łyżeczki)
pół łyżeczki zmielonych ziaren kolendry lub gorczycy (co kto lubi)
4 ziarna ziela angielskiego
3 liście laurowe
4 ząbki czosnku
Nie słuchajcie jeśli ktoś będzie mówił, że minimum mięsa do peklowania to 3 kg, ja peklowałem 800g.
Saletra, zwłaszcza w takiej ilości, nie jest szkodliwa jak niektórzy siewcy złych wieści próbują wmawiać. Ale jeśli ktoś się bardzo boi może ją pominąć... będzie miał równie pyszne jedzonko tylko nie pięknie różowe, a szaro - buro - zielone.

Po tych 14 (10) dniach peklowania mięso trzeba wrzucić do wrzątku, tak aby było zakryte i gotować do miękkości. Pokroić na plastry i podawać z chrzanem i kaszą gryczaną. Pasują też kwaszeniaki.

Ponieważ jest to kuchnia Żydowska, ściśle związana przez wieki z Polską, a na dodatek mięso z chrzanem jest Biało-Czerwone, jest to moja propozycja do akcji Biało-Czerwona.

Niewiarygodna historia "DZIEWCZYNKA W ZIELONYM SWETERKU"

2011-11-03T23:32:00.003+01:00

Dzisiaj nie o jedzeniu, dzisiaj chciałem polecić książkę ... "Dziewczynka w zielonym sweterku. W ciemności" (PWN). Naprawdę, warto...

Książka opowiada niesamowitą historię grupy Żydów ocalonych przez polskiego kanalarza Leopolda Sochę. Są to wspomnienia dziewięcioletniej wtedy pani Krystyny Chiger (którą poznałem na spotkaniu promującym książkę).

Tą samą historię opowiada film Agnieszki Holland "W ciemności", polski kandydat do Oskara.
Przyznam się bez bicia, że książki jeszcze nie przeczytałem, ale widziałem już film (premiera w styczniu) i powiem tak: przez trzy dni sceny z filmu miałem przed oczami! W filmie nie ma bardzo drastycznych scen, ale cała ta historia jest wstrząsająca. Trudno jest dzisiejszemu "człowiekowi supermarketowo - satelitarnemu" ogarnąć sytuację w której kilkanaście osób przez 14 miesięcy "żyje" w kanałach! Polak, przykładny katolik, złodziej i kanalarz, Socha, postanawia ich ratować. Początkowo za kasę, ale kasa się kończy... Targany rozterkami... "przecież Żydzi ukrzyżowali Chrystusa!", ale "Chrystus też był ŻYDEM!". Jak to? "i Najświętsza Panienka też...?!"
To trzeba przeczytać... Ciężkie, owszem... Ale ci którzy lubią łatwiznę niech się żywią tylko hot dogami i big makami...

Wyjaśnię tylko, że mała Krysia Chiger przez te 14 miesięcy w kanałach była w zielonym sweterku...

P.S.
W nawiązaniu do komentarzy dodaję suplement.
To jest pierwsza wersja okładki.

Uprzedzając kolejne wątpliwości jeszcze jedna informacja praktyczna.

To jest jeszcze inna książka o tej historii. Pamiętnik ojca.

Figa... nie z makiem

2011-10-25T23:29:00.001+02:00

Figi jeszcze obficie zalegają na straganach, a i w supermarketach też jest ich dostatek... więc trzeba korzystać! Te z supermarketów nawet wolę, bo tańsze i mniejsze... takie zgrabniejsze... Podobno rozmiar nie ma znaczenia. Dla mnie ma. Są tacy co lubią większe... ok! No nie da się ukryć - figi są sexi! Bardzo je lubię!
Przejdę już do przepisu bo idę w złym kierunku...

To jest najlepsze jako przystawka.
Kilka fig (najlepiej po jednej na głowę)
Opakowanie serka sałatkowego (ala feta)
Łyżeczka tymianku suszonego lub łyżka siekanego świeżego
Kilka prażonych orzechów włoskich
Plastry boczku (tyle co fig)
Po kilka kropli aceto balsamico na figę
Odrobina wermutu (3-4 łyżki stołowe)
pieprz i sól

Serek wymieszać dokładnie (!) z tymiankiem, siekanymi orzechami, wermutem, solą i pieprzem. Figi naciąć na 4 i napełnić serkiem. Owinąć plasterkiem boczku. Zapiec. Pokropić octem balsamicznym. Podać. Spożyć (z białym winem - bezcenne!). :-x

Zapomniałem skromnie dodać, że jest to mój autorski pomysł... :)

Moussaka... prosta i nie tłusta!

2011-10-12T22:37:00.000+02:00

Ostatnio bardziej na topie są Węgry, ale byłem tam na urlopie i średnio mi się podobało, zwłaszcza jedzenie... Tłusto, ostro i trochę monotonnie... jak dla mnie. Ale o tym już wcześniej pisałem.

U mnie dzisiaj po grecku... też trochę nie na miejscu... ale kuchnie mają śródziemnomorską, a to lubię! Niestety w Grecji nie byłem... Byłem tylko raz kiedyś na Krecie, ale to podobno nie Grecja tak jak Korsyka to zupełnie co innego niż Francja albo Sardynia to nie Włochy... Muszę to sprawdzić! A do Grecji też jeszcze kiedyś da się pojechać ;)
Z Krety pamiętam masę pseudo-greckich knajp z nachalnymi naganiaczami, owszem miłymi kelnerami i masą "greckich" dań i trunków. Wtedy myśleliśmy, że to właśnie Grecja. Dopiero po powrocie dowiedzieliśmy się od stałych bywalców kreteńskich, że prawdziwych greckich knajp trzeba szukać z dala od turystycznych deptaków nad morzem. Teraz tak robimy i w innych krajach. Mądry Polak po szkodzie...
Zróbmy sami greckie jedzonko, na pewno będzie lepiej smakować niż to z greckich mcdonaldów.

Wiadomo że w oryginale jest jagnięcina mielona, ja robię z wołowego. I jeszcze jedna uwaga: zamiast bakłażana można użyć cukinii. Jest bardziej delikatnie a zgodnie z pierwowzorem :)
A! Jeszcze jedna zmiana. Nie wszyscy lubią beszamel, więc moja propozycja jest z zamiennikiem, też podobno akceptowanym. Ale jak według Was to już nie jest grecka moussaka tylko jakaś zapiekanka Gutka... to może też warto spróbować ;)

2 spore cukinie (jędrne)
2 duże pomidory
2 duże cebule pokrojone w plasterki
500g mięsa
1/4 łyżeczki ziół (np prowansalskich)
1/4 łyżeczki mielonego cynamonu
2 łyżki puree z pomidorów
3 łyżki siekanej natki pietruszki
1/2 szklanki wytrawnego białego wina
sól, pieprz

zamiast beszamelu:
1 opakowanie śmietany lub w wersji light gęstego jogurtu
2 łyżki tartego parmezanu lub podobnego sera
1/4 tartej gałki muszkatołowej
sól, pieprz

do posypania:
2 łyżki tartego parmezanu lub...
3 łyżki grubo kruszonej suchej bułki
pieprz

Cukinię pokroić w plastry 5 mm :) lekko posmarować oliwą, obsmażyć na rozgrzanej patelni.
Pomidory sparzyć, obrać ze skóry, pokroić na duże kawałki.
Rozgrzać piekarnik do 180 st. C
Na dużej patelni rozgrzać trochę oliwy włożyć cebulę i mięso, smażyć na małym ogniu rozgniatając mięso. Po kilku minutach dodać pomidory, zioła, cynamon, puree z pomidorów, natkę, wino, pieprz i zagotować. Zmniejszyć ogień i dusić 20 min.
Żaroodporne naczynie delikatnie posmarować oliwą, wyłożyć dno warstwą z połowy cukinii (na zakładkę jak wystarczy). Rozłożyć mięso z warzywami z patelni i przykryć resztą cukinii.
Na wierzchu rozprowadzić śmietanę /jogurt wymieszany z serem, gałką muszkatołową, solą i pieprzem. Posypać wymieszaną bułką z serem i pieprzem.
Zapiekać ok. 45 min. aż będzie barwy złocistej...
Można zrobić to samo danie w wersji ekonomicznej, tzn. nie w dużym naczyniu tylko w kokilkach. Wersja ekonomiczna polega na tym, że każdy z biesiadników dostaje jedną kokilkę i nie ma dokładek ;)

P.S.

Zachęcam do akcji biało-czerwona . Więcej informacji u Małgosi Głowackiej właśnie tam.

ŚWIĘTO NIEPODLEGŁOŚCI... nadchodzi

2011-10-11T23:40:00.000+02:00

Zmieńmy TO!
Zainspirował mnie wpis u Zdesperowanej... :)
To jest temat który "męczy" mnie od dawna: Jak świętujemy zbliżające się Święto Niepodległości?
Jak takie święta obchodzone są w innych krajach? Radośnie...? Hmmm... Ciekawe. Cieszą się? No niby logiczne. Naród odzyskał nie podległość to się cieszy. Proste. A nie! MY rozdrapujemy rany, odgrzewamy pretensje do sąsiadów. (Dlaczego nikt dzisiaj nie ma pretensji do Szwedów za najazd!?)
Uczcijmy pamięć Tych którzy zapłacili za niepodległość życiem, ale nie róbmy z tego ŚWIĘTA stypy! Cieszmy się z NIEPODLEGŁOŚCI! Może jakieś danie sztandarowe, które będzie się kojarzyć z tym dniem (była propozycja pieczonej gęsi...),może właśnie biało-czerwone ciasteczka, może element - drobiazg na ubraniu... Może przydałoby się trochę "imprez kulturalnych", ale wesołych, a nie :"Kiedy przyjdą podpalić dom,ten, w którym mieszkasz..."
Zmieńmy to...
Więcej uśmiechu i koloru na co dzień i od ŚWIĘTA!

Najbardziej seksowna sałatka

2011-10-06T13:02:00.002+02:00

Przynajmniej tak ją zachwala J.Oliwier. Ja serwuję ją jako przystawkę... najbardziej seksowną.

Roboty jest na 5 minut. A efekt ? Oceńcie sami...

Składniki:
figi
mozzarella
bazylia
wędlina (w oryginale prosciutto, u mnie różnie, nawet z wędzonym boczkiem jest super!)
sos: oliwa, sok z cytryny, miód, pieprz, sól

To tyle. Są sytuaje kiedy nie należy zbyt dużo mówić ;)

P.S.
W zapowiedziach wydawniczych pojawiła się książka do której robiłem część zdjęć, oczym już kiedyś wspominałem.
Obiecałem wtedy, że poinformuję kiedy ma się pojawić w księgarniach. Oto info.

I jeszcze jedno... Idźcie w niedzielę... Plissssssssss!

SERY!!! Dobre! Nasze Polskie!

2011-09-29T23:51:00.002+02:00

Trafiłem na sery!
Powiecie: phi! też mi coś! Wszędzie pełno różnych serów. Do wyboru do koloru.
Jasne. Są nawet dostępne wyroby seropodobne... a jakie tanie!
Powiem tak, większość tych wyrobów, w porównaniu z tym na co trafiłem, przypomina produkty seropodobne. Niestety skojarzenia z PRLu tak bardzo mi się tu gramolą, że muszę o nich wspomnieć :np
tabliczka czekoladopodobna... paw totalny! Dzisiaj nawet produkty Terrawity są bardziej czekoladoprzypominające. Drugim skojarzeniem jest dżem z dyni o smaku pomarańczy! To był przysmak! Gumowy i taki raczej w stronę syntetycznej marmolady, ale jak był było fajnie, chociaż domowym przetworom mógłby czyścić buty (tzn. zakrętki!)
Trzecim: teksas! Spodnie z teksasu robiły za dżinsy. Wygląd "prawie" identyczny. Albo juniorki, które musiały zastępować adidasy!
No! Chwatit... Chyba wystarczająco obrazowo przedstawiłem jak sery, na które trafiłem mają się do większości naszej polskiej masowej produkcji.
Teraz przystąpię do prezentacji czterech serów (z dziesięciu chyba dostępnych u tego producenta), które kupiłem. Dodam na początku, że ich ceny nieco różnią się od tych seropodobnych... ale warto! Tak więc...

Oto cała czwórka.
Zacznę według wieku.

Najmłodszy. Ser owczy młody (kilku dniowy).

Ser owczy dojrzewający.

Ser dżersejowy dojrzewający.

Ser owczy blue (pięknie "pachnie"!)

Ok! Sesja za nami, więc do kuchni...
Uwieczniłem dwa pomysły na wykorzystanie tych serów.
Kluchy z sosem ze świerzych podgrzybków podsmarzonych z boczkiem i cebulą, podlanych następnie białym winem i odrobiną śmietany. Przed podaniem dorzuciłem do sosu pomidora i natkę, a na talerzu posypałem tartym serem owczym blue (mój pomysł w całości :))

A to, sałatka z rukoli, owocu nashi, pestek granatu i sera owczego dojrzewającego, skropiona sosem z octu balsamicznego, soku z cytryny i oliwy (inspirowane P. Brodnickim tylko bez kosteK)

Nie jest to promocja. To są sery, które z czystym sumieniem mogę polecić, co też czynię. Wszystkie powstają na Ranczo Frontiera.
Ich sery zasmakowały nie tylko mnie... TU jest artykuł.
Serio! Niebo w gębie!

Ale ciacho!

2011-09-21T23:07:00.002+02:00

Spoko, to nie będzie o mnie... ;)
W ostatni weekend z "nawsi" przyjechały z nami śliwki... Kiedyś już pisałem o klęsce urodzaju śliwek... W zeszłym roku był spokój, bo były przymrozki wiosną... W tym roku nie było, a na dodatek zaraz po kwitnieniu zrobiłem delikatny oprysk antyrobalowy (bez tego robale zjadają śliwki zanim one zaczną dojrzewać), więc śliwki są prawie ekologiczne. No i przerąbane... jedno małe drzewko i z dziesięć kilogramów śliwek! Co z tym zrobić?! Powideł nie miałem kiedy robić i trochę mi się nie chciało. Trochę zjedliśmy, trochę rozdaliśmy... ale jeszcze zostało! Wyszperałem więc ciasto jogurtowe u Małgosi i rabarbar zamieniłem na śliwki. Prawie nic nie zmieniałem... tylko posypałem dodatkowo brązowym cukrem z cynamonem. Miałem tylko obawy czy ciasto"udźwignie" śliwki i dałem ich trochę za mało :(
Franczesko, wielki fan babcinej szarlotki, zjadłszy pierwszy kawałek mojego ciacha, zawołał: TATO! ZROBIŁEŚ ŚLIWKOWĄ SZARLOTKĘ!!! To było COŚ!
A oto substraty i produkty a raczej produkt.

Cześć po długiej przerwie!!! Dziś ratatouille!

2011-09-18T23:04:00.000+02:00

No... tak... Jeśli Ktoś Z Was ma pretensje, że tak długo mnie Tu nie było, to ma rację... PRZEPRASZAM! Jednak rozłąka dobrze wpływa na związek :) Czytaliście "Małego Księcia"...? No dobra przesadziłem... ale bardzo lubię tą książkę.
Musiałem trochę odpocząć od bloga a i blogowi chyba dobrze zrobił odpoczynek ode mnie.
Dzisiejsze "słowo na niedzielę" będzie o tym co jedzą dzieci... a raczej o tym czego nie jedzą!
W czasie miesiąca spędzonego na "nawsi" z Franciszkiem i jego kolegami i krewniakami troszkę się załamałem...
Generalnie parówki są OK. Piersi z kurczaka raczej też. Ale pomidory?!?!!! Albo sałata?!?!!!
Najbardziej przerażające jest to, że dzieciaki nie jedzą nawet owoców! No, ewentualnie jabłuszko... Krzaki uginają się od borówki amerykańskiej, malin, na drzewach śliwki... Franek wyjada prosto z krzaka, a dzieci-goście patrzą z obrzydzeniem! Wiem, że nasza Basia jest przypadkiem szczególnym, bo jada nawet owoce morza i sałatę z winegretem, że nie wspomnę o carpaccio, ale żeby dziecko jadło tylko parówki i jajecznicę?! Franciszek przyswaja co raz to nowe smaki, chociaż idzie to opornie (ryb nie tknie - trudno odpuściliśmy).
Zostawiając już w spokoju dzieci z "nawsi", z wcześniejszych obserwacji, wiem że, niektóre dzieciaki miały "trudny start" ze względów alergicznych i pewnych smaków nie nauczyły się kiedy był na to czas. Ok. Są jednak dzieci, których rodzicom chyba zwyczajnie jest wygodnie kupować tylko mielone... "bo on nic innego nie lubi". W sumie to jakbym młodemu robił tylko kanapki z nutellą to on byłby zadowolony, a ja nie musiałbym kombinować "co dziś zrobić do jedzenia" - jest to jakaś metoda...
Dzisiaj na kolację będzie "duża ratatuja". Coś co Basia uwielbia, a Franek jeszcze nie... On dostaje w takim przypadku pomidory z cebulką i szczypiorkiem (wykłóca się zawsze, że za mało szczypiorku!)
Dużą robię tak jak małą tyko dużo grubiej kroję warzywa: paprykę, cebulę, cukinię, bakłażana.

Tym razem nie wylądowały na patelni tylko na grillu.

Potem już tylko oliwa, oregano, tymianek, pieprz, sól, no i oczywiście wciśnięty ząbek czosnku.

Do tego kilka tradycyjnych mięs z grilla i ...

Odkryciem tego sezonu grillowego była kukurydza! Sto razy smaczniejsza niż gotowana!

I uczta naprawdę królewska gotowa.

Potem już tylko na trawkę... (zdjęcie z ostatniej soboty wakacji :))

To już chyba niestety koniec sezonu grilowego... Jeszcze tylko 9 miesięcy i może będzie ciepło...

Wakacje, wakacje...

2011-08-16T23:13:00.003+02:00

Wyczekiwane... i są! Jeszcze... ;)
Jestem, niestety głównie po za zasięgiem sieci (w dziczy),więc zbytnio się nie udzielam, za co bardzo przepraszam!

Mamy za sobą kilka dni w Krynicy, o czym wspominałem...

Mamy za sobą Węgry : Budapeszt i Balaton. O tym jeszcze nie wspominałem :) Teraz jestem z Franciszkiem na "nawsi" (już tak nie mówi :( ). ale o tym innym razem.

W tak zwanym między czasie ;) mieliśmy weekend na żaglach... ech!

Węgry dla nas to nie jest kraj szaleństwa kulinarnego... nie te klimaty. Gulasz-paprykarz w upale, to nie jest to co Gutki lubią najbardziej. Kiełbacha napchana papryką... no, raz może dwa. Pomidorów i sałaty jak na lekarstwo! Na inne też trzeba polować. Ryb... zero!

Mieliśmy za to wspaniałą pogodę. Czasem "za wspaniałą", bo do łażenia Budapeszcie mogłoby być troszkę mniej niż 38 st. C.

Zakotwiczyliśmy na dwie noce w Szetendre pod Budapesztem (taki trochę nasz Kazimierz nad Wisłą),

niepozornym ale bardzo miłym hoteliku.

W Szetendre trafiliśmy na Boże Narodzenie w połowie lipca.

muzeum świąt Bożego Narodzenia
Później skoczyliśmy nad Balaton do Balatonfured (to taka Krynica Morska ;) na kemping, pod namiot... a co?! Raz się żyje!

ważenie wieczerzy na grillu

Miejsce bardzo fajne (chociaż moloch), ale gdybym miał wystawić ocenę to nie byłaby to 6, tylko raczej 5-/4+.

O piasku nad Balatonem zapomnijcie... najlepiej zabrać ze sobą, np wiślany. Jest za to muł... podobno leczniczy, ale mnie z niczego jakoś nie wyleczył.

wyżej z córką i tu synem podczas uprawiania sportów extremalnych

Było klawo. Uciekliśmy, po 10 dniach przed nadchodzącymi ulewami, które w drodze powrotnej deptały nam po piętach i spustoszyły Słowację i Podhale.

Na ostatnie dni rodzinnego wyjazdu skryliśmy się u nas na nawsi, żeby odpocząć po urlopie... Musieliśmy tylko troszkę cieplej się ubierać :(

Teraz jest już dużo cieplej i nawet rozstawiliśmy basen. Siedzimy tu z Franciszkiem i odwrotnie niż "lud pracujący stolicy", na soboty i niedziele jeździmy do Warszawki :)

P.S.

Bracia Madziarzy obraziliby się śmiertelnie gdybym nie wspomniał ich wspaniałych win, których całą gamę kosztowaliśmy... ;)

sory za ewentualne niedoskonałości wpisu, ale na nawsi mam słaby sygnał w komórce iłączenie się z internetem to duży sprawdzian mojej cierpliwości... :)

Lęki z Krynicy M. i fotki z Paryżewa

2011-07-05T17:56:00.002+02:00

Chyba zostałem homofobem...
Byłem przez cztery dni z dzieciakami w Krynicy Morskiej na kempingu pod namiotem (wygoniła nas pogoda). I gdzie nie poszedłem, co kolwiek chciałem kupić albo skorzytać z jakiś usług (np taksówki ;), wszędzie na każdym kroku miałem wrażenie że chcą mnie wy[___] !
Lody, jedna gałka 2,50 zł, ok, ale gałka była jakby ją zrobiono łyżeczką do kawy.
Taksówka, 2km, 4 minuty jazdy - 15 zł.
Piwo w sklepie (!) 5,50 zł za puszkę.
Ryba smażona (często mrożona, bo wątpie żeby w Bałtyku żył tuńczyk, ryba maślana czy rekin) 60 - 100 zł za kilogram.
Mikroskopijny pęczek rzodkiewek - 2,50 zł.
Wystarczy?
Tym chętniej wrócę do obiecanych zdjęć z Paryżewa...

(c)Tęcza

(c)BasiaGutowska

Kociołek

2011-06-27T17:49:00.000+02:00

Występuje jako kociołek góralski, myśliwski albo... dżast kociołek. My dostaliśmy naszego od znajomych z gór, więc nasz jest góralski.
A tak w ogóle to dzisiaj wszystko trochę inaczej... Główna zmiana dotyczy "głównogotującej", a jest nią dzisiaj... Tęcza!
Drugie trochę inaczej to odwrotne proporcje zdjęć do paplania :)
Składniki są dość dowolne, podstawa to ziemniaki, kiełbasa, cebula, dobrze komponuje się odrobina boczku, jakieś warzywo np cukinia, ewentualnie odrobina pomidora (ale odrobina bo zrobi się pomidorówka). Stare powiedzenie pszczół mówiące, że co za dużo to niezdrowo, jest tu bardzo na miejscu. Do wyłożenia kociołka potrzebnych jest kilka zewnętrznych liści kapusty, które nie będą spożywane. No dość gadania, do oglądania.
Kociołek wygląda tak:

Najpierw trzeba rozpalić porządne ognicho...

Wyłożyć go kapustą i układać warstwami składniki.

Przykryć podwójną warstwą kapusty i zamknąć.

I wstawić w żar. Nie w ogień.

Czekać cierpliwie około godziny.

Życzę Wszystkim i sobie, dużo słońca i dobrego humoru wakacyjnego...

Suuushiiii...

2011-06-19T00:12:00.001+02:00

Najpierw rozwiązanie zagadki! Wszyscy byli blisko. Zagadka była bardzo łatwa. Wygrała Ania! Bywało się... :-)
Byliśmy w Paryżewie... nareszcie! Basia bardzo chciała pojechać, a ponieważ my też chcieliśmy, a Młoda w nowej szkole odwaliła kawał dobrej roboty... spełniło jej się! Trochę fotek, już nie tak tajemniczych będzie w następnym wpisie :-)
A teraz zacznę standardowo: dostałem przesyłkę z prośbą o przetestowanie... Sushi...

Prawdę powiedziawszy, najpierw dostałem prośbę o przetestowanie, potem przesyłkę... Trochę się wahałem, bo to nie jest "mój klimat". Ale..." kto nie ryzykuje ten w kozie nie siedzi..."

Sushi jadłem kilka razy zaledwie i owszem smakowało mi, ale jak miałbym wybierać... wybrałbym wołowinę po burgundzku.

Firma Blue Dragon dostarczyła mi paczkę z kompletem składników. Nie wiem, niestety, ile taki zestaw kosztuje, ale jest w nim wszystko po za rybami (etc) i warzywami, żeby przygotować suszarniową kolację: algi, wasabi, ryż, imbir, ocet ryżowy, sos sojowy, pałeczki, mata bambusowa itd. Nie podobały mi się tylko saszetki do przygotowania zupy Miso... które wlewa się do wrzątku... coś jak kostki rosołowe, albo gorzej, których unikam jak ognia! Wolałbym kartkę z przepisem na zupę Miso :)

Trochę trzeba napracować się z ryżem (upierdliwe), ale bez tego nie ma sushi... Jak komuś się nie chce niech idzie do pobliskiej "suszarni"...

Reszta jest dziecinnie prosta. "Farsz" jaki sobie wymyślicie... Słyczałem o sushi ze śledziem w śmietanie... brrr!

Ja pojechałem tradycyjnie. Łosoś, pałeczki krabowe, awokado, ogórek, trochę sezamu... Tuńczyka nie udało mi się złowić.

Jedne są maki, inne coś tam maki, a inne jeszcze inaczej... dociekliwi niech wnikają! Ważne, że nie big maki ;) Dla mie ważne żeby było dobre! A było! No i fajnie się bawiłem.

Po zjedzeniu i obejrzeniu zdjęć... stwierdziłem, że wybrałem dobry zawód... Moje sushi lepiej wyglądają na zdjęciach niż na stole...

(c)robertgutowski.pl

ZAGADKA! Bez nagród... :(((

2011-06-16T19:21:00.000+02:00

Gdzie były Gutki 3, (czwarty został w domu) i teraz muszą to odespać?

Ktoś rozpoznał ze zdjęć???

Koniec bliski!!!

2011-06-09T20:48:00.000+02:00

Tak! Koniec bliski! I na szczęście i niestety... Nie żebym powtarzał jakieś bzdury o końcu naszej cywilizacji, bo ostatni z zapowiadanych końców miał być chyba miesiąc temu, a następny w przyszłym roku... No cóż, jak ktoś nie może zwrócić na siebie uwagi w inny sposób, to wychodzi na ulicę i krzyczy, że koniec świata za dwa dni. Inni wychodzą na ulice i wykrzykują inne bzdety, ale... trudno, ich problem!

Ja o końcu roku szkolnego (HURA!!!) i o końcu sezonu na szparagi (BUUUU!!!).

No bo taka szkoła, niby jest fajna... najbardziej jak są przerwy albo tuż po lekcjach. Albo jak jest wycieczka i jest czas wolny... Hmmm... to jest ekstra! Ale jak przypominasz sobie o 22.00, że na jutro trzeba było zrobić 30 zadań z proporcji ( te z odwrotnych proporcji są wredne!), to już nie jest fajnie... Kilka dni temu Basia zafundowała swojemu tacie taki prezent imieninowy - wspólne rozwiązywanie zadań do pierwszej po północy... Dobrze że to były proporcje ;).

Ja ze szczególną lubością wspominam badanie przebiegu zmienności funkcji. Nawet nieźle mi to szło (musiałem się pochwalić!), człowiek tłukł "to" w ilościach hurtowych... tylko po kiego... Czy ktokolwiek z Was wykorzystywał w "życiu" umiejętność badania przebiegu zmienności funkcji????? (jeśli tak to szacun i proszę o dokładny opis!) Albo te... całki! No litości!

Co innego moja ulubiona chemia... To rozumiem! Przecież trzeba znać wzór strukturalny wody i wiedzieć co nie co o dipolach... żeby spokojnie pić to H2O.

Że nie wspomnę o różnicy po między C2H5OH, a CH3OH... Taka niewiedza grozi śmiercią lub trwałym kalectwem!

Ale teraz o drugim końcu... niestety!

Szparagi coraz bardziej łykowate i za moment znikną, więc jeszcze jedno podanie.

To jest z Oliviera.

Szparagi z sosem cytrynowo miętowym.

Szparagi trzeba ugotować (standardowo), a wcześniej przygotować do nich sos. Dwie garści mięty w malakserze przerobiłem na papkę (Olivier uciera je w moździerzu - powodzenia!) z sokiem z jednej cytryny, solą i pieprzem. Na patelni rozpuściłem ok. 100 g masła i usunąłem pianę. Dodałem papkę i chwilkę podgrzewałem, aż zabulgotało. Polałem szparagi, posypałem porwanymi listkami mięty i zjedliśmy...

No i...

KONIEC.

Midi tarty... jest niebawem!

2011-05-30T22:15:00.000+02:00

W marcu, po szpitalu, wspomniałem, że robiłem midi tarty i niebawem o nich napiszę... Ta daaaa! Dzisiaj jest niebawem! A zawsze zastanawiałem się kiedy to jest "niebawem" lub ewentualnie "niedługo"... Wypisują mnie ze szpitala i mówią: "niedługo wszystko wróci do normy..." Kurde, strasznie długie to "niedługo"!!! Albo może wróciło, tylko ja przegapiłem i poszło dalej...
To ja już wolę moje (i naszych dzieci niestety też!) ulubione ZARAZ! Jak mówię: ZARAZ przyjdę, to powszechnie wiadomo, że nie należy się mnie spodziewać zbyt szybko. Mam to od urodzenia i przekazałem następnemu pokoleniu, ku rozpaczy Tęczy! Mnie też krew zalewa kiedy słyszę z Basi pokoju: ZARAZ! Ale przypominam sobie po kim to ma i mi przechodzi :), Moja babcia zawsze mówiła: "twoje zaraz, to jak żydowskie poczekaj!". Coś w tym jest! ;)
No jakby mi lekarz powiedział, że zaraz będzie wszystko super, to wiedziałbym o co facetowi chodzi, a tak... Wkurza mnie to straszliwie! Niby wszystko okej, ale żeby mi się chciało tak jak mi się nie chce, to byłoby okej!
Midi tarty robiłem w marcu i zostały wówczas (fajne słowo a'propos zaraz) troszkę ofotografowane. Troszkę, bo głodna rodzina nie dała mi się wyżyć fotograficznie wyrywając tarty z przed obiektywu. Kiedy, więc dzisiaj postanowiłem, że już jest "niebawem", zrobiłem jeszcze jedną tartkę i chciałem ją utrwalić w postaci jpegu. Okazało się ... wówczas (kurde! fajne to wówczas!), że mój aparat jest w serwisie! (nic strasznego - odpadło lustro... :-)). Wydobyłem więc... natenczas (ale fajnie!) aparat kieszonkowy firmy wszystkoprodukującej i pstryknąłem moją tartkę...
Tak, więc dzisiejszy wpis jest bardzo upośledzony fotograficznie, za co przepraszam i obiecuję, że ZARAZ się poprawię...
A tarty robiłem tak:
Gotowe ciasto francuskie podzieliłem na cztery prostokąty. Ułożyłem je na papierze do pieczenia, zawinąłem brzegi, po nakłuwałem widelcem, i na kilka minut do piecyka. Kiedy się zrumieniły i urosły, znów je potraktowałem widelcem, żeby opadły. Ponieważ Basia nie jada szpinaku, a Tęcza bardzo lubi szpinak (ja też), a Franek to lubi najbardziej mambę cocacolową... i szpinaku ani szparagów nie tknie, za to lubi pizze z szynką i pieczarkami... Nie da się zrobić jednej tarty dla całej rodziny i prawie każda tarta jest inna.

Pierwsza dla Franciszka. Ponieważ kiedy usłyszał, że będzie miał jeść coś o nazwie tarta, minę miał nie tęgą... pospieszyłem z wyjaśnieniami, że to francuska kuzynka pizzy... kiedy się okazało, że będzie z szynką i pieczarkami, pojawił się uśmiech. Czyli: na spód dwie łyżki "bazy tartowej" (opakowanie śmietany rozbełtanej z dwoma jajkami, przyprawionej startą gałką muszkatołową, solą i pieprzem), szynka, zrumieniony boczek, pieczarki, kawałki mozzarelli.

Dla Basi: "baza", boczek, pieczarki, kilka kawałków camemberta, pomidor.

Dorosłe: "baza", szpinak (uduszony z czosnkiem i odrobiną gałki), boczek, pomidory.

Wersja dzisiejsza, dla Tęczy, Basi i dla mnie: "baza", boczek, szparagi (obgotowane 3 minuty), mozzarella, pomidory.

Później wystarczy zapiekać przez jakieś 20 - 30 minut.

Przerwy we wpisach ostatnio trochę mi się wydłużyły, ale proszę o wyrozumiałość... mam nadzieję, że to przejściowe kłopoty i ZARAZ coś znów napiszę... ;)))

Lasagne...

2011-05-09T23:04:00.000+02:00

Po naszemu lazanie lub lazania... kupa z nią (nim?) roboty, ale efekt... może być różny :)
Języki obce to podstawa. Bez nich dzisiaj ma się przerąbane (coś o tym wiem :(... ) Basia w marcu zmieniła szkołę. Powody były różne, ale mniejsza o to. Od września, w "starej" szkole jako drugi język miała francuski, w nowej jest niemiecki... Po, chyba tygodniu, była kartkówka z niemieckiego i Basia dostała... 5. No cóż, powiedziałbym, że po czempionach, więc nie ma się co dziwić... Tylko, że żaden z czempionów niemieckiego nie zna. Dziwna sprawa! Mnie to nawet próbowano nauczyć niemieckiego, ale się nie dałem. Ja, należę do pokolenia "czterech pancernych" i jedyne co umiem (po za Hände hoch!!! z filmu) to dość praktyczne zdanie ze szkoły: Es tut mir leid, aber wir haben shon gegesen! Podobno oznacza. że jest mi przykro, ale my już jedliśmy kolację... Kiedy, więc szykuję kolację, a Basia wychodzi np z psem, to uprzedzam ją, że jak wróci zbyt późno, to usłyszy ode mnie coś po niemiecku. A Basia bardzo lubi moje lazanie. Straszne!
Lazanie pochodzi z książki "Włoska wyprawa Jamiego", oczywiście trochę uproszczona...

Mięso ok. 600 g , drobno po siekane lub grubo mielone (wołowe) duszę na patelni, dodaję 4 ząbki rozgniecionego czosnku, gałązkę rozmarynu i ze 4 liście laurowe. Chwilę smażę i dodaję 3 puszki pomidorów. Duszę to około 20 minut i wyjmuję liście i rozmaryn. Robię ciasto makaronowe z 400 g mąki i 4 jajek, i rozwałkowuję jak najcieniej mi się uda, ale żeby miało około 50 x 40 cm.
Beszamel robię gotując mleko (1 l.) z jedną małą cebulą pokrojoną na plasterki, startą 1/2 gałki, łyżką siekanej natki, i odrobiną pieprzu. W drugim garnku rozpuszczam 100 g masła, wsypuję ok. 80 g mąki, energicznie mieszając. Potem najtrudniejsze, wlewam mleko do zasmażki mocno mieszając. Po kilku minutach gotowania (uwaga chlapie!) zdejmuję z ognia i dodaję pół szklanki tartego parmezanu oczywista mieszając.
Ciasto makaronowe gotuję w całości kilka minut.

Wysmarowane masłem naczynie wykładam ciastem tak, że brzegi wystają na zewnątrz. Układam wewnątrz warstwę sosu mięsnego, warstwę beszamelu i warstwę sosu mięsnego. Zawijam końce ciasta, smaruję beszamelem, posypuję parmezanem, porwaną mozzarellą z listkami bazylii i polewam lekutko oliwą.

Zapiekam ok. 45 minut w piekarniku w 180 st. C.
No to GUTEN APETIT! (albo jakoś tak...), ale przy lazanii powinno być chyba BUON APPETITO! (?)

Nie ma to jak spontan!!!

2011-04-24T23:10:00.000+02:00

Piękne miasto... a nawet Trójmiasto!
Dawno tu nie byliśmy...

zdjęcia moje i Basi

WESOŁYCH ŚWIĄT

2011-04-21T22:28:00.000+02:00

Wszystkim życzę dużo zdrowia, uśmiechu i ...

Sałatka z owocami ale morza

2011-04-12T00:04:00.001+02:00

Wielkie dzięki, na początek, wszystkim za życzenia zdrowia i dobre słowa. Wszystko jest OK i mam się już prawie jak "przed" tylko lenia mam straszliwego. Zawsze miałem, ale teraz, chociaż wydawało się to nie możliwe, mam jeszcze większego...
Tu małe wymądrzanie. Jakie jest pochodzenie OK? Wszechobecne okej, pochodzące oczywiście z USA (co my byśmy bez nich zrobili?) było informacją dla oczekujących w forcie na powracających z pola bitwy. Wojacy nieśli tablicę widoczną z daleka na której widniało - zero killed, w skrócie 0 k.
Oj! Chyba z tarczycą wycięli mi trochę dowcipu... :(
Ad rem!
Ponieważ morfina chyba jednak już wyszła z mojego krwiobiegu w całości udajmy się do kuchni.
Sałatka którą chciałem dzisiaj polecić jest tak wakacyjna... że polecam ją na przykład przed wyborem miejsca na tegoroczny urlop. Najpierw robicie i konsumujecie sałatkę, a potem siadacie do kompa i przeglądacie oferty biur podróży...

Do sałatki trzeba pokroić w kostkę: zielonego ogórka, dwa średnie pomidory, dużą cebulę (fajnie czerwoną), czerwoną paprykę.
Do tego dorzuciłem kilka paluszków krabowych w plasterkach i słoik marynowanych, odsączonych muli (polecam Abba). Powinna jeszcze być spora garść krewetek koktajlowych... niestety kupiłem mrożone (wcześniej używałem z zalewy ale wyszły). Po rozmrożeniu taki wydzielały "zapach", że tylko Kredka mogłaby je skonsumować, bo nie gardzi niczym (oprócz surowej wątróbki). Więc, tym razem było bez krewetek, ale też pycha wyszła.
Wszystko należy wymieszać, po solić i pieprzyć, polać lekko oliwą (jak najlepszą extra), odrobiną octu winnego i sokiem z pół cytryny - ma być kwaskowe!

A teraz do ciepłych krajów śródziemnomorskich...

Cukinie nadziewane... i szpitalne jedzenie.

2011-03-24T22:37:00.000+01:00

Cukinie faszerowane były u nas na kolację przed wczoraj,

wczoraj midi tarty (na blogu niebawem...) Dzisiaj Basia po powrocie ze szkoły zapytała (jak prawie zawsze)
-Tato! co dzisiaj na kolację?
-Kurczak!
Basia wychynęła ze swojego pokoju z przerażoną miną.
-Jak to?! Taki zwykły?!!!
Załamałem się...
Chyba muszę wyszukać jakiegoś przepisu według którego gotują dla chorych w szpitalach i zaserwować moim dzieciom.
Tak się złożyło, że w ubiegłym tygodniu stołowałem się chwilowo jako pacjent w takiej placówce. (Tak, tak byłem w szpitalu, ale udało mi się wyjść o własnych, jeszcze słabych, siłach. Goję się i wracam do sił. A czy na pewno wszystko ok, dowiem się po niedzieli.) I to, co tam serwują, można zjeść pod warunkiem, że jest się (tak ja byłem) po dwóch dniach na kroplówce (dzień przed operacją i dzień po). No bo, jeśli ktoś może poruszać się o własnych siłach, to poleci do bufetu i kupi sobie chociażby bułkę i pasztecik podlaski, żeby tylko nie spożywać "jedzenia" szpitalnego. Na szczęście byłem tam tylko trochę ponad cztery doby.
Tuż przed tym incydentem zdrowotno-kulinarnym, kilka długich wieczorów spędziłem z Gavinem, który jest szefem kuchni w Marriotcie, na robieniu zdjęć do książki z jego przepisami. Po fotografowaniu każdego dzieła sztuki, Gavin pytał czy mam ochotę spróbować... Też mi pytanie! No i "próbowałem" te łososie, krewetki, risotta, desery, polędwice, tempury i inne cudeńka z całego świata.
Ostatnia sesja odbyła się w niedzielę wieczorem, a na wtorek rano miałem wyznaczony termin zgłoszenia się do szpitala i zaczęli karmić mnie glukozą z kroplówki... o ironio!!!
Dlatego też po powrocie do domu z podwójnym zapałem zabrałem się za NORMALNE jedzenie.
Kiedy zobaczyłem te okrąglutkie, ja małe melony, cukinie... wiedziałem, że je nafaszeruję!

Najpierw na patelni podsmażyłem ok 200g mielonej wołowiny i kolejno na patelnię dorzucałem: jedną pokrojoną w plasterki cebulę, paprykę w paski, czosnek i 1/2 papryczki chili w plasterki i ok. 200g fasolki szparagowej (miałem tylko mrożoną) i oczywiście część tego co wydrążyłem z cukinii. Po lekkim podsmażeniu wypełniłem tym cukinie, posypałem tartym parmezanem i zapiekłem przez 20 minut w 200 st.C. Proste?

Tempura i fotoocena

2011-03-09T10:09:00.000+01:00

Dostałem maila z propozycją oceniania blogów pod względem fotograficznym. Na pierwszy ogień rzucił się autor pomysłu - Atonii z Gotowania na gazie . Zrobiłem to mimo, że nie jest to wdzięczne zajęcie, a wręcz trudne i NIEwdzięczne :) Ale o tym możecie poczytać na moim drugim blogu.
Ocenianie zdjęć innych jest bardzo ryzykownym zajęciem. Dla ocenianego też, ale przede wszystkim dla oceniającego!
Kiedy chodziłem do szkoły średniej zaczytywałem się prasą fotograficzną. W latach 80-tych prasą fotograficzną był miesięcznik FOTO i kwartalnik FOTOGRAFIA, który ukazywał się raz lub dwa razy w roku. W FOTO publikowane były zdjęcia młodych fotografów, co bardzo zachęcało do działania. Szczególnym miejscem w miesięczniku, był dział pod tytułem foto - ocena. Tam, różne autorytety komentowały nadesłane zdjęcia. Był to najprostszy sposób na opublikowanie chociaż jednej fotki, nawet gdyby miała być "zjechana". Jako 13 - 14 latek miałem duże parcie na pierwszą publikacje w prasie i mimo nieśmiałości wysłałem fotoreportaż. Było to chyba sześć zdjęć z cmentarza powązkowskiego. Na pierwszym była brama wejściowa, na ostatnim fragment muru z zabitą dechami, nieużywaną bramą. Reszta to nastrojowe fotki zniczy, roślin, liści, nagrobków itp. Niestety nie załapałem się na publikację, ale dostałem list z foto - oceną... Pod listem podpisana była pani, znana zresztą do dzisiaj, dziennikarka, fotografka, autorka książek i różnych opracowań. Pani Anna Teresa (nazwiska nie podam) napisała mi taki list, że czytając go miałem duże wątpliwości czy dotyczy moich zdjęć! "Wiem o co chodziło... o ten odwieczny problem przemijania..." Ale mnie nie chodziło o żaden problem! Na zdjęciach był zabytek, fajnie według mnie pokazany... To były fajne, nastrojowe, czarno-białe fotki... Ale Pani Anna - Teresa dostrzegła "problem" z jakim chciałem się zmierzyć! Kurde: "co poeta miał na myśli!?!". Tak sobie wtedy pomyślałem, że taki Mickiewicz czy Słowacki (nie żebym się porównywał ;) to jakby wstali z grobu i posłuchali co się opowiada o ich dziełach... padliby trupem! Bo co Mickiewicz miał na myśli opisując stepy akermańskie? Tęsknił za Litwą? A może po prostu tam było fajnie? (na stepach... hm! wątpliwe!)
Tak więc, nie słuchajcie co "mądre głowy" opowiadają o Waszych fotkach. Ważne żeby WAM się te zdjęcia podobały!
Inną rzeczą jest ocena techniczna i to starałem się zrobić u Antoniego.
No, ale po tak trudnych tematach ;) należy zrobić coś fajnego do jedzenia!
Na przykład TEMPURA!

Tempura kojarzy się z Japonią, a podobno pochodzi z... Portugalii.
Japońce by sami na to nie wpadli. Tempura to nie jest jakiś tam czip! To świetny pomysł na urozmaicenie jadłospisu. Najlepiej użyć do frytkownicy, ale można jak ja na dużej patelni. Trzeba tylko wlać duuużo oleju. No i nastawić się na duuuże sprzątanie :(((

Chyba nie ma ściśle określonych składników, których trzeba użyć. Pole do popisu dla artystów kuchennych...

Ja użyłem: ryby pokrojonej na kawałki (bez ości), krewetek obgotowanych i obranych, ogonków langustynek, bakłażana i cukinii pokrojonych w plastry, papryki czerwonej pokrojonej w paski, brokuła podzielonego na różyczki i niestety, rozmrożonej mrożonej fasolki szparagowej z powodu braku szparagów :(
Robimy ciasto naleśnikowe z 2 jajek, 2 szklanek wody i 2 szklanek mąki oraz szczypty soli.
Składniki zanurzamy w cieście i wrzucamy na chwilę na rozgrzany olej, zaczynając od warzyw, a kończąc na owocach morza i rybach.
Wpis ten powstał dzięki Gavinowi, mojemu australijskiemu kumplowi, z którym pracuję ostatnio nad zdjęciami do książki. Od Gavina podpatrzyłem też patent na to co widzicie jako "podkład". Jest to makaron ryżowy, który wrzuciłem na chwilkę na głęboki olej.

O Gavinie i książce napiszę więcej, kiedy już sprawa będzie bliska finału. A tym czasem SMACZNEGO!

W Kazimierzu Dolnym... na nartach (relacja prawie na żywo)

2011-02-24T09:17:00.001+01:00

Jesteśmy na wczasach w... Kazimierzu. Minione dwa dni spędziliśmy głównie na nartach. A tak! W Kazimierzu można jeździć na nartach. Wiem, jak kto by się uparł to i po Marszałkowskiej w Warszawie mógłby jeździć (jak drogowców zaskoczy to i bardzo upierać się nie trzeba). Ale tu jest całkiem fajna górka. Jak ktoś zasmakował jakowyś "lodowców" to zabije mnie śmiechem, ale nam się podoba. Na nauki z dziećmi świetne miejsce. Tłoku nie ma, ceny znośne, wypożyczalnia i bufet są. A i jechać daleko nie trzeba.
Kwatera nam się trafiła też super. Czysto (wszystko nowe), cieplutko, dwa pokoje z aneksem kuchennym w promocyjnej cenie :) i miła Pani Właścicielka :). No, bajka! Nawet pogoda wymarzona.
A teraz dokumentacja, żeby nie było, że tutejszego piwa Perła (bardzo też dobre!) się opiłem i wszystko takie śliczne widzę...

...

Franczesko dał się namówić i nawet mu się podobało... do czasu :)

Tęcza i Basia "na stoku"

;-)

Tu, na górze, mieszkamy

No, ale od tych sportów (Tęcza jeszcze mnie przegoniła parę kilosów z kijkami - zwą to Nordic Walking) wszystkie mięśnie czuję. Taki czterodniowy wyjazd z rodzinką oznacza dla mnie więcej ruchu niż przez ostatnie pół roku :(
A wieczorem należało sprawdzić którąś z licznych knajpek. Kazimierz to przecież knajpki. A dawny Kazimierz to również Żydzi. Wybraliśmy więc knajpę "U FRYZJERA" z kuchnią żydowską (NIEkoszerną). No i znów BINGO!
Ja wybrałem PEKELFLAJSZ, czyli peklowany lekko czosnkowy mostek wołowy (który niebawem pewnie sam zrobię) z chrzanem i ćwikłą na kaszy gryczanej, a Tęcza WĄTRÓBKĘ PO ŻYDOWSKU , którą już kiedyś tu popełniłem.

Wątróbka z kapustą

Pekelflajsz
Jedno i drugie danie było wyborne!
Są tu jeszcze inne fajne miejsca godne polecenia, jak na przykład "U Radka", gdzie w nastrojowym wnętrzu można wypić piwo i pobawić się cieniami na ścianie :)

Szkoda tylko, że jutro trzeba wracać...
P.S.
Moje rzadkie ostatnio wizyty "na blogu" swoim i zaprzyjaźnionych spowodowane są fatalną jakością usług firmy NETIA - z vatami i to dużymi! Już podpisałem umowę z inną firmą i mam nadzieję na koniec problemów :)
A tu gdzie mieszkamy obecnie nawet internet lata w powietrzu bezpłatny... więc korzystam i Wy również :)))

Siedem rzeczy...

2011-02-08T12:12:00.002+01:00

których o mnie nie wiecie... i wolelibyście, żeby tak zostało!
No, miejmy to za sobą... Można się nabijać!
1. W dzieciństwie nie cierpiałem papryki (takiej słodkiej chrupiącej - mniam!) i czosnku ! :o
2. Uwielbiam "dynamicznie" jeździć samochodem, ale z wyobraźnią chociaż nie zawsze zgodnie z przepisami :) (Ale przez 28 lat za kierownicą miałem jeden wypadek - nie z mojej winy)
3. Na lewym ramieniu mam malutki tatuaż. Zrobiłbym sobie jeszcze jakiś, ale żaden motyw nie jest odpowiedni :(

4. W czasie szkoły średniej, w tramwaju często słyszałem za plecami: "czy pani teraz będzie wychodzić?"

5. W wojsku i trochę po... o rajuśku! miałem wąsy... :(((

6.Później było nie lepiej: kucyk do połowy pleców (dramat!!!) albo broda jak u Rumcajsa... (bez komentarza!)

7. Pierwszym daniem jakim podjąłem Tęczę, kiedy nie była jeszcze moją żoną, była pajda chleba grubo po smarowana masłem, z rozkrojoną na pół parówką polaną keczupem. Do dzisiaj wszystkim o tym opowiada !

Do dalszej zabawy zapraszam... Małgosię Dz. ? :)))

Crème brûlée

2011-02-06T22:52:00.000+01:00

Crème brûlée musiałem zrobić... bo dostałem na urodziny PALNIK!

Palnik jest po prostu fenomenalny, a wydaje mi się, że nie tylko do karmelizowania cukru by się zdał. Można by nim wyginać rurki miedziane albo układać papę na dachu... takiego ma kopa!
Miałem ostatnio długą przerwę w pisaniu i nie wiem jak będzie dalej, bo i pracy mam trochę więcej, i kłopoty z Netią dostarczającą mi internet. Wszyscy są super, dopóki nie podpiszesz z nimi umowy, potem... proza życia - płać rachunki i odczep się! Jak kelnerzy w Wenecji... W związku z tym nie odwiedzałem też moich ulubionych znajomych blogów - sorry!
W następnym poście odpowiem też na zaproszenie Małgosi G i postaram się wymyślić "siedem rzeczy których o mnie nie wiecie"... żebym chociaż ssał kciuka...
A crème brûlée "wziąłem" od Małgosi Dz tylko
dałem trochę mniej cukru :)

Każdy ma swoją technikę spożywania...

A nad techniką przypalania też trzeba trochę pracować...
PS
Zapraszam też do porad foto gdzie w końcu odpowiedziałem na zapytania o filtr polaryzacyjny :)))

Pierogi. Takie zwykłe. I mój dzień świra...

2011-01-17T23:20:00.000+01:00

W końcu udało mi się usiąść do kompa... no i jestem!

Znów miałem bliskie spotkanie trzeciego stopnia z komunikacją miejską. Tak jak w "Misiu" był Dzień Pieszego Pasażera, ja miałem ostatnio Dzień Kierowcy w Komunikacji Miejskiej. I uświadomiłem sobie dlaczego nie lubię jeździć autobusami (tramwajami też!).
Nie trzeba wymieniać podstawowego powodu z jakiego w ogóle muszę wsiąść do autobusu, czyli brak samochodu. Przyczyny zaistnienia tej fatalnej sytuacji mogą być różne, np tak jak ostatnio - konieczność pozostawienia samochodu w warsztacie :( MY jesteśmy bardzo ze sobą związani... i rozstanie psuje NAM nastrój...
No, ale jestem już w autobusie...
Główną i najważniejszą przyczyną, po za tym, że jest tam raczej tłok i wszyscy próbują stanąć na moich butach, że raczej nie pachnie, że trzeba całą drogę stać, że kierowca robi wszystko żeby wyrwać mi poręcz (uchwyt czy jak mu tam) z ręki, jest brak zewnętrznych lusterek wstecznych!
Autobus rusza z przystanku, albo zmienia pas... ja zaraz sprawdzam czy można. Patrzę za okno i ... nic! Nie ma lusterka! No to stop! Nie mogę zmieniać pasa, bez upewnienia się, że jest wolny! Ale... hamulca też nie ma! Na domiar złego nie jestem zapięty w pasy! I tak całą drogę...
To jest dzień świra!
Spokojnie! To był jeden czarny dzień...(jechałem czterema autobusami!) Autko już naprawione i wszyscy mają się dobrze.

Robienie pierogów w porównaniu z dniem w komunikacji miejskiej to "bułka z masłem", a raczej balsam dla zszarganych nerwów.

Nadzieniem mięsnym może być mięso z rosołu. Ja użyłem drobiowego i wołowego. Trzeba je zmielić lub zmiksować z zeszkloną cebulą, ulubionymi przyprawami, odrobiną tartej bułki i czymś ewentualnie jeszcze... ja dałem garść kurek.

Ciasto, najlepsze jest z samej wody i mąki (dodanie jajka ułatwia sprawę, ale pogarsza ciasto - jest twardsze). Innym wariantem, jeszcze delikatniejszym jest mąka i jogurt.
Wyrabiamy, wałkujemy, wycinamy kółka lub tniemy na kwadraty (dla leniwszych - mówimy że to rawioli!), sklejamy i wrzucamy do wrzątku.

Sklejać też można na różne sposoby.
Gotujemy kilka minut. Takie z mięsem są pyszne polane tłuszczem z posiekaną i podsmażoną cebulą...

Najlepiej serwować na ceracie.
I ju! Zapominamy traumatyczne przeżycia...

PORADY FOTO

2011-01-06T02:16:00.000+01:00

Coś tam ostatnio nawet gotowałem... dowodem jest rodzina, która jeszcze nie padła z głodu (są tacy co widzieli!). Niebawem podzielę się nowymi przepisami, ale dzisiaj chciałem przypomnieć o moim drugim blogu, który wydawało mi się padł... Pogodziłem się z tym... "nie chcą cię - nie pchaj się na afisz" albo jakoś tak. Raczej jestem osobą skromną ( :-DDDD) więc odpuściłem temat. Aż tu nagle, zebrałem zj... eee... odebrałem negatywną opinię... że ukrywam swój drugi blog (oj! olaszszszsz!)
No to tera wszem i wobec ( czy w obec... kurde ta dyslekcja...) ogłaszam po raz drugi, że jest takie miejsce, że jak potrafię to pomogę (fotograficznie...)
Jak coś będzie nadal nie jasne molestujcie mnie... do oporu :-( Będę się starał.
Dzisiaj jest o światełkach...

Odpowiedź na interpelację Fiołków... :)
TO JEST TU :-) i z lewej strony strony... nie z tej lewej...

PIERNIK CIOCI RENI

2010-12-23T20:55:00.003+01:00

Bynajmniej nie mam żadnej cioci Reni...
Jest to jednak bardzo szczególny dla mnie piernik. Przepis pochodzi z "Przyjaciółki" z roku 1969 (nawet dla mnie jest to prehistoria) i robiła go moja mama odkąd sięgam pamięciom. Zawsze na Boże Narodzenie czasem na Wielkanoc, rozchodziły się piernikowe zapachy . Najpierw zapach parzonej kawy i tłuczonych w ściereczce młotkiem goździków, a potem zapach pieczonego piernika. Piernik mama piekła w prodiżu. Przez szybkę obserwowałem rosnące ciasto i przez specjalne dziurki, specjalnym drucikiem sprawdzaliśmy czy już jest suchy.
Kuchnia nie była ulubionym miejscem mojej mamy, nie lubiła gotować i na szczęście nie musiała, więc za ten piernik tym bardziej należały się jej brawa.

Kiedy mamy zabrakło, mimo że miałem ciekawsze zajęcia, jak przystało na młody wiek, czasami piekłem na święta "Piernik Cioci Reni". Teraz kiedy mam rodzinę staram się robić go na każde Boże Narodzenie. Też tłukę goździki młotkiem w ściereczce i piekę go w prodiżu, zresztą w tym samym (kiedyś to robili porządne AGD :)).
Nie będę przepisywał przepisu, prezentuję go Wam w oryginale i gorąco polecam, jest bardzo piernikowy :)))

W prodiżu grzanym tylko od góry piekę go ok 45 minut.
Dziękuję za wszystkie życzenia świąteczne i też życzę:

Pierniczki

2010-12-21T23:11:00.000+01:00

Jednak słodkości to nie jest mój żywioł... ale zaraz święta i słodkie "co-nieco" by się jednak zdało. Kolejny raz zabrałem się z dziećmi za wytwarzanie świątecznych pierniczków. Przepis znalazłem nowy, w "Lawendowym Domu"...
Po ostatnich przygodach z makaronikami, wszystko sprawdzałem dwa razy! No i ... znów porażka!?! Doszliśmy do momentu kiedy trzeba ciasto wyrobić na gładką masę, a w misce znów "ciasto naleśnikowe". Jakaś klątwa!!! Czy już tak będzie zawsze?! Czy tylko z ciastami, czy z mięsem też? Jonasz...
Dzieci patrzyły na mnie trochę dziwnie, ale musiałem zachować spokój (i autorytet:)). W ruch poszła torebka z mąką... jeszcze i jeszcze, i jeszcze trochę... Po wsypaniu prawie kilograma zamiast jednej szklanki, zrobiło się tak jak powinno być.
Uff!
Rozwałkowałem, dałem potomstwu foremki i zagoniłem do roboty!

Dalej poszło gładko, ja się już zbytnio nie wtrącałem, żeby znów coś się nie popsuło...

Po upieczeniu okazało się, że inna ilość mąki nic nie zmieniła. Pierniczki były pyszne i nie różniły się zbytnio (w smaku:)) od tych z oryginalnego przepisu. Miałem okazję to sprawdzić organoleptycznie w sobotę na warsztatach dla dzieci prowadzonyh przez Beatę z Lawendowego Domu. (Bardzo się cieszę, że się poznaliśmy. Beato, pozdrowienia dla Lubo!)
Przed świętami będzie jeszcze o bardzo zacnym pierniku (nie! nie będę pisał o sobie!), chyba że jak w zeszłym roku uda mi się i to zepsuć :-)))
P.S.
Generalnie pierniczki nie zostały udekorowane. Lubimy takie sote :-)

Makaroniki... :-(

2010-12-14T23:14:00.001+01:00

Wszędzie słodkości! Tu pierniczki, tu ciasteczka, tu pierniczki, tu bezy, tu muffinki, tu... znów pierniczki... Zrobimy i pierniczki.
Basia wyszła dziś z inicjatywą zrobienia jakiś ciasteczek. Dałem jej książkę (moją ulubioną) Wyśmienita kuchnia francuska, żeby coś sobie wybrała... Wybrała MAKARONIKI...

Makaroniki robi się np tak jak u Małgosi...
Ale makaroniki w mojej książce to ciasteczka - kuleczki obtoczone w cukrze pudrze, z wciśniętym migdałem i wybierając je nie mieliśmy pojęcia o tym jak wyglądają prawdziwe makaroniki...
Ja, dostarczywszy Młodej składniki i "życiowe rady", poszedłem z Młodym na zajęcia. Kiedy wróciliśmy Basia zgłosiła problem: tato nasz malakser nie chce się ruszyć...
Migdały pięknie zblanszowane, obrane i podpieczone były już zmielone z cukrem. Malakser odmówił współpracy po wlaniu części białek (Basia robiła wszystko zgodnie z książką!). To co się w nim znajdowało było nie do ruszenia! ...? To powinno być puszystą masą z której trzeba zrobić kulki! Bez szans! Żeby malakser ruszył wlałem trzecie białko. I ruszył... Tylko że nie widziałem najmniejszych szans na zrobienie kulek z czegoś co miało konsystencję ciasta naleśnikowego!
No i wtedy zajrzałem do Małgosi...
To co zrobiliśmy zgadzało się z Jej przepisem, z tą różnicą, że ciasto małymi porcjami należało wylać na papier do pieczenia... a nie robić kulki!!!
Dalej poszło gładko.
Okazało się jednak, że makaroniki po pieczeniu trzeba czymś skleić.
Z braku innych składników wybraliśmy nutellę.

Jednak dla nas, lubiących najbardziej smak wiegreta, połączenie super słodkich makaroników z nutellą było już przegięciem!
Te trzy do zdjęcia są z nutellą, reszta pozostała sote.
Są super migdałowe... choć nie super okrągłe :-(

Z Basi będzie dobra... cukierniczka? No właśnie! Facet to cukiernik, a dziewczyna? Cukiernica?
Kolejny przejaw dyskryminacji...
Może jakieś parytety?

Grzane wino. Ale uwaga na kwas!

2010-12-07T23:17:00.000+01:00

Wieczór: ciemno, zimno... Po spacerze z psem... (nasza Kredka nie jest kulawa, ale w taką pogodę trudno ją wieczorem wyciągnąć na spacer). Zachciało nam się z Tęczą grzanego wina. Jaki problem?! Po drugiej stronie ulicy jest sklep. Poszedłem i kupiłem czerwone wino i torebkę "grzańca imbirowego z cytryną" firmy KAMIS...
Na szczęście wsypałem tylko pół opakowania na butelkę 0,7 chociaż producent zaleca w przepisie torebkę na pół litra wina lub piwa. Różne rzeczy człowiek w młodości pijał i nie wybrzydzał, ale żeby wypić taki kwasior to trzeba być baaardzo spragnionym! Żeby nie wylewać wina do zlewu, bo Bachus mógłby się rozgniewać, musiałem dolać drugą butelkę i dodać miodu, cynamonu i goździka. No i co? I kto to teraz wypije? A moja wątroba? Nic z tego! Było na dwa dni i dla gościa stykło.
Tak to jest jak się idzie na łatwiznę!
Nie dość, że paskudne to było w smaku (w pierwszej wersji), to jeszcze zastanawia mnie co naprawdę jest w tych wszystkich grzańcach skoro rozpuszczają się i nie ma prawie żadnego osadu...(w końcu jestem technik-chemik). Przecież cynamon, goździki, gałka muszkatołowa, imbir, itp nie rozpuszczają się. Powinny pływać na dnie! A tu nic... wszystko się rozpuszcza (no prawie).
Kiedy po kilku dniach, znów nas naszło na grzańca, zrobiłem wszystko tradycyjnie.

Kupiłem butelkę czerwonego wina półwytrawnego (może być półsłodkie) marki Sophia. Wlałem do garnka około 100 - 150 ml, wrzuciłem kilka rozkruszonych goździków, kawałek (lub szczyptę) cynamonu, plaster pomarańczy, kilka cienkich plasterków imbiru. Chwilkę gotowałem pod przykryciem. Powstała "esencja" grzańca. Później wlałem resztę wina, dwie łyżki miodu i zagrzałem pod przykryciem, pilnując żeby się nie zagrzało zbyt mocno lub co gorsza zagotowało - ucieka całe oprocentowanie!

Grzejcie się grzańcem! Tylko nie zagotujcie się, bo i Wam oprocentowanie ucieknie!
P.S.
Co to jest czarna marchew?
Ekstrakt soku z czarnej marchwi znalazłem w innym grzańcu firmy KAMIS... robi tam kolor malinowy.
Pierwszy raz słyszę o takim warzywie (owocu), czy ktoś coś wie?
Może to jakaś odmiana pastewna...

Samo zdrowie! Sok Franciszka!

2010-12-02T23:43:00.001+01:00

Franciszek zachęcony ostatnimi pochwałami za galaretkę, postanowił zrobić sok z marchwi i nie tylko...

Zachęcałem go, żeby intensywniej uczył się literek to będzie mógł założyć swój blog. Niestety, na razie będzie korzystał z mojego... literki są dość nudne, a tata już umie pisać i ma blog! Interesujące jest konstruowanie robotów i różnych maszyn, a literki... nuuuda!

Kiedy wymienialiśmy lodówkę, koniecznie domagał się, żeby stara trafiła do jego pokoju... zrobiłby z niej działko z mrożącym laserem... (chyba nic nie przekręciłem?) "takie w końcu naprawdę!". A z piekarnika miało powstać jakieś zapalające działko ... (już pamiętam: wyrzutnia ognistych kul!)

A tym czasem, musiałem wydobyć zabytkową sokowirówkę...

Dwa kilogramy marchwi...

Dwa jabłka...

Jedna cytryna bez skórki... chociaż może lepiej byłoby ją zjeść samą?

Ale radocha była wielka...

i sok był pyszny!

DO DNA!!!

Ma być tanio! (BIGgulasz za 43 zł)

2010-11-24T22:49:00.000+01:00

Tanio! Ma być tanio! Kryzysu niby nie ma, ale ma być tanio. Wszystko i wszędzie. W TV ciągle atakuje mnie reklama ubezpieczenia na "starość"... Ubezpieczenie na życie od złotówki dziennie. "Zadbaj o swoją rodzinę..." Ale od 45-go roku życia... no niestety nie łapię się! (jeszcze chwilę)
A! W tym miejscu małe wtrącenie a'propos życia ...
Niedawno, lekarz robiący mi USG, kiedy trochę nerwowo zareagowałem na to co mi zdiagnozował, odpowiedział: "A co Pan tak się denerwuje? Wie Pan ile to plusów jak się umiera w Pana wieku... Tłumy na pogrzebie..."
No, ale spoko narazie planuję inne atrakcje... :)
Tak sobie wziąłem do serca, że ma być wszystko tanio... dzisiaj będzie prosto i smacznie jak zwykle, i jeszcze TANIO!
Wielki, naprawdę wielki gar gulaszu za +/- 43 złote.
Mięso kupiłem w supermarkecie w promocji. Normalne, świeże mięcho! Reszta zakupów również z tego samego sklepu.
schab z warkoczem 1,5 kg - 20 zł
wino czerwone (Sophia Gamza) - 8 zł
seler naciowy - 2,5 zł
papryka czerwona 2 szt. - 2 zł
cebula 4 szt. - 1 zł
marchew 3 szt. - 0,5 zł
przyprawy - 0,5 zł
pomidory w puszce Dawtona (całe) 2 szt. - 4 zł
puszka cieciorki - 3,5 zł
pół cytryny - 0,5 zł
Razem 42,50 zł
Tanio? Za taki gar pysznego gulaszu to darmo!
Warzywa pokrojone wedle uznania, lekko obsmażyłem w dużym żaroodpornym garnku. Dodałem przyprawy (czubata łyżka papryki do gulaszu, łyżeczka mielonego kminku, łyżeczka tymianku, sól, pieprz), sok i skórkę z 1/2 cytryny, szczypta cukru.
Oprószyłem odrobiną mąki i jeszcze chwilkę na gazie.
Zalałem winem, dodałem mięso pokrojone w kostkę mięso, pomidory i cieciorkę. Jeśli trzeba to trochę wody.

Po zagotowaniu wstawiłem na 2,5 godziny do (nowego!) piekarnika rozgrzanego do 200 st. C. (Możecie wstawić do starego:)

Podałem z pieczonymi ziemniakami i sałatą z miodowo-ziołowym winegretem... Na taki wieczór jak dzisiejszy - BINGO!

Było pysznie i tanio! :) Obrus a'la cerata z folii 3,50 zł.

A na deser była galaretka cytrynowa z wiśniami i plasterkiem cytryny. W 100% według pomysłu Franciszka. Teraz jak ktoś taką zrobi, musi ją nazywać "Galaretką Franciszka" (mrożone wiśnie kazał mi zalać warstwą galaretki, po zastygnięciu resztą płynu i dodać plasterek cytryny:)

"W ZIEMIAŃSKIM DWORZE"

2010-11-19T23:33:00.001+01:00

Przeczytałem książkę... Nie żebym się chwalił, że przeczytałem. To nie pierwsza moja przeczytana... Nie, nie. Kilka książek w roku udaje mi się przeczytać. Kiedyś bardzo tego nie lubiłem, chociaż miałem na to czas (bo musiałem). Teraz chętnie czytam, ale nie zawsze mam kiedy. Jak w ruskim przysłowiu: nie choczesz - nie nada! zachoczesz - nie budźet!
No, ale... przeczytałem fajną książkę! "W ZIEMIAŃSKIM DWORZE. Codzienność, obyczaje, święta, zabawy" autorstwa Maji Łozińskiej, a wydaną przez PWN.

Ludzie! To było życie!
Barwne, z fantazją i rozmachem, ale z szacunkiem dla tradycji i wiary. Życie w zgodzie z naturą. Rytm wyznaczała przyroda. I to nie tylko rytm dnia, ale całego roku.
Ale w zgodzie z naturą nie oznacza nudnie...
Kiedy na Wielkanoc pieczono ciasta... "Ciasto z białej pszennej mąki i ogromnej liczby żółtek (Kucharz wielkopolski zalecał litr żółtek na dwie szklanki mąki) utartych z cukrem, doprawiano szafranem rozpuszczonym w wódce, utłuczoną w moździerzu wanilią..."
A jak się bawiono... A te polowania...
No, a przede wszystkim jakie budowano domy! Te dzisiejsze klocki... Czy taki współczesny projektant nie mógłby troszkę zainspirować się ówczesną architekturą...
Znajdziecie tam sporo zdjęć z epoki.
Ale co ja tu będę... sami się przekonajcie!
A to mała próbka ilustracji z książki, które pochodzą z Narodowego Archiwum Cyfrowego. ( Wypisuję wszystkich posiadaczy praw autorskich ).

Józef Mehoffer Widok wiosenny z Janówki

To było dla ducha, a dla ciała... sałatka z rukoli, która spokojnie mogłaby stanąć na "pańskim" stole.
Sałatka pochodzi od Pascala Brodnickiego.

Rukolę, cienkie plastry gruszki, pestki granata i wiórki parmezanu skropiłem sosem z oliwy, balsamico i cytryny. Bajka...

Uczta polsko - duńska w Chorwacji

2010-11-11T00:28:00.000+01:00

Dawno, dawno temu w Chorwacji... a dokładnie w lipcu 2010... Kiedy temperatury powietrza były w przedziale 35 -38 st. C, w pięknych okolicznościach przyrody, miała miejsce uczta zacieśniająca więzy Polski i Danii.

Piękne okoliczności przyrody - dla mnie- przejawiały się tym, że wszędzie rośnie jedzenie.

Kąpię się morzu, a dookoła pływają pyszne ryby, kalmary, na skałach mule... wychodzę z morza głodny!

Idę polną drogą, a w rowach pachnie zabójczo szałwią, koprem włoskim, rozmarynem... a na polu stado młodziutkiej baraniny... jeszcze nie pieczonej...i człowiek znów głodny!

Idę wyrzucić śmieci... a tam taki zapach liści laurowych, że aż kręci w nosie... a to ktoś strzygł żywopłot laurowy i to co obciął wyniósł, o zgrozo, na śmietnik!

No, ale wracając do uczty...

W letnim domu w którym mieszkaliśmy, wypoczywały jeszcze trzy rodziny. Dwie niemieckie i jedna duńska. Obok nas mieszkali Duńczycy - bardzo sympatyczna, wielopokoleniowa rodzina. Kolacje wszyscy spożywali na swoich tarasach lub przy stołach na zewnątrz, pod wiatami. Każda rodzina sobie, ale z Thomasem i jego rodziną często "chwaliliśmy" się tym co mamy dziś na stole. Któregoś dnia, ustaliliśmy, że zrobimy zrzutkę, a ja zrobię zakupy i kolację.

Oto nasze menu.

Główną rolę odgrywały oczywiście ryby: dorada i (już sobie przypomniałem) okoń morski.

Ryby wcześniej natarłem oliwą, solą, pieprzem. Okonie obłożyłem z zewnątrz i w środku rozmarynem (rósł przy moim samochodzie), a dorady koprem włoskim (rósł przy tarasie Niemców). Do środka wszystkich ryb włożyłem jeszcze po plasterku cytryny i poszedłem rozpalać grilla...

(c)photo by Tęcza

Do ryb były ziemniaki obgotowane z czosnkiem i rozmarynem, a później grillowane na tackach al. Do tego cebula biała i czerwona lekko grillowana na tackach. Następnie dodatki: sałatka z grillowanej cukinii z miętą, sałatka z pomidorów (takich pachnących, dojrzałych!) z bazylią, owczym serem i oliwą z oliwek zza płotu, zielona sałata z winegretem. Do ryb specjalny sos z siekanych pomidorów z ziołami, balsamico i oliwą, cytryna w ćwiartkach. Całkiem obok "kruch na żaru", czyli chleb (pszenny,biały, jak wielka buła) smarowany oliwą z czosnkiem i ziołami, lekko grillowany. No i oczywiście "bilo wino" Marćeta od naszej kochanej Loredany ( u której mieszkaliśmy w ubiegłym roku, a na ich stronie www pozostał po tym drobny ślad).

A przygotowania i uczta wyglądały tak:

Towarzystwo było zacne, wina przednie to i wieczór mijał bardzo sympatycznie. Rozprawiałem z Thomasem o kulinariach i o historii, o astronomi i o dzieciach... I nie miało najmniejszego znaczenia to, że nigdy nie uczyłem się angielskiego... z upływem czasu dogadywaliśmy się co raz lepiej. A kiedy okazało się że Thomas trochę zna francuski nasza rozmowa przybrała jeszcze ciekawszą formę! Czasem prosiłem Tęczę o przetłumaczenie jakiegoś trudniejszego słowa. Nie wiem tylko dlaczego Basia słuchając naszej dyskusji miała takie duże zdziwione oczy...

Chorwacja... cd

2010-11-06T22:46:00.001+01:00

Przypomniałem sobie, że nie podzieliłem się z Wami wszystkimi smakołykami z Chorwacji... Prawdę powiedziawszy, to czekałem na taką bardziej makabryczną aurę za oknem :)))

Ale dzisiaj tylko zapowiedź następnego odcinka...
Ryby (dorady i ... nie pamiętam nazwy tych drugich... może ktoś poznaje...) marynują się w ziołach (rozmaryn, koper włoski), oliwie, cytrynie, pieprzu i soli.
To jest Poreć... "Dacie wiarę", że miejsce z którego zrobiłem to zdjęcie było oznaczone specjalną tablicą, że TO jest miejsce do fotografowania panoramy miasta o zachodzie słońca... :)

A żeby jednak coś można było przyrządzić po przeczytaniu tego wpisu... zapodaję pewną inspirację na sałatkę, którą namiętnie zajadaliśmy na wakacjach...

Jak polać oliwą... będzie pychotka!
Mam nadzieję, że troszeczkę cieplej i milej Wam się zrobiło!

Wszystkich... Świętych ?

2010-11-01T21:25:00.000+01:00

Wszystkich Świętych za nami... Dzień Zaduszny będzie zwykłym dniem pracy. Trzy dni odwiedzania cmentarzy za nami... Po tych trzech dniach refleksje są dosyć smutne. Wrzaski, krzyki... Panie w lisach, przy 18 st. C, masa plastikowych kwiatów... jeden wielki jarmark... Targowisko próżności. Ale, jakby co... to My mamy monopol na obchodzenie świąt... bo "Moja racja jest Mojsza niż twojsza!"

A to jutro taki refleksyjny dzień...

Curry z Gdańska po Warszawasku... i słowo o nabijaniu w butelkę!

2010-10-29T23:00:00.000+02:00

Dzisiaj obiecane curry z Gdańska czyli od Małgosi. Bardzo dobre na chłodne wieczory.

Ale, słówko o nabijaniu w butelkę...
Nabyłem ostatnio laptopa, więc "stary" został przeznaczony dla Basi. Wymagał jednak drobnej interwencji fachowca. Wygooglowałem serwis... Centrum Napraw Laptopów. Pojechałem z Basiowym laptopem. Po moim "dzień dobry" musiałem poczekać, aż Pani z Panem zakończą konwersację. Daruję Wam szczegóły, chociaż bywało śmiesznie. Jednym z problemów "starego" laptopa był wentylator. Szumiał jak wentylacja w metrze, a laptop i tak grzał się jak piec i wyłączał. Pan "Fachowiec" ("wiem! naprawiłem już 17 tysięcy laptopów") stwierdził, że za 250 zł netto (305 brutto) sprawę naprawi... Zaraz, zaraz, ale oferujecie bezpłatną wycenę naprawy... Wyczyścimy, jak trzeba wymienimy... co by nie było 250 netto... Upsss! Liczyłem na mniej... Ok, zastanowię się. Po powrocie do domu, jakoś sprawa nie dawała mi spokoju: obiecałem dziecku naprawić kompa! Jeszcze raz google w ruch... i znalazłem inny serwis bardzo blisko domu - Control Serwis. Złapałem "złomka" pod pachę i za 5 minut wykładałem sprawę Panu który, głównie słuchał, a później powiedział, że wystarczy wyczyścić i to kosztuje 30 zł (brutto :)). Kiedy ja zbierałem opadniętą szczękę z podłogi, Pan rozkręcił co trzeba, poszedł na warstat... poszumiał, wrócił, skręcił... a Basia cieszy się "nowym" laptopem! Działa! Tak robi się klientów w ..... butelkę.
A o pysznej potrawce curry przeczytacie jak już wspomniałem u Małgosi. Ja z braku batata (szukałem! w promieniu kilku kilometrów nie rósł ani jeden!) użyłem dwóch średnich ziemniaków. Mleczko kokosowe grozi rozwodem, więc na razie nie używam... Pasty curry nie mam, bo jakoś nie mam przekonania... kojarzy mi się z kostką rosołową (może nie słusznie, ale tak mam) jak większość gotowych przypraw "złożonych". Wykombinowałem sam carry z tego co miałem. Do gara poszły więc: kurkuma (średnio), imbir (średnio), kolendra (średnio), pieprz (mało), kumin (mało), chilli (duuużo), gałka (średnio), goździk (jeden), cynamon (średnio), sól, wszystko w proszku.
No i jeszcze podwoiłem ilość piersi kurczaka. I jeszcze miałem gar rosołu drobiowo - wołowego, więc go użyłem. Reszta bez zmian! Jak w oryginale!

Pycha! I takie rozgrzewające!
A na koniec życzenia...
Nie jestem fanem świąt takich jak Walentynki (upsss! kojarzą mi się z Tiereszkową...), "Dzień Kobiet" czy Halloween. Są importowaną tandetą, jak chiński czosnek...
Ale! W tym okresie, życzę Wam wszystkiego dyniowego! :)))

Kawał... krowy (znów antrykot)

2010-10-25T23:20:00.001+02:00

Kolejny raz za nami kolejny ostatni pogodny weekend... Postanowiliśmy go wykorzystać na maxxxa!
Pojechaliśmy na całodniową wycieczkę: Częstochowa - Olsztyn. Chodzi oczywiście o Olsztyn pod Częstochową, bo inaczej, musiałbym zaliczyć kilka mandatów, żeby jednego dnia zaliczyć Warmię i Jurę.
Ruiny w Olsztynie należą do moich ulubionych miejsc w Polsce. Bardzo dawno tam nie byłem... dawniej chyba niż w Paryżu... :)
Miejsce bardzo godne polecenia. Basia stwierdziła, że jest tam bardzo hobbitowo...

Spotkaliśmy nawet Białą Damę... (wszystkiego naj... na nowej drodze życia!)

Po zejściu z ruin zaliczyliśmy, z pewną dozą nieśmiałości, "Stodołę Krzycha". Bardzo miłe zaskoczenie. Nie jest to miejsce, które może mieć jakikolwiek nadzieje na gwiazdkę Michelina, ale za małe pieniądze najedliśmy się po pachy, smakowało i nikt się nie rozchorował... O sorki! Młody się rozchorował, ale nie na brzuszek!
No i jeszcze muszę wspomnieć, że rodzi się nowa gwiazda fotografii... Drżyjcie...

Na zdjęciu ze swoim osobistym asystentem...

A u mnie znów kawał mięcha!
Antrykot!
Trochę podejrzany gdzieś na kuchni tv.
Dwa duże seki z antrykotu ponabijałem gałązkami rozmarynu, natarłem rozmarynem, pieprzem, solą i oliwą. Zawinąłem w folie i do lodówki.

Przygotowałem sałatkę. Pokruszone kawałki pieczywa opiekłem w piekarniku, pomidorki, ser feta i sałata, zalałem sosem z balsamico, cząbru i oliwy (oliwa oczywista extra virgin - mam przepyszną oliwę chorwacką z Bolu od naszych przyjaciół z gór).

Mięso z lodówki przez moment obsmażyłem na bardzo gorącej patelni i ułożyłem w szkle do zapiekania, podlałem czerwonym winem, zakryłem folią al i na pół godziny w 200 st. C.

Na stół trafił antrykot z ziemniakami opiekanymi i masłem czosnkowym.

Mało wyględne, ale pyszne!

"W następnym odcinku..."

Curry z Gdańska po Warszawsku...

Jesień...

2010-10-16T01:12:00.002+02:00

Dla mnie jesień to Paryż... bardzo to banalne, ale głównie bywałem tam we wrześniu i październiku. I tak mi zostało... Przychodzi październik, a mnie dopada Paryż. Ani to oryginalne miejsce, ani fajniejsze od innych, ale ma u mnie priorytet :)
Bardzo dawno już tam nie byłem i może dla tego taki mam sentyment...
Ostatnio Tęcza przywiozła mi dawno nie palone fajki, które w tamtym okresie były no 1 (
+ Gitanesy ), a ja kupiłem sobie Ricarda :)

No i wszystko wróciło...
Ricard jest dość specyficzny w smaku... to trzeba polubić. Najpierw smakuje jak mydliny, potem jest fajne drapanie w gardle... Jeśli ktoś nie lubi anyżku, niech nie tyka!
(Kiedyś paliłem paczkę fajek dziennie, teraz mam na tydzień, palę kiedy mam ochotę, bo lubię - jak nikt mojego smrodzenia nie wącha!)
A żeby i dziś było wesoło... znalazłem swoje zdjęcie z Paryżewa "z tego okresu"... :)))

Halo! Filo... Rożki lawendowe.

2010-10-12T23:13:00.000+02:00

Jak ostatnio wspominałem, działałem z ciastem filo... Nie jest to
sprawa prosta*, zwłaszcza z piekarnikiem, który nie robi tego o co go proszę...
Pierwszego dnia robiłem Tikwenik od Beaty z Lawendowego domu... Trochę było ciężko i efekt końcowy był daleki od ideału, chociaż na zdjęciach może tego nie widać... Ale, jest to bardzo pocieszające, bo z zawodu jestem fotografem, a nie kucharzem :)))
No i przyznaję się do porażki... ale będę próbował...

Następnego dnia postanowiłem wykorzystać resztę ciasta filo i zrobiłem rożki inspirowane przepisem Pascala Brodnickiego.
Nadzienie to kozi twarożek, miód, orzechy (u mnie włoskie a nie piniowe) i lawenda.
Podwójny pasek ciasta filo składa się tak:

Można go trochę posmarować oliwą.
Zapiekałem, aż stanie się złotawy...

*ciasto filo po rozpakowaniu szybko wysycha i rozsypuje się jak........ wyschnięte ciasto filo :)

Tapas... i mała troska.

2010-10-08T00:47:00.005+02:00

Jak mawia nasz kumpel "z gór", kiedy jest w bardziej filozoficznym nastroju: "życie nie jest sprawą prostą... i często wkrada się w nie troska..."
Dzisiaj, chyba trochę źle zaplanowałem...
Tęcza jest na targach we Frankfurtach, więc muszę się trochę bardziej zorganizować. A z tym u mnie słabo.
Na popołudnie i wieczór był plan maximum i trochę nie wyszło. Ale tylko trochę, więc "mała troska".
Franek był dzisiaj pierwszy raz na karate :) tak na próbę. Bardzo Mu się spodobało, ale do domu wróciliśmy o 18,30. Młody jadł kolację, ja zrobiłem kilka fotek dyni na Tikwenik Beaty z Lawendowego. Później ją obrałem i dusiłem (dynię). Kolacja Basi i moja. W tzw międzyczasie, ciąłem nowozakupione deski na tło do zdjęć. Młody do wanny, mieszanie dyni i przepytywanie Basi z pierwiastków... znaczy się z chemii. Młody do wyrka, czytanie... nie mieszaną dynię uratowała Basia. Młody spać. Walka z ciastem filo i uczenie się z Basią kolorów po francusku. Dobra! Tikwenik do piekarnika. Uff! 30 minut będzie się piekł... Przerabiamy z Basią kolory i liczebniki francuskie przeplatane symbolami pierwiastków: siedem? sept, czarny? noir, krzem? Si... O merd! coś się pali! (15 min)
Według przepisu Beaty, Tikwenik powinien być złotawy... mój jest brązowy! Cóż, podobno kobiety lubią brąz... okaże się jak Tęcza jutro wróci :)
A tapasy... tapasy robiłem w zeszłym tygodniu za J. Oliverem (troszkę adoptując).

Małe cukinie obieraczką do warzyw pociąłem na wstążki, posmarowałem oliwą i ususzyłem w piekarniku. Posypałem miętą i ostrą papryczką plus kilka kropli balsamico.

Cieciorkę z puszki odlałem. Garstkę rozgniotłem, wszystko wymieszałem z oliwą, posiekaną papryczką, sokiem z 1/2 cytryny, solą i pieprzem.

Czerwona słodka papryka ze słoika (kupna) została wymieszana z kilkoma pokrojonymi filetami anchois, natką, miętą, balsamico i oliwą.

Oliwki odlałem z zalewy, zalałem oliwą, dodałem posiekaną ostrą papryczkę, czosnek i natkę. Energicznie wymieszałem.

No i najwięcej roboty... :)
Obrane i pokrojone pomarańcze przykryłem czerwoną cykorią, cebulą w piórkach, natką. Pokropiłem oliwą, sokiem z pomarańczy, sól i pieprz. Na samą górę idzie pokruszony ser owczy... na zdjęciu nie ma... zapomniałem!!!

Smacznego!
O kurka! 0,45! a ja jeszcze muszę pstryknąć Tikwenik, żebyście mogli zobaczyć ten brąz! :)))

Nadziewane...

2010-10-06T00:00:00.002+02:00

Będzie o nadzianych... np papryczkach albo pomidorkach.

Ale najpierw...
Krew mnie zalewa... Jest chodnik, jest zakaz zatrzymywania.... Podjeżdża "blondynka" (jest to określenie na osobników obu płci, wszelkich kolorów włosów - dotyczy cech umysłu, a właściwie jego braku) i parkuje dokładnie w poprzek chodnika... Musi stanąć akurat TU. Ok. Ja nie jestem fanatycznym przestrzegaczem przepisów...;-) Ale dlaczego nie równolegle do jezdni, żeby jakiś staruszek albo matka lub ojciec z wózkiem mogli ominąć "królewski" samochód? Brak wyobraźni? Czy zlewanie innych... A weź i zwróć uwagę ( ja z lubością to robię:) to, albo Cię zje...dzie jak psa, albo udaje, że nie wie o co chodzi...
Szczególną grupę stanowią CI LEPSI... (nadziani:-).
Na jednego Znanego Pana, samochód czeka na zakazie czasem pół godziny lub więcej. Nie blokuje chodnika, to fakt, najwyżej trochę wjazd do garażu podziemnego... Ale Ci którzy chcą być reprezentacją i władzą, moim skromnym zdaniem, prawo powinni szanować szczególnie. (Ja posłem, ani kandydatem na prezydenta nie będę, bo lubię przelatywać na "późnym" zielonym)
Żeby nie być gołosłownym:

(21,09,2010)

Chyba jednak już zmienię temat, bo się zaczynam rozkręcać... A jak kilka miesięcy temu zwróciłem uwagę ochroniarzowi z naszego osiedla, to miałem zbitą szybę w samochodzie... :)
Tak więc powrócę do nadzianych warzyw...
Papryczki nadziewane serem z czosnkiem robiłem już wcześniej i teraz była to powtórka, ale zostało mi sporo nadzienia.

Dodałem posiekanej cebuli, mozzarelli i bazylii... Napełniłem tym wydrążone pomidory...

... i zapiekłem. Pychota!

Ale jakby ktoś pomyślał, albo gorzej powiedział, że to z wiekiem przychodzi... to się myli, to dziedziczne... ;-)

Baton

2010-09-30T22:42:00.002+02:00

Mamy już jesień, co widać, słychać, a głównie czuć! Widać niestety nie piękne owoce lśniące w słońcu na straganach, tylko co raz bardziej łyse drzewa smagane co raz zimniejszym wiatrem. Słychać nie śpiew ptaków, tylko bębnienie deszczu o szyby! I przede wszystkim, czuć lodowate powietrze... Ale, co powtarzam na okrągło, jeszcze tylko 7 miesięcy... (miejmy nadzieję)

Stało się tradycją, że kiedy robi się zimno... Franczesko ma gluta(!) i siedzimy w domu. Kiedy jeszcze zdarzało się słońce i temperatura była dwucyfrowa, a nawet miała prawie dwójkę z przodu, wychodziliśmy na spacery. Nie ma gorączki to spoko. Teraz nie wychodzimy, żeby nie dostał gorączki.

No, a jak tak siedzimy, to żeby się nie zanudzić, kombinujemy...

Dzisiaj przypomniały mi się szyszki z dmuchanego ryżu i trochę się rozczuliłem... My (tzn roczniki 6x i 7x) mieliśmy klawe życie... Była oranżada w takich fajowskich butelkach, guma balonowa "Donald" z historyjkami obrazkowymi, syfony z wodą sodową (i jeszcze saturatory i automaty na ulicach), był też ryż dmuchany obecnie zwany preparowanym (w sklepie były dwie ekspedientki, które zapytałem gdzie znajdę ryż dmuchany - młodsza zrobiła wielkie oczy, starsza pokazała po prostu gdzie).

A nasze biedne dzieci co?! NIC!

Na hasło "pańska skórka", opuszczają szczękę... bynajmniej nie w celu skonsumowania jej.

Nabywszy ryż preparowany i czekoladę gorzką, postanowiłem dzieciakom zrobić batona a'la szyszka. Niech mają coś z życia, a nie tylko ptasie mleko...

Rozpuściliśmy z Frankiem, półtorej tabliczki najlepszej na świecie gorzkiej czekolady Wedla* na parze, opakowanie małej śmietany 18%, łyżkę kakao też oczywiście Wedla i łyżkę masła. Wszystko wymieszaliśmy i dodaliśmy pół szklanki orzechów włoskich i około 100 g ryżu dmuchanego. Przyjęłoby pewnie więcej, ale skład był "na intuicję" i bałem się, żeby nie było za suche.

Foremkę wyłożyłem folią spożywczą i ugniotłem w niej masę. Schładzało się ze trzy godziny. Później tylko pokroiłem w paski... i zniknęło! Ledwo zdążyłem zrobić kilka fotek - przydały się incydenty reporterskie w życiorysie...

*E.Wedel dawny 22 lipca... wcześniej 22 lipca dawny E.Wedel :)))

Krowa między Prowansją a Burgundią (ale nie z nawsi)

2010-09-27T23:04:00.000+02:00

Pierwszy jesienny weekend za nami. Ostatni pogodny weekend (bardzo prawdopodobnie) za nami. Niedługo znów będzie ciepło i pogodnie... jeszcze 7 - 8 miesięcy...
Tak się udało, że spędziliśmy go na nawsi. Po za tym, że musiałem iść "na grzyby", było bardzo fajowsko! Z grzybobrania nie mogłem się wykręcić, bo potrzebowałem kilka fotek grzybów (niestety w naturalnym otoczeniu, a nie na straganie). Nawet znaleźliśmy trochę jadalnych, w tym dwie moje kurki! (niżej będzie fotka! poznacie, że to te moje!) Było super, zaliczyłem pięć dużych pajęczyn i całe mnóstwo komarków nakarmiłem... ubaw był po pachy!
Bardzo szkoda, że to już koniec lata. No bo zaraz się rozczulę :)
A ponieważ nie wszyscy mogli się napawać ostatnim weekendem zamieszczam kilka "kiczyków" popełnionych w tym czasie, żeby nie było, żem samolub... :)

za tym gościem generalnie nie przepadam... ale ten mnie powalił...

jedno ze znalezisk Tęczy...

a to moje!

No, ale jeść coś trzeba. Kilka dni temu miałem ładny kawałek wołowiny i kombinowałem co z niego zrobić. Uwielbiam wołowinę po burgundzku i po prowansalsku. Nie mogłem zdecydować się na którą mam ochotę, i nie chcąc trzymać się sztywno przepisów, zrobiłem coś pomiędzy! Francuzi pewnie będą rwać włosy z głowy... pardonnez-moi Pascal!
Oto większość składników:

Obsmażoną wołowinę, pokrojoną w kostkę, wrzuciłem do gara. Podlałem obficie czerwonym winem, nie zapominając o sobie. Wkroiłem pomidora obranego ze skóry, ok. 150 g podsmażonego boczku wędzonego, liść laurowy, jakiś tymianek, grubo posiekana cebula, pieprz, sól.

Po jakiejś godzinie duszenia pod przykryciem, dodałem małe marchewki, kurki, sok z pomarańczy, drugiego pomidora. Dusiło się jeszcze około godziny (może dłużej - zależy od krowy).

Przed podaniem posypałem natką pietruszki.

Razem na stole zagościło z zapieczonymi cukiniami z pomidorami zielonymi i czerwonymi (z oliwą, oregano, solą i pieprzem) i bagietką.

OSTRO !!! żółto-czerwono!

2010-09-22T23:55:00.001+02:00

Mamy niestety jesień... Nie lubię, ale jest i trzeba cieszyć się z tego co jest pozytywne. A pozytywne są warzywa i owoce występujące teraz w ilości niespotykanej w innych okresach roku.
Mam dużą słabość do ostrych papryczek. Bardzo mi podchodzą, i smakowo, i estetycznie, więc kiedy dzisiaj na bazarku zobaczyłem i żółte i czerwone w jednej skrzynce... Musiały być moje!
Ciekawe, kosztowały 9 zł za kilogram, a na innych straganach same czerwone były po 20 zł. Czy to nie jest jakiś objaw rasizmu i dyskryminacji żółtych papryczek? A może to sprawa polityczna... ale czerwone droższe?
Przepis jest mój! Robiłem to pierwszy raz, ale jest to wypadkowa różnych przepisów czytanych, słyszanych i podglądanych. Zrobiłem tak, żeby było łatwo i mam nadzieję smacznie...
Kupiłem 1,5 kg papryczek

Wyparzyłem słoiki i załadowałem żółto-czerwoną ambrozję.

Zalewę zrobiłem gotując 3 litry wody, 3 szklanki octu winnego (miałem 2 z białego wina i 1 z czerwonego), 6 łyżek cukru, 1 łyżeczki soli. (trochę za dużo wyszło)

Do słoików z papryką trafiło jeszcze po kilka ziarenek pieprzu i troszkę rozmarynu.

Zalałem marynatą, zakręciłem i pasteryzowałem około 5 minut, tzn. wstawiłem słoiki do gara z wodą (nie wrzątek bo mi pierwszy pękł!) i od momentu zagotowania się wody, trzymałem 5 minut.

Wyjąłem, ustawiłem do góry "nogami" i czekałem aż ostygną...

Później można je obrócić i zrobić sesję foto... :)
Ciekawe czy to da się zjeść bez późniejszej interwencji lekarskiej? Mam nadzieję, że przez tą wrzącą zalewę i pasteryzację, trochę "osłabły"...

Zagadka... i wołowina w sosie własnym :)))

2010-09-17T19:01:00.000+02:00

Zagadka!
Idzie koleś, z piwem w ręku, a właściwie to najpierw idzie brzuch kolesia. Spodenki szerokie, do kolan, sandały na skarpety, T-shirt ze śmiesznym napisem np.: "seks instruktor - pierwsza lekcja gratis!". Dwa, trzy metry za nim wózek dziecinny z trzylatkiem, obładowany parawanami, materacami, leżakami, wiaderkami z łopatkami, torbą plażową typu termos z ciepłym i tak piwem. Wózek pcha kobitka, taka normalna na pierwszy rzut oka, tzn nie atletka... Dochodzą do smażalni ryb. On do niej: poczekaj! zobacze czy tu jest fajnie. Wchodzi po długich schodach. Rozgląda się i woła na dół: okej! chodź! I idzie zasiąść przy stoliku. Ona wpycha wózek z całym majdanem na górę. Na szczęście jest podjazd. Trochę stromy, ale jest!
Teraz pytanie: Co wyrośnie z tego trzylatka w wózku?
Nagród nie ma!
Scenka oglądana w Polsce, w Krynicy Morskiej w sierpniu 2010, na ulicy Świerczewskiego.
To takie jedno ze wspomnień minionych wakacji, a że konkursy ostatnio modne... :)
No, a będąc już przy Krynicy Morskiej...
Jak wcześniej kiedyś wspominałem, byłem tam najpierw z Franciszkiem, potem z Basią. Z Basią jeździmy od urodzenia Franka, a z młodym byłem pierwszy raz - na próbę. Próbę przeszedł superowo! Nawet "podnamiotowe" jedzenie wchodziło lepiej niż knajpiane.
A oto stały punkt "podnamiotowego" menu.

Kluchy z wołowiną w sosie własnym z puszki i pomidorami z puszki. Do tego wkrawam cebulę, czosnek, 1/2 łyżeczki suszonej bazylii.

A swoją drogą to wspomniana smażalnia jest chyba jedynym miejscem w Krynicy, gdzie można zjeść dobrą rybkę. Na pierwszy rzut oka może nie jest zbyt wyględna i serwują na tackach papierowych. Taka dawna PRL-owska smażalnia, kolorowo odmalowana olejną farbą. Polecam z czystym sumieniem.
Tylko z obładowanym wózkiem samemu trudno wjechać...
:-(

Lubię... no i ten leń... też lubię!

2010-09-15T23:28:00.002+02:00

Dostałem, już dawno, dwa zaproszenia do kolejnej zabawy. Wszyscy już wiedzą o co chodzi... prawda?
No więc tak... a, kolejność nie ma znaczenia.
Lubię...
...jak samolot rozpędza się przed oderwaniem się od pasa...
...jak włącza mi się sprężarka w renówce...
...w ciepły letni wieczór siedzieć przy czerwonym winie na tarasie "na nawsi" (z naciskiem na ciepły)...
... jak jest ciepło (ja jestem w cieniu, ale mogę wyjść z niego)...
...poznawać nowe miejsca (zwłaszcza zza kierownicy:))...
...robić duuuuże spożywcze zakupy(zwłaszcza na jakimś "zagranicznym" targu)...
...kiedy wszyscy jesteśmy razem na wakacjach...
...swoją pracę (zwłaszcza kiedy robię to co ja chcę :))...
...przygotować duuuużą kolację...
...dobrze się wyspać (a to rzadko się zdarza :( )...
...imprezować w dobrym towarzystwie...
Mógłbym tak jeszcze długo, ale chyba już wystarczy tego exhibicjonizmu... :)))
A co do tego mojego lenia, co go też lubię... to w czasie leniuchowania TU robiłem różne inne fotki, m.in. w dwóch fajnych knajpkach, którymi chciałem się z Wani podzielić, i w miarę możliwości, zaprosić tam. Obie są w Warszawce... Pierwsza to "Prowansja" na Koszykowej. Bardzo nastrojowa i klimatyczna, z dobrą kuchnią... (robiłem tam ostatnie okrągłe urodziny:))

Druga to "Tinto" na Wilczej... Też super! Pyszne jedzonko, świetna obsługa... A wieczorem fajny klub!

Mieliśmy tam imprezkę w ostatnią sobotę...

Roczek...

2010-09-09T01:41:00.000+02:00

Mój bloczek skończył roczek... w sobotę. Więc stawiam szampana!

Wszystkim, którzy mnie tu odwiedzają bardzo serdecznie dziękuję i tak trzymajcie! Wam z tej okazji gratuluję wytrwałości, a sobie życzę wytrwałości... :-)

Z tym leniem to nie do końca tak jest ...
Mam ostatnio więcej zajęć, w tym zawodowych i nie starcza mi doby i sił na pisanie... Bardzo ubolewam (fajne słowo! takie oficjalne i eligancke!) z tego powodu... (ryli!)
Ale wychodzę na prostą...
Ci, którzy cieszyli się, że zniknąłem... zacznijcie się smucić! Wrócę! Może nie jutro...
No to dość tego glindzenia, wychylmy szampana!
PS
Ostatnio będąc na pięknym starym cmentarzu, na jednym z nagrobków, przeczytałem: ERUDYTA. Mówię do Tęczy zobacz, na moim nagrobku też będziesz kiedyś mogła napisać: ERUDYTA. Tęcza zrobiła okrągłe oczy. No, śmiało! Kiedyś mówili erudyta, dzisiaj mówią glinda!

Leń...

2010-08-29T23:43:00.000+02:00

Mój leń ma się bardzo dobrze... Ja też.
Pozwolił mi jednak na zrobienie nowego "filmiku" z wakacji.
Pozdrawiam Wszystkich Zaglądających Tu!
PS.
Wczoraj w warszawskim ZOO zoobaczone:

Od razu o sobie i moim blogu pomyślałem...

Koniec wakacji... i zaległości (chorwackie:-)

2010-08-25T23:19:00.001+02:00

Co to jest: trzeci dzień nic mi się nie chce?! Środa!!! A co to jest jak mi się trzeci tydzień nic nie chce? Ja nie wiem...
To po primo, po primo po drugie to trochę jestem rozczarowany... trzy tygodnie mnie tu nie było i nie ma żadnych wpisów typu: "Gdzie jesteś? Co się z Tobą dzieje? Brak Nam Twoich wpisów!" Ech...

No i zaległości się porobiły straszliwe! Nie mam nic na swoje usprawiedliwienie! Leń mi się wakacyjny (tym razem wakacyjny!) zalęgł...
Padł mi staruszek laptop i musiałem nabyć nowy, z którym to jeszcze nie do końca się za kumplowaliśmy :(((
Jeździłem sporo, jak to w wakacje, a do tego ten Leń...
Jednak się usprawiedliłem :)))))))))
No, jeżdżenia, już po Chorwacji, było sporo...
Basię trzeba było zawieść za Giżycko (zrobiła tam patent żeglarski !!! ). Potem z młodym na nawieś, potem nad morze do Krynicy, żeby Go prze testować pod namiotem. Pogodę mieliśmy raczej nie fajną... ale było fajnie!

Jeszcze potem, mieliśmy z Tęczą i naszą kumpelą Elą, wypad weekendowy na superowe urodzinowe garden-party w Berlinie. "Dzień po" zrobiliśmy expresowe zwiedzanie Berlina... Wsiedliśmy do autobusu "safari-city"... (wiocha...) na więcej nie mieliśmy siły... No i tu wielkie rozczarowanie! Ja wiem, że ja jestem wychowany na Klosie i Czterech pancernych... ale ta ich "Brama Brandenburska" to... hmmm! BRAMA to brzmi dumnie... a tu taka... bramka? żeby nie powiedzieć furtka... tylko na zdjęciach i filmach wygląda na BRAMĘ!

Potem... z Basią do Krynicy pod namiot. Pogoda była już dużo lepsza...

A potem, potem... na nawieś z Basią i Franciszkiem.
Wieczorami próbowałem pracować... ale na wsiach... kiepsko z prądem... enternetu nie ma... (musiałem łączyć przez komórkę), no i z zaopatrzeniem w napoje słabo... (najlepszym winem jest Sophia).

A wracając do zaległości Chorwackich...
Wspomnienia są ciągle świerze...

(Franciszek nocą w Faźanie)
Cała para poszła w gwizdek, więc (jak zwykle) krótki, ale pyszny przepis z Chorwacji... Nic odkrywczego... Jedna tylko innowacja!
Szaszłyki z piersi kurczaka, zamarynowane w tartej cebuli, czosnku, soku i skórce cytryny, rozmarynie i oliwie, oczywista z solą i pieprzem. ALE! nawleczone na... gałązki rozmarynu! BAJKA!

Efekt przeszedł najśmielsze oczekiwania... Wiem, może być kłopot w Polsce, z takimi gałązkami rozmarynu na które da się nabić kurczaka... ale to już Wasz problem :) ja oskubałem kilka krzaków w Chorwacji! (Oni tam mają żywopłoty z rozmarynu!)

Podałem z białym sosem jogurtowym, z grillowanym pieczywem z oliwą, z ziołami i cukinią...
O Chorwacji jeszcze będzie... w zimne jesienne wieczory...

Jutro 1 sierpnia

2010-07-31T01:09:00.001+02:00

Jutro jest 1 sierpnia... data szczególna.
Dużo o tym dniu powiedziano i napisano, i nie chcę tego powtarzać. Chciałem tylko zapalić symboliczny znicz...

Mam dwie zniszczone, biało - czerwone opaski, które należały do ciotecznego brata mojego ojca.

W Powstaniu Warszawskim nosił ps. Arnie - Waldemar Baczak. Bardzo zdolny, młody człowiek... jak wielu w Powstaniu...

Co roku odzywają się ludzie, którzy twierdzą, że Powstanie Warszawskie było bez sensu, że to była głupota, bo wyginął kwiat młodzieży itp.

Arnie przeżył Powstanie, mimo, że pięciokrotnie był ranny. Dokończył studia prawnicze, rozpoczął studia doktoranckie, znał kilka języków... tylko... i tak musiał umrzeć. Został zastrzelony w więzieniu na Rakowieckiej. Miał 24 lata. Nie ma grobu.

Powstanie Warszawskie było WIELKĄ RZECZĄ, a ONI i tak nie mogliby żyć w PRLu.

zdjęcia czarno-białe: PAP

Zdjęcia z procesu.Środkowa ławka, od lewej : Kalicki(w mundurze), Grocholski, Kosiorek, Baczak.

CHORWACJA... (2)

2010-07-29T23:41:00.002+02:00

Wpadłem na chwilę do domu, więc zapodaję... Dzisiaj kozice! ( u nas powszechnie nazywane krewetkami...)

Krewetki w Chorwacji robiłem dwa razy. Raz "na żaru", drugi "na buzaru"... brzmi nie źle, co nie?

Na żaru to znaczy się z grilla, na buzaru gotowane. Zmiana wynikała z lenistwa... Drugie krewetki, kupiłem pod koniec naszego pobytu w Ch. kiedy temperatury dochodziły do 38 - 39 st. C i na myśl o rozpalaniu grilla (nawet wieczorem) odechciewało się wszystkiego. Gotując krewetki na kuchence, za plecami, na ścianie, miałem klimatyzator, a obok lodówkę ze schłodzonym białym winem.

Jedne i drugie były przygotowane tak samo: zalane białym winem, posiekanym czosnkiem i z rowu na rwałem trochę kopru z fenkułu.

Grill, wiadomo... wygodniej na tackach, bo drogocenny surowiec nie zwali się do żaru... No oczywiście kozicom wystarczą 5 - 10 minut "na żaru" w zależności od rozmiaru żaru.

Natomiast "na buzaru" robiłem na patelni, wrzucając je razem z sosem - marynatą, aż ten wyparował i krewetki lekko się przysmażyły.

Do tego "jakaś" rukola, sałata z pomidorami i cebulą z winegretem, i oczywiście cytryna.

Może być gruba ratatuja, ale w Chorwacji przeważa biała papryka, więc nie wygląda tak kolorowo...

Musi być oczywiście dużo bilo wino...

Które u nas "schodziło" bardzo... jak i kozice...

CHORWACJA... (1)

2010-07-20T00:56:00.003+02:00

No, więc tak... Hmm... Tyle tego, że nie wiem od czego zacząć, a będę się streszczał, bo oczy mam na zapałkach... (w sobotę 1300 km w 15 godzin, dzisiaj z Basią na obóz 570 po PL w 9 godz. - nawet jak stukam w klawiaturę to jeszcze ściskam kierownicę).
W Chorwacji jak to w Chorwacji... bajka.
Jedzenie jest wszędzie: rośnie jako żywopłot (np laur albo rozmaryn), rośnie na ugorze (fenkuł), w górach przy drodze (szałwia), albo wręcz łazi po drodze...

Było super... Dzisiaj tylko krótki meldunek.
To są dwa szczęśliwe Gutki na falochronie wieczorową porą uwiecznione przez Tęczę...

A to są trzy szczęśliwe Gutki nocą porą... (jedna "kulka" tamtejszych lodów = trzy "kulki" w PL)

No to szybciutko przepisik. Dzisiaj tylko jeden i prosty bo mi się klawisze zlewają... znaczy się w oczach...
Małże po marynarsku ( Moules Marinieres ) po mojemu, czyli w naszym ulubionym wydaniu!
Nie wspomniałem, że tam najwięcej jedzenia jest w morzu... Wyżej rzeczone w naturalnym środowisku wyglądają tak:

Na kuchennym blacie tak:

I właśnie to co wystaje z muszli, tzw bisiory, trzeba odciąć ostrym nożem. Nie wyrywać (ważne!) tylko odciąć lekko naciągając.
Przed czyszczeniem i gotowaniem, kilka godzin moczę je w słodkiej wodzie (nie słodzę jej :).

Tu jest 5 kilogramów - na pięć głodnych mulożerców!
Po oczyszczeniu sprawa jest prosta. Do DUŻEGO gara ląduje jedna, dwie cebule posiekane, ząbek (duży) czosnku (lub więcej - tego i tego) i szklą się na oliwie. Potem wlewam białe wino, tak, żeby było ze dwa, trzy cm na dnie, wrzucam bukiet garni, czyli wiązkę dostępnej w danej chwili zieleniny, i chwilę gotuję. Bukiet wywalam i wrzucam małże. Przykrywam gar i gotuje kilka minut przerzucając zawartość (aż się otworzą i lekko zpomarańczowieją). Na koniec wrzucam dużo siekanej natki pietruszki i ew. siekanego pomidora. Jeszcze minuta i finito! Gotowe!

Bagietka, białe wino ( w tym przypadku było bilo wino ) i cytryna. ZAMKNIĘTYCH NIE JEMY! (sensacje żołądkowe nie warte są kilku muli:)

Jutro, (o! już dzisiaj) na kila dni jadę z Franciszkiem na "nawieś", więc znów mnie nie będzie, ale mam w zanadrzu masę pyszności z Chorwacji (krewetki, ryby, warztwa, trochę mięsiwa), które będę systematycznie Wam zapodawał...

W końcu są... W A K A C J E !

2010-06-30T17:01:00.000+02:00

Czekaliśmy, czekaliśmy no i są !
Winiety, ubezpieczenia, lekarstwa, waluta na drogę i jeszcze parę "niezbędnych" rzeczy, kupione. Płetwy, maski z rurką, ręczniki i namiot plażowy, spakowane. Samochód wyrychtowany. Nastroje, nas czworga, bojowe! W piątek wyruszamy. Chorwacja, a dokładniej Istria, czeka. Istryjskie bilo wino i ćrno wino już się cieszą na nasz przyjazd. Mule, krewetki, dorady i wszelkie kalmary z ośmiornicami, już przebierają nóżkami, nie mogąc się doczekać kiedy wylądują na naszym stole. Sir i warzywa, cierpliwie dojrzewają, dygocząc z tęsknoty... Mam również nadzieję na nadrobienie zaległości w kwestiach istryjskich trufli.Oj! Będzie się działo! Będzie!

A na pożegnanie, jak zwykle szybki i prosty przepis, jak zwykle mięsny :) Nafaszerowałem filety z kurczaka podduszonym na patelni szpinakiem z czosnkiem na maśle, suszonymi pomidorami, mozzarellą i papryczką pepperoni czerwoną.

Papryczka taka jakaś trochę lipna, bo mogłem ją chrupać jak marchewkę, bez konieczności popijania wiadrem wody...
Jak nafaszerować filet z kurczaka, każdy chyba wie: wbić w niego nóż, kilka razy lekko pogrzebać nim w środku, napełnić powstałą kieszeń :)
Później po oliwiłem, po tymiankowałem, po soliłem, po pieprzyłem i upiekłem (ok 30 min. 180 st. C).

Na deser, co u nas rzadko się zdarza, był sorbet truskawkowy (deser rzadko się zdarza, a sorbet jeszcze rzadziej). Sorbetem poczęstowałem się od Dominiki lekutko go jeszcze bardziej upraszczając (jak przystało na leniwego faceta).

Zmiksowałem: truskawki, pół szklanki soku z lemonki z cytryną(Hortex), łyżka cukru, kilka listków mięty. Potem zamrażalnik, gdzie niestety trzeba to mieszać czasem.
Nie mam porządnej łyżki do lodów, co niestety widać na zdjęciu...

Ale nikomu to zbytnio nie przeszkadzało w konsumpcji...

Pozdrawiam wszystkich letnio, tzn gorąco, tylko letnio od lata... i do zobaczenia gdzieś tak pod koniec lipca :)

Pieczone udka kurczaka... po karaibsku

2010-06-24T22:10:00.000+02:00

Fajne jedzonko na zimne letnie wieczory... Siadamy na tarasie naszego domu na działce pracowniczej, lub przed przyczepą kempingową stojącą na tyłach domu zaprzyjaźnionego rybaka... Opędzając się od chmary zmutowanych i wygłodzonych komarów, wdychamy spaliny z pobliskiej obwodnicy lub bałtycką bryzę wymieszaną z "zapachem" tojtojki z wydm. Okręcamy się szczelnie kocem, a dzieciakom zakładamy kurtki na polarze. Jak mamy taką możliwość to radzę rozpalić ognisko... poprawi trochę "zapachy" i podniesie temperaturę powietrza do jakichś 8 st C.

Kiedy jesteśmy już tak przygotowani możemy zabrać się do spożywania naszej karaibskiej kolacji! (przepis z książeczki KUCHNIE ŚWIATA 4/5 wydanej kiedyś przez Tęczę z Agorą)
A kolację robimy tak:
Udka (NIE PAŁKI!) ułożyć w naczyniu do pieczenia skórą do góry (w przepisie było odwrotnie, ale wtedy nie będziemy mieli chrupiącej skórki) i naciąć wzdłuż kostki, żeby zrobiła się kieszonka. Kieszonkę napełniamy posiekanym szczypiorkiem z solą i pieprzem.

W miseczce robimy marynatę: rozpuszczone pół kostki masła, łyżeczka tymianku, dwa zmiażdżone ząbki czosnku, sok z jednej limonki i coś ostrego ode mnie np. posiekana papryczka chili lub chociaż trochę sproszkowanej. Tym polewamy kurczaka, zakrywamy folią i wstawiamy do lodówki na kilka godzin (jeśli jesteśmy na urlopie nad Bałtykiem, nie musimy używać lodówki).

Pieczemy pod folią al (na koniec zdejmujemy) około godziny w 190 st C. Podajemy przybrane plasterkami limonki i świerzą kolendrą np z ratatouille i pieczonymi ziemniakami.

Konsumujemy marząc o dodatniej temperaturze wody w Bałtyku...

Zabawa

2010-06-22T14:00:00.001+02:00

Żeby było jasne: nie lubię łańcuszków! Ale ten to zabawa, niezobowiązująca i może być wesoła... Więc dlaczego nie dziesiąte zdjęcie?

Trochę miałem kłopot z ustaleniem, które to u mnie w komputerze jest dziesiąte. Jakby zabawa nazywała się ostatnie zdjęcie... sprawa byłaby dziecinnie prosta, a tak... przy tej ilości zdjęć... Koniec końców, ustaliłem, że pierwszym folderem będą "aaaarchiwalne".

Ale zanim zdjęcie, zorientowałem się że muszę sprawę puścić dalej. Tak, więc proponuję udział w zabawie: Beacie , Małgosi , Dragonfly i Antoniemu ! Jeśli ktoś z Was już wcześniej został zaproszony do tej zabawy i już pokazał 10te zdjęcie... to niech pokaże 11te :)

A teraz moje 10te zdjęcie. Zrobione przez mojego szkolnego kolegę Leszka ( hejka! ), razem z którym pasjonowaliśmy się fotografią. (Leszek, w przeciwieństwie do mnie, wyszedł na ludzi i nie jest fotografem). Zdjęcie, według moich obliczeń pochodzi z roku 77 - 78 XX wieku i przedstawia 11 - 12-to letniego mnie...

Już można się śmiać...

Godz. 20.52

W odpowiedzi na niektóre komentarze dodaje 9te zdjęcie. To były początki:

Nawsiowych weekendów ciąg dalszy

2010-06-14T23:26:00.002+02:00

Powtarzam to do znudzenia: ze mną jak z dzieckiem... za rękę i do baru! Podobały się maki? Proszę bardzo. Ale to ostatni raz... przekwitają.

Inne kwitną pełną parą, inne też przekwitają, jeszcze inne rosną jak wściekłe i to nie zawsze tam gdzie bym chciał...

Nawsi jest pełna demokracja roślinna... chociaż czasem przypomina mi to bardziej anarchie...

Dzisiaj trochę tak chaotycznie. Teraz fotka uzupełniająca poprzedni wpis. Tak ma wyglądać papryka przed wrzuceniem do worka:

Jeszcze jedna fotka nie do końca na temat.

Ponieważ Franciszek ma już sześć lat i za chwilę będę musiał przeprowadzić z synem pierwszą męską rozmowę... przygotowałem sobie pierwsze ze zdjęć poglądowych...

No a teraz pierwszy przepis z nawsiowego stołu, który wyszedł spod Tęczowej ręki. Proste i pyszne: pomidory, cebula młoda taka słodka, rukola z ogródka, trochę kolendry, sól, pieprz i trochę oliwy...

Kiedyś, kiedyś... Robert Makłowicz robił placki z kwiatami czarnego bzu. Ostatnio mignęły mi one u Beaty. Mignęły dosłownie, bo bardzo się spieszyłem i przeczytałem tylko tytuł.

Tak, więc w ostatnią sobotę musiałem trochę improwizować kiedy w końcu zdecydowałem się je zrobić, bo bzy kwitły w najlepsze i kusiły zapachem.

Zrobiłem po prostu ciasto naleśnikowe, może troszkę gęstsze. Kwiatostany maczałem w nim i na patelnię, a po lekkim z cięciu się ciasta, odcinałem grube ogonki. Zmiana strony, lekko docisnąć i gotowe. Nie miałem cukru pudru, więc musiał wystarczyć zwykły.

Dla amatorów maków jeszcze mały drobiazg:

A! I jeszcze coś... Wakacje tuż. Będę miał przerwę w pisaniu na początku lipca, ale za to potem zaleję was relacjami z Chorwacji. Mam tylko jeden problem. Wyjeżdżamy przed ewentualną drugą turą wyborów. Jeżeli będzie, musiałbym dmuchać prawie 300 km w tą i z powrotem do ambasady...

Błagam! Nie psujmy sobie wakacji! Wybierzmy prezydenta w pierwszej turze! (tylko oby nie tego co tak się zmienia jak kameleon, bo po wyborze znów się zmieni i zrobi nam V RP!)

Znów na nawsi...

2010-06-11T16:02:00.002+02:00

Nie, nie jąkam się... (a szkoda bo to podobno sexi:) Dlaczego nasze sioło nazywa się "nawsi" już pisałem, więc nie będę się powtarzał.

Ostatni weekend (i zbliżający się też) spędziliśmy właśnie tam.

Fale powodziowe i ulewy nam nie straszne, bo na szczęście/niestety (skreślić zależnie od kontekstu) w okolicy nie ma żadnej "wody". Pojechaliśmy w środę wieczorem i już za Jankami zaczęła się burza. Spoko! Nie takie rzeczy przejeżdżało się samochodem! Lało całą drogę i jeszcze długo w nocy. Jadąc do naszej nawsi trzeba na końcu pokonać około 500 m bardzo nie utwardzonej drogi, ale mimo ulewy jakoś się udało.

W czwartek chcieliśmy pojechać na procesję do miejscowego kościółka... ale niestety nasze autko zapadło się w rozmięknięte podwórko i nie zamierzało o własnych siłach, nigdzie się ruszać.

W piątek, po kolejnej burzy jego zamiary nawet się pogłębiły... A my nie mieliśmy już chleba, masła no i piwa! Z pomocą musiał przyjść, a raczej przyjechać zaprzyjaźniony traktor. Jemu udało się przekonać nasze autko do zmiany planów. Jednak aby sytuacja się nie powtórzyła, następną noc autko spędziło z dala od domu w pobliskim sadzie (co z kolei ja bardzo źle znosiłem :).

Okazało się, że jednak koło nas już jest "woda"... tuż za naszym "laskiem" płynie całkiem wartka rzeka... i nie przeszkadzają jej sady, porzeczki, ani pszenica...

U nas na polu, gdzie "zasiałem" trawę, też troszkę ją wypłukało...

A to my ewrybady... wyglądamy nadchodzącej burzy.

Oczywiście na nawsi żywimy się w 90% potrawami z grilla. Stałym punktem menu, jest grillowana papryka, która jest specjalnością Tęczy. Paprykę trzeba opiec dość intensywnie na grillu, aż sczernieje skóra. Potem wkładamy ją do foliowej torebki, zawiązujemy i potrząsamy. Po tych torturach pięknie daje się obrać ze skóry. Paprykę czyścimy z pestek, kroimy na paseczki, zalewamy oliwą, wciskamy czosnek, sól, pieprz i odstawiamy do przegryzienia.

Drugą przystawką były grillowane paski cukinii z miętą i oliwą.

Mamy jeszcze ulubiony biały sos, który w wersji podstawowej składa się z: gęstego jogurtu, startej około pół cebuli i ząbka czosnku, posiekanej drobno mięty i natki kolendry, soli i pieprzu.

Ponieważ czasem czegoś brak, np kolendrę zjedzą turkucie podjadki, sos ulega pewnym mutacją.

Na koniec jeszcze doniesienia z mojej grządki :)))

Rukola mi się rzuciła straszliwie,

tymianek pięknie zakwitł,

tylko niestety perz też ma się świetnie, a zwłaszcza w szczypiorku.

Dzisiaj też wyruszamy. Zobaczymy jakie postępy zrobiła rukola, czy nadal mamy dom nad rozlewiskiem i czy maki jeszcze kwitną...

TILAPIA DLA WIELKIEGO MISTRZA KRZYŻACKIEGO (ze szparagami:)

2010-05-28T23:06:00.000+02:00

Dostałem książkę. Niby nic. Czasem dostaję nawet kilka książek... Czsem dostanę butelkę wina... też fajnie! Kiedyś, dostałem łuk. Od Mikołaja pod poduszkę. Super był, tylko drugiego dnia się złamał i mama musiała raklamować go w Składnicy Harcerskiej... Ale, zaraz, zaraz... a, no więc ta książka to jest o gotowaniu, znaczy taka bardziej kucharska, ale historyczna jakby. "KUCHNIA WIELKICH MISTRZÓW" jest zbiorem współczesnych adaptacji, przepisów z kuchni malborskiego zamku. Na szczęście, tego co jadali wielcy mistrzowie, a nie więźniowie w lochu...

Nigdy nie robiłem tu nikomu "pijara" i nie będę, jak nie będę przekonany, że warto, ale ta książka naprawdę bardzo mi się podoba. A! Żeby było jasne: kupować jej nie kupujcie. Ja ją mam i jak coś będziecie chcieli ugotować po krzyżacku, to musicie zaglądać do mnie na bloga :)
A tak na marginesie, to powiem, że braciszkowie sobie nie źle podżerali!
No to mała próbka z Malborka.
Ryba jest z ryżem, w oryginale z dzikim. Ja miałem brązowy, ale wyglądał naprawdę dziko. Ugotowałem go w wywarze jarzynowym i wymieszałem z odrobiną podsmażonej cebuli.
Dodatkiem były szparagi (sorki!) ugotowane w wodzie z solą, cukrem, listkiem laurowym, goździkiem i gałązką tymianku.

Do ryby zrobiłem taki jakby dresing z poplasterkowanej rzodkiewki, dymki, czosnku, natki kolendry, wymieszanych z sokiem z jednej lemonki z setką oliwy extra. Trzeba zrobić wcześniej, żeby się przegryzło.

A tilapię trzeba po prostu natrzeć solą, grubo grubym pieprzem i upiec.

Proste jak zwykle... A pyszne... jak zwykle :)
Dzięki Krycha!

Wieprzowina z ananasem

2010-05-27T12:48:00.000+02:00

Dzisiaj jedziemy ostro! A ponieważ pora "lunchu" tuż, bierzemy się do roboty! Nie będzie opowieści dziwnej treści o błocie przy grillu i ukradzionej rynnie, albo o... stop! (No, ale szkoda, że nikt nie powiedział mi o jaką CIECZ chodzi na tym ogłoszeniu w Białej...)

W zamrażalniku leżał schab. No ale przecież nie zrobię kotletów schabowych... (zrobiłem w ubiegłym tygodniu i na dwa lub trzy miesiące wszyscy mamy dość).

Przypomniałem sobie o serii książeczek wydanej kiedyś przez Tęczę z GW: Kuchnie Świata. Padło na Meksyk i wieprzowinę z ananasem!

Wieprzowinę (schab lub łopatkę) pokrojoną w kostkę, obsmażyłem na dużym ogniu i przełożyłem do garnka. Na tą samą patelnię wrzuciłem pokrojoną w grubą kostkę paprykę słodką czerwoną, cebulę, ostrą papryczkę bez nasion posiekaną drobniutko, sól i pieprz. Bałem się, że jedna papryczka to trochę mało, więc posypałem jeszcze troszkę mieloną chilli... :)

... i do gara. Na wierzch pokrojony w kostkę ananas, kilka posiekanych listków mięty i odemnie sok z połówki limonki.

Podlałem pół szklanki wody i pół soku z ananasa. Przykryłem i na małym ogniu dusiłem trochę ponad godzinę.

Podaje się z ryżem. Ja do gotowania ryżu dodałem trochę soku z ananasa...

Z piwem np Corona z lemonką - Meksyk w gębie!!!